ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1257 หญิงคนสนิท

บทที่ 1257 หญิงคนสนิท

บทที่ 1257 หญิงคนสนิท

ความตื่นตระหนกและความกังวลใจของลวี่เทาตกอยู่ในสายตาของใต้เท้าจ้าว เขามองลวี่เทาที่ดูเหมือนตัวตลกด้วยความสนุกสนานและกระแอมไอ จากนั้นลวี่เทาก็หุบปากทันทีและก้มหน้าของเขาอีกครั้ง ไม่กล้าพูดอีกต่อไป

“ใต้เท้าลวี่ ทำไมท่านถึงโกรธเช่นนี้ ผู้หญิงคนนี้มาที่ศาลาว่าการเป็นครั้งแรกและนางคงจะกลัว พวกเราลองฟังก่อน ดูว่านางมีความกังวลอะไรหรือไม่ แม่นาง ถ้าเจ้ามีอะไรก็พูดออกมา ข้าสัญญา ไม่ว่าเจ้าจะพูดอะไร ข้าจะไม่ถือโทษเจ้า”

ใต้เท้าจ้าวใจดีมาก เหอฮวาเงยหน้าขึ้น ชำเลืองมองลวี่เทาด้วยความเศร้าและพูดเสียงเบา “ข้าตั้งใจจะบอกข่าวนี้ให้ใต้เท้าลวี่คนเดียว”

ทันใดนั้น ลวี่เทาก็โกรธ เจ้าหน้าที่ที่ยืนอยู่ข้างนอกก็ได้ยินเสียงดังจากข้างใน ทุกคนมองหน้ากัน ไม่รู้ว่ามีใครอยู่ข้างในนั้นบ้าง และเห็นลวี่เทาที่กำลังโกรธ

ลวี่เทาโกรธมากและเห็นใต้เท้าจ้าวมองเขาด้วยความไม่พอใจ จากนั้นจึงตระหนักว่าเขาเป็นเพียงผู้ใต้บังคับบัญชา และผู้บังคับบัญชาของเขาก็ยังไม่ได้พูดอะไรเลย แต่เขากลับข้ามขั้น ทว่าสิ่งที่สาวรับใช้คนนี้พูดนั้นน่ารำคาญจริง ๆ

“ใต้เท้า ตามความเห็นอันต่ำต้อยของข้า ข้าไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้พูดเลย เราควรจะลงโทษนางเสีย” ลวี่เทาพูดอย่างกระตือรือร้น สาวรับใช้ของว่านฟางพูดคำแบบนั้นได้อย่างไร

ไม่เคยคิดเลยว่ายิ่งลวี่เทากระตือรือร้นมากเท่าใด ใต้เท้าจ้าวก็จะดูมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น

เขาเริ่มอยากรู้ความสัมพันธ์ระหว่างลวี่เทาและผู้หญิงคนนั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ

“ใต้เท้าลวี่ ทำไมท่านถึงวิตกกังวลเช่นนี้ แม่นางคนนี้ยังไม่เริ่มพูดเลย” เห็นได้ชัดว่าใต้เท้าจ้าวกำลังดูเรื่องตลกของลวี่เทา และรอยยิ้มของเขาก็ไม่สามารถยับยั้งได้ ลวี่เทาก็ยิ่งอารมณ์เสียมากขึ้นเมื่อเขาเห็นมัน

“แม่นาง เจ้าสามารถพูดได้เลย ไม่ว่าจะพูดกับใครก็เหมือนกัน”

“มันเหมือนกันจริงหรือ ถ้าคดีได้รับการแก้ไข จะเป็นผลงานของท่านหรือผลงานของใต้เท้าลวี่ล่ะ” เหอฮวาถามอย่างกระตือรือร้น เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับอนาคตของใต้เท้าลวี่ หากคดีฆาตกรรมนี้คลี่คลาย ใต้เท้าลวี่จะมีอนาคตที่สดใส

ใต้เท้าจ้าวมองไปที่ลวี่เทาซึ่งใบหน้ามืดมนเหมือนก้นหม้อแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ใต้เท้าลวี่ ท่านบอกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับท่าน แต่นางเป็นห่วงท่านมาก และยังถามว่าหากไขคดีนี้ได้ ท่านจะได้รับผลงานหรือไม่ ใต้เท้าลวี่ แม่นางคนนี้ช่างห่วงใยท่านจริง ๆ”

ลวี่เทาก้มศีรษะลงไม่กล้าพูด แต่ในใจเขาสาปแช่งเหอฮวาแทบตาย ทำไมว่านซื่อถึงโง่เขลาเช่นนี้ “รีบอธิบายโดยละเอียด หากมีข้อผิดพลาด ข้าจะไม่ยกโทษให้เจ้าแน่นอน”

“แม่นาง ไม่เป็นไรหรอก ถ้าคำให้การของเจ้าคลี่คลายคดีนี้ได้จริง ๆ ผลงานทั้งหมดจะเป็นของใต้เท้าลวี่โดยธรรมชาติ”

เหอฮวาหน้าแดง “ใต้เท้า วันนั้นท่านลุงของเสี้ยนจู่เจ้าของร้านจิ่นฝูไปที่ร้านจิ่นฝู”

“กู้ฉวนลู่” ทั้งสองเรียกชื่อพร้อมกัน

“เขาเป็นคนที่ไปขอความช่วยเหลือจากเสี้ยนจู่ แต่เสี้ยนจู่ไม่ช่วยและยังไล่เขาออกมา และบอกว่าต่อจากนี้ไปเขาจะไม่ได้รับอนุญาตให้ก้าวเท้าเข้าไปในร้านจิ่นฝูและเข้าใกล้ครอบครัวของนางอีกแม้แต่ครึ่งก้าว ในตอนท้าย ข้าเห็นเขาเข้าไปในโรงหมอ” เหอฮวากล่าวตามที่หลิวชิงซานบอกนาง

เมื่อพูดคำเหล่านี้เป็นเบาะแสใหญ่ และเป็นความจริงที่กู้ฉวนลู่ขอร้องให้กู้เสี่ยวหวานช่วย แต่กลับล้มเหลว และด้วยความแค้นในใจ เขาจึงซื้อยาเพื่อไปฆ่าผู้บริสุทธิ์และใส่ร้ายกู้เสี่ยวหวาน

ดูเหมือนว่ามีเหตุผลสำหรับเรื่องนี้

ใต้เท้าลวี่เห็นใต้เท้าจ้าวขมวดคิ้วแน่นราวกับว่าเขาเชื่อคำพูดของเหอฮวา เขาก็กังวลเล็กน้อยและรีบพูดว่า “ใต้เท้า ท่านคงไม่รู้ ลุงของเสี้ยนจู่ก็เป็นคนที่มีการศึกษาและมีเหตุผล ตามการคาดเดาของผู้ใต้บังคับบัญชา แม้ว่าเขาจะมีความแค้นต่อกู้เสี่ยวหวาน แต่เขาจะไม่ทำสิ่งที่คร่าชีวิตผู้คนเช่นนี้”

เมื่อเห็นว่าลวี่เทาไม่เชื่อในสิ่งที่นางพูด เหอฮวาจึงรีบอธิบาย “ใต้เท้า ทุกสิ่งที่ข้าพูดเป็นความจริง”

“เอาล่ะ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าคนผู้นี้ไปหาเสี้ยนจู่ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าคนผู้นี้มีความบาดหมางกับเสี้ยนจู่ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าคนผู้นี้ไปที่โรงหมอ และเจ้ารู้ได้อย่างไรว่ายาที่เขาไปซื้อคือผงชีซิง มันเป็นเพียงการคาดเดาที่ไม่ชัดเจน พวกเจ้ารีบไล่ผู้หญิงเสียสติคนนี้ออกไป” ลวี่เทาตัดสินใจอย่างเด็ดขาดที่จะโยนเหอฮวาออกไป นางมาแจ้งลวี่เทาเพื่อให้เขาได้คลี่คลายคดีโดยเร็วที่สุด แต่ลวี่เทาไม่เชื่อ เมื่อนางให้ชื่อผู้ต้องสงสัย เขาก็ยังต้องการที่จะไล่นางออกไป เหอฮวาจะไม่เสียใจได้อย่างไร

ในขณะนี้ นางน้ำตาคลอเบ้าและก้มลงจดจ่ออยู่ที่เดียว “ใต้เท้า สิ่งที่ข้าพูดนั้นเป็นความจริง ถ้าไม่ใช่เพราะใต้เท้า ข้า… ข้า…”

ความเจ็บปวดและความเศร้าโศกนั้น ใต้เท้าจ้าวเห็นมันทั้งหมด เขายิ้มและพูดว่า “ใต้เท้าลวี่คิดว่ามันเป็นคำบอกเล่าและไร้สาระ แต่ข้าคิดว่ามันมีความน่าเชื่อถือในระดับหนึ่ง ไม่มีลมก็ไม่มีคลื่น เนื่องจากมีคำให้การเช่นนี้ย่อมเป็นความจริงเป็นธรรมดา แม่นาง คำให้การของเจ้าดีมาก ถ้าเป็นประโยชน์กับคดีนี้ ข้าจะตอบแทนอย่างงาม”

เมื่อเห็นใต้เท้าจ้าวเชื่อคำพูดของตัวเอง เหอฮวาก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง พยักหน้าและขอบคุณ “ขอบคุณ ข้าไม่ขอรางวัลใด ๆ ตราบใดที่ใต้เท้าลวี่สามารถไขคดีฆาตกรรมนี้ได้อย่างรวดเร็ว”

แม้ว่าเหอฮวาจะไม่ได้พูดอะไรมาก แต่สิ่งที่บรรจุอยู่ในนั้นใต้เท้าทั้งสองที่ต่างก็มีประสบการณ์ เมื่อเห็นวิธีที่เหอฮวามองลวี่เทาอย่างเขินอาย พวกเขาก็เข้าใจทุกอย่าง

เมื่อใต้เท้าจ้าวส่งเหอฮวากลับไปแล้ว จึงไม่ลืมที่จะพูดกับลวี่เทา “ใต้เท้าลวี่รักผู้คนในเมืองหลิวเจียแห่งนี้เหมือนลูกของตัวเองจริง ๆ จึงต้องคลี่คลายคดีที่มีคนจำนวนมากให้ความสนใจ แม่นางคนสวยในชุดสีชมพูคนนี้ ข้าไม่รู้ว่านางเป็นห่วงใต้เท้าลวี่มากแค่ไหน ใต้เท้าลวี่จะตอบแทนแม่นางคนนี้อย่างไร ใต้เท้าลวี่ไม่ได้กลับไปหลายปีแล้ว ท่านไม่อยากลิ้มลองรสชาติของสาวสวยคนนี้หรือ”

คำพูดของใต้เท้าจ้าวเต็มไปด้วยเรื่องน่าขบขัน ลวี่เทาทำเป็นไม่ได้ยินและพูดอย่างจริงจัง “ใต้เท้าพูดเรื่องน่าขันแล้ว ข้าทำงานอย่างขยันขันแข็งและรักประชาชนเหมือนลูกของตัวเอง ข้าไม่คิดเกี่ยวกับสิ่งอื่น”

ใต้เท้าจ้าวหัวเราะเบา ๆ ตบไหล่ลวี่เทาและพูดอย่างมีความหมาย “ดีแล้ว ตระกูลกัวเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียง และไม่มีที่ว่างสำหรับคนหน้าซื่อใจคดและเสแสร้ง”

ลวี่เทารีบพยักหน้าเห็นด้วย แต่เขาก็หวาดกลัวจนเกือบตาย

เมื่อกู้เสี่ยวหวานและอาโม่พาเหลยต้าเซิ่งไปที่ศาลาว่าการ และอีกด้าน เจ้าหน้าที่ที่ไปเมืองรุ่ยเสียนเพื่อจับกุมกู้ฉวนลู่ก็เพิ่งมาถึงเช่นกัน

เมื่อทั้งสองพบกันที่ประตูศาลาว่าการ พวกเขาต่างรู้สึกหวาดกลัวและมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ

ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรสักคำ

กู้ฉวนลู่ถูกนำตัวเข้าไปก่อน กู้เสี่ยวหวานและอาโม่รออยู่ที่ประตูและพูดกับเจ้าหน้าที่ตรงหน้าประตู “โปรดไปบอกทีว่าข้าเสี้ยนจู่ กู้เสี่ยวหวานมาขอพบใต้เท้าจ้าว”

เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานมาที่นี่ เขารีบพากู้เสี่ยวหวานเข้าไปทันที “เสี้ยนจู่รอสักครู่ ข้าจะไปรายงานใต้เท้าเดี๋ยวนี้”

หลังจากนั้นไม่นาน ใต้เท้าจ้าวก็เข้ามา และเมื่อเขาเห็นกู้เสี่ยวหวาน เขากำลังจะโค้งคำนับ แต่กู้เสี่ยวหวานรีบก้าวไปข้างหน้าและจับเขา “ใต้เท้า อย่าสุภาพเกินไป”

ทันทีที่ทั้งสองนั่งลงที่ที่นั่ง ลวี่เทาก็รีบไปโดยไม่หยุด มีคนรายงานลวี่เทาโดยตรง ลวี่เทาไม่รู้ว่ากู้เสี่ยวหวานมาที่นี่ในตอนดึกทำไม และนางยังขอพบใต้เท้าจ้าว เขาไม่รู้จะทำอย่างไรจึงเดินตามไปด้วย

“เสี้ยนจู่รีบร้อนอะไรถึงมาที่นี่ในยามดึกดื่นเช่นนี้” ใต้เท้าจ้าวเพียงแค่มองไปที่ลวี่เทาอย่างเฉยเมย แล้วพูดคุยกับกู้เสี่ยวหวานต่อ

ด้านบนมีเพียงสองที่นั่ง กู้เสี่ยวหวานและใต้เท้าจ้าวนั่งอยู่คนละด้าน

ลวี่เทารีบเดินไปข้างหน้าเพื่อทักทายกู้เสี่ยวหวาน แต่นางแสร้งทำเป็นไม่เห็น “ใต้เท้าจ้าวมาที่เมืองหลิวเจียเพราะคดีฆาตกรรมสองคดีใช่หรือไม่”

ในตอนบ่าย กู้เสี่ยวหวานรู้ว่าใต้เท้าจ้าวมาที่นี่น่าจะเป็นเพราะคดีฆาตกรรมสองคดีนี้ และเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับตัวนางเองด้วย แน่นอนว่ากู้เสี่ยวหวานต้องมาหาใต้เท้าจ้าว แต่จะมาเยี่ยมมือเปล่าแบบนี้ไม่ดีแน่ ๆ นางจึงไปหาเหลยต้าเซิ่งและจับเขามาพบใต้เท้าจ้าวด้วยกัน

เมื่อได้ยินคำพูดของกู้เสี่ยวหวานแล้ว ลวี่เทาก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและพูดอย่างจริงจัง “เสี้ยนจู่ก็เป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมนี้เช่นกัน ข้าเกรงว่าจะเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมที่ผู้ต้องสงสัยจะถามใต้เท้าจ้าวเกี่ยวกับเรื่องคดีฆาตกรรม หากคนอื่นรู้เรื่องนี้ พวกเขาคงจะเอาไปพูดกันว่าใต้เท้าจ้าวกำลังทำเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวและเปิดเผยข้อมูลคดีให้ท่านทราบ หากมีการทำลายหลักฐาน ใต้เท้าและข้าจะถูกตำหนิได้”

ลวี่เทาพูดเพื่อให้ใต้เท้าจ้าวได้ยิน ราวกับจะบอกใต้เท้าจ้าวว่า กู้เสี่ยวหวานเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมนี้ หากใต้เท้าจ้าวบอกนาง คนอื่นจะพูดได้ว่าลำเอียงและอาชญากรรมจะรุนแรงขึ้น

ใต้เท้าลวี่หัวเราะเบา ๆ ราวกับว่าเขาไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของลวี่เทาเลย และดูเหมือนจะเสียดสีความล้มเหลวของลวี่เทาในการทำสิ่งต่าง ๆ “มีอะไรที่ไม่สามารถพูดได้ ใต้เท้าลวี่ สิ่งที่ท่านพบตอนนี้มีเพียงแค่คนรับใช้ในร้านอาหารที่สารภาพว่าเสี้ยนจู่เป็นผู้ต้องสงสัยไม่ใช่หรือ ท้ายที่สุด มีเพียงคำสารภาพเท่านั้น ไม่มีหลักฐานแน่ชัด ต่อให้บอกเสี้ยนจู่ไปก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

“ใต้เท้าลวี่ ข้ามาที่นี่ไม่ใช่เพราะคดีฆาตกรรมที่ร้านจิ่นฝู แต่เพราะคดีฆาตกรรมคดีอื่น”

หลังจากกู้เสี่ยวหวานพูดจบ นางก็ชี้ไปที่ประตูแล้วพูดว่า “อาโม่ พาเขาขึ้นมาหน่อย”

———————*************——————–