ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1255 เหอฮวามาแจ้งเบาะแส

บทที่ 1255 เหอฮวามาแจ้งเบาะแส

บทที่ 1255 เหอฮวามาแจ้งเบาะแส

“ตกลง” อาโม่ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

“ไม่ต้อง ข้าจัดการเอง” ทั้งสองเอ่ยอย่างพร้อมเพรียง และมองเหลยต้าเซิ่งที่อยู่ในอาการตื่นตระหนก เขารีบเดินตามไปทิศทางที่กู้เสี่ยวหวานชี้ หากแต่อาโม่กลับนำหน้าอยู่หนึ่งก้าว เขาหยิบของบางอย่างขึ้นมาก่อนจะมอบให้กู้เสี่ยวหวาน “คุณหนู”

ภายใต้แสงเทียน สิ่งที่กู้เสี่ยวหวานถืออยู่ในมือคือแหวน

กู้เสี่ยวหวานหยิบมันขึ้นมาดู และพูดด้วยรอยยิ้ม “มันไม่เหมือนใคร แต่…” นางขมวดคิ้วราวกับว่าสัมผัสอะไรบางอย่างได้ และเดินไปที่บริเวณแสงเทียนส่องสว่าง เพื่อมองมันให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

เหลยต้าเซิ่งซึ่งอยู่ในอาการหวาดกลัว รีบวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เตรียมดึงของสิ่งนั้นออกจากมือของกู้เสี่ยวหวาน และคำคำรามเสียงดัง “คืนมันมาให้ข้า!”

อาโม่ก้าวไปข้างหน้าผลักเหลยต้าเซิ่งออกไปกระแทกกำแพงอย่างแรง แต่เหลยต้าเซิ่งยังไม่ยอมแพ้ พุ่งไปข้างหน้าอีกครั้งเพื่อคว้าของที่อยู่ในมือของกู้เสี่ยวหวาน

เมื่อเห็นท่าทางเสียสติของอีกฝ่าย กู้เสี่ยวหวานยิ่งเย้ยหยัน “หมอเหลย ท่านจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร”

“นั่นมันของข้า นั่นมันของข้า” เหลยต้าเซิ่งถูกอาโม่จับไว้ แต่ปากยังพล่ามไม่หยุด “นั่นมันของข้า”

“เป็นของท่านจริงหรือเปล่า ทำไมถึงมีชื่อของหลี่ซื่อเขียนอยู่ล่ะ” กู้เสี่ยวหวานเย้ยหยัน ชี้ไปที่แหวนและพูดว่า “คำว่าหลี่ซื่อถูกสลักไว้อย่างชัดเจนด้านใน สิ่งนี้เป็นของท่านจริงหรือ”

อะไรกัน?

เมื่อเหลยต้าเซิ่งได้ยินว่ามีชื่อของหลี่ซื่อสลักอยู่ภายในแหวน เขาก็ตกตะลึงและจ้องมองแหวนที่อยู่ในมือของกู้เสี่ยวหวานอย่างเหม่อลอย

เมื่อเห็นเขานิ่งเงียบไม่พูดจา กู้เสี่ยวหวานจึงถามต่อไปว่า “ทำไมหรือ? ไม่มีอะไรจะพูดแล้วงั้นหรือ หลี่ซื่อตายแล้ว แต่ของของเขากับอยู่กับท่าน เหลยต้าเซิ่ง ท่านจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร”

“เขาให้ข้า เขาให้ข้า เขาให้ข้ามานานแล้ว” เหลยต้าเซิ่งยังคงแก้ตัวที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่อาจเชื่อได้

“ไร้สาระ อาโม่จับเขามัดไว้และส่งเขาไปหาเจ้าหน้าที่” กู้เสี่ยวหวานตะโกนลั่น เมื่อครู่มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเหลยต้าเซิ่ง แต่จากนั้นคำพูดของกู้เสี่ยวหวานก็ทำให้เหลยต้าเซิ่งรู้สึกชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “ข้าได้ยินมาว่ามีคดีฆาตกรรมสองคดีเกิดขึ้นในเมืองหลิวเจีย ใต้เท้าจ้าวจากเมืองรุ่ยเสียนมาที่ศาลาว่าการ และเขาต้องการที่จะตัดสินคดีนี้ด้วยตัวเอง ใต้เท้าลวี่เป็นเพียงผู้สังเกตการณ์ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับใต้เท้าจ้าว”

คำพูดของกู้เสี่ยวหวานทำให้เหลยต้าเซิ่งรู้สึกราวกับว่าเขาได้ตกลงไปในธารน้ำแข็ง เมื่อมองไปที่รอยยิ้มพึงพอใจของกู้เสี่ยวหวาน เหลยต้าเซิ่งก็รู้สึกราวกับว่าเขาได้ตงลงไปในกับดักที่คนอื่นขุดไว้

กู้เสี่ยวหวานและอาโม่กำลังเดินทางไปที่ศาลาว่าการ แต่อาโม่กลับถามขึ้นด้วยความสงสัย “คุณหนูรู้ได้อย่างไรว่าหลี่ซื่อยังมีแหวนอยู่”

กู้เสี่ยวหวานยิ้มอย่างอ่อนโยน “ข้าขอให้ท่านดูที่ศพของหลี่ซื่อ ท่านไม่ได้บอกข้าตอนกลับมาหรอกหรือว่านิ้วของหลี่ซื่อมีรอยแหวน ข้าแค่เดาว่าอาจเป็นเพราะหลี่ซื่อชอบสวมแหวนอยู่เสมอ แต่เมื่อแหวนหายไป มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวนั่นคือ คนที่ฆ่าเขาเอามันไป เหลยต้าเซิ่งเก็บข้าวของของเขาในตอนกลางคืน เขาต้องไม่มีเวลาดูว่ามีชื่อของหลี่ซื่ออยู่บนแหวนหรือไม่ ความจริงบนแหวนไม่มีชื่อของเขา แต่ข้ากำลังหลอกเขา เพราะการทำแบบนี้ทำให้เขาปฏิเสธไม่ได้ใช่หรือไม่”

“เหลยต้าเซิ่งประหม่ามาก ข้าเกรงว่าเขาจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีชื่อสลักบนแหวนหรือไม่” จู่ ๆ อาโม่ก็นึกขึ้นได้และพูดขึ้น

แส้ในมือของเขาไม่หยุด และตรงไปที่ศาลาว่าการ

มีคดีฆาตกรรมสองคดีในเมืองหลิวเจีย และกู้เสี่ยวหวานก็มีส่วนเกี่ยวข้อง ดังนั้นจึงไม่ควรประมาท

ใต้เท้าจ้าวมาถึงเมืองหลิวเจียแล้ว เขาบอกว่าจะดูแลคดีเป็นการส่วนตัว ตามหาฆาตกร และทวงความยุติธรรมให้ผู้ตาย

มีคนสองคนเสียชีวิต ลวี่เทาจึงยุ่งมาก แต่เขาก็ได้ปิดเรื่องนี้เพราะกลัวว่าเรื่องนี้จะกระจายออกไป แต่เรื่องคนตายเป็นเรื่องใหญ่ ใครจะไม่รู้บ้าง

ศพของหลี่ซื่อเพิ่งถูกค้นพบ ใต้เท้าจ้าวจึงไปที่ศาลาว่าการด้วยตนเองและบอกว่าเขาจะดูแลเป็นการส่วนตัวจนกว่าจะพบตัวฆาตกร ดังนั้นลวี่เทาจึงรู้สึกกดดันอย่างมาก

มีแต่ผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรม แม้ว่าจะมีพยานรู้เห็น แต่พวกเขาต่างก็ถูกทรมาน จึงยังไม่ชัดเจนว่าจะได้ข้อสรุปอย่างไร

ยิ่งกว่านั้น ผู้ต้องสงสัยรายนี้ยังเป็นเสี้ยนจู่ระดับห้าที่ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้ง เรื่องนี้จึงไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย

เดิมทีลวี่เทาวางแผนที่จะจัดการเรื่องนี้เอง แต่เมื่อใต้เท้าจ้าวมาที่นี่ จะยืนยันได้หรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ในเวลานั้น ใต้เท้าจ้าวจะถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานใช้อำนาจโดยมิชอบ

แต่อีกคดีหนึ่งไม่มีเบาะแสเลย

หลังจากรายงานนี้ เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำเกี่ยวกับประเด็นสำคัญ ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องไม่สำคัญ ใต้เท้าจ้าวถูตรงกลางคิ้วของเขาเมื่อเขาได้ยิน ครั้นเห็นความไม่พอใจบนใบหน้าของเขา ลวี่เทาก็หวาดกลัวมากจนเหงื่อแตกพลั่ก และเอาแต่เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก

ทันใดนั้นก็มีคนมารายงาน “ใต้เท้า มีผู้หญิงคนหนึ่งมาที่นี่และบอกว่ามีเบาะแสเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมในร้านจิ่นฝู”

เมื่อลวี่เทาได้ยินเช่นนี้ เขาก็หวาดกลัวจนแทบจะทรุดลงกับพื้น

ตอนนี้ เจ้าหน้าที่ทั้งหมดในที่ศาลาว่าการถูกแทนที่ด้วยคนของใต้เท้าจ้าว เมื่อพวกเขาเห็นใครบางคนที่ประตูบอกว่ามีเบาะแสที่จะรายงาน พวกเขาจึงพาคนผู้นั้นมาที่นี่

เมื่อลวี่เทาได้ยินดังนั้น เขาจึงรีบพูดว่า “นายท่าน คดีฆาตกรรมในร้านจิ่นฝู เจ้าหน้าที่ได้จับกุมลูกจ้างหลายคนในที่เกิดเหตุ ต่อมาคนรับใช้เหล่านั้นต่างก็พูดว่าเสี้ยนจู่สั่งให้พวกเขาวางยา แต่มีเพียงพยานบุคคล”

ใต้เท้าจ้าวหรี่ตามองเขา เมื่อเห็นการจ้องมองของลวี่เทา เขาจึงเย้ยหยัน “อาจเป็นการยอมรับผิดเพราะถูกทรมานก็ได้”

“จะเป็นไปได้อย่างไรใต้เท้า ข้าปฏิบัติตามกฎหมายเสมอมาและไม่เคยฝ่าฝืนกฎ” ลวี่เทารีบอธิบาย “ลูกจ้างเหล่านั้นล้วนอยู่ในห้องขังและข้าก็ไม่เคยทรมานพวกเขา”

ใต้เท้าจ้าวไม่ฟังเขา แต่ก็ไม่ได้หักล้างเขา เขาวางถ้วยชาในมือลงข้าง ๆ และพูดกับคนรอบข้างว่า “พาผู้หญิงคนนั้นมาที่นี่”

เหอฮวารวบรวมความกล้าของนางอยู่นาน และในที่สุดก็ก้าวเข้าไปในศาลาว่าการ ทันทีที่นางเข้าประตูไป นางเห็นเจ้าหน้าที่มีมีดคาดเอว และทุกคนยืนตัวตรงด้วยท่าทางเย็นชา

ที่ทางเดินห่างจากลานอยู่พอประมาณ มีเจ้าหน้าที่ยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย แต่ไม่มีใครแสดงสีหน้าใด ๆ

เหอฮวาไม่เคยเห็นฉากแบบนี้มาก่อน นางเดินตัวสั่นเทาตามหลังเจ้าหน้าที่เข้าไปข้างใน

มีเจ้าหน้าที่มากมาย ลองคิดดูสิ ใต้เท้ามักเจ้าสั่งเจ้าหน้าที่เหล่านี้ด้วยอำนาจอันน่าเกรงขาม เจ้าหน้าที่เหล่านี้เป็นเพียงคนรับใช้ข้างกายของใต้เท้า และพวกเขาก็ไม่ต่างจากตัวเองมากนัก

อย่างไรก็ตาม นับจากวันนี้เป็นต้นไป หากตัวเองเป็นคนข้างหมอนของใต้เท้าได้ บางทีตัวเองอาจจะเป็นเจ้านายของคนพวกนี้ในอนาคตก็ได้

ไม่มีอะไรต้องกลัว ในอนาคต คนเหล่านี้จะคุกเข่าต่อหน้านาง เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ อารมณ์ของเหอฮวาก็สงบลงเล็กน้อยและนางก็คิดถึงสิ่งที่นางจะพูด ฝีเท้าของนางยังคงติดตามเจ้าหน้าที่ไปไม่หยุด

หลังจากเดินไปสักพัก ในที่สุดก็มาถึงห้องโถง เหอฮวารออยู่ข้างนอก หลังจากนั้นไม่นาน เจ้าหน้าที่ก็ปล่อยให้นางเข้าไป เหอฮวารวบรวมความกล้าและก้าวเข้าไป

นางก้มศีรษะลงตลอดเวลาและไม่มองในห้องโถง นางทำได้เพียงอาศัยสัญชาตญาณของนางเพื่อเดินเข้าไป เมื่อเห็นเท้าของคนที่นั่งอยู่บนที่นั่งด้านบนแล้วก็คุกเข่าลง “ข้ามาพบท่านใต้เท้าแล้ว”

ในตอนแรก หัวใจของลวี่เทาสั่นไหว เขาไม่รู้ว่าคนผู้นี้มาจากที่ใดถึงกล้ามาที่ศาลาว่าการเพื่อบอกว่าตัวเองมีเบาะแส และหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความร้อนรน

เมื่อเห็นผู้หญิงคนนี้ก็รู้สึกว่าใบหน้าของนางดูคุ้นตามาก เมื่อเข้าใกล้จึงรู้ว่าแท้จริงแล้ว…

ลวี่เทาไม่สามารถอดกลั้นได้และพูดออกมาตรง ๆ “เจ้านั่นเอง”

เหอฮวาก้มศีรษะของนางลง และเมื่อนางได้ยินเสียง ‘ประหลาดใจ’ ของลวี่เทา เขาก็จำตัวเองได้ เหอฮวาตื่นเต้นอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ก้มศีรษะลงอีกครั้ง เสียงของนางสั่นเครือและตอบด้วยความตื่นเต้น “ใต้เท้า เป็นข้าเอง”

เมื่อดูที่ปฏิสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้ ก็เห็นได้ว่าพวกเขารู้จักกัน

ใต้เท้าจ้าวมองไปที่ท่าทางประหลาดใจและลุกลี้ลุกลนของลวี่เทา จากนั้นก็มองไปที่ผู้หญิงหน้าแดงก่ำที่คุกเข่าอยู่ใต้ห้องโถงราวกับว่านางกำลังมีความรัก และทันใดนั้นก็เข้าใจบางสิ่งในใจของเขา

“ใต้เท้าลวี่ ท่านกับผู้หญิงคนนี้รู้จักกันหรือ” ทันใดนั้น เสียงของคนแปลกหน้าก็ดังขึ้นพร้อมกับความหมายของการสืบสวน

เหอฮวาตกใจ ตอนนี้นางก้มหน้าลงโดยคิดว่ามีเพียงใต้เท้าลวี่ในห้องโถงนี้ ไม่เคยคิดว่ามีคนอื่นอยู่ที่นี่ นอกจากนี้ จากน้ำเสียงของคนผู้นี้ดูเหมือนว่าเขาจะคุ้นเคยกับใต้เท้าลวี่มาก

เหอฮวาก้มหมอบอยู่บนพื้นฟังพวกเขาพูด ไม่กล้าขยับ เพียงรอคนข้างบนพูด

จากนั้นก็ได้ยินลวี่เทาพูดอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “ข้าเพิ่งพบผู้หญิงคนนี้เพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น”

เมื่อเหอฮวาได้ยินใต้เท้าลวี่พูดด้วยความเคารพ ดังนั้นคนที่พูดตอนนี้คงจะเป็นหัวหน้าของใต้เท้าลวี่?

เหอฮวาก้มหมอบอยู่ตรงนั้น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามอง หัวใจของนางพลันเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมาจากอก

หลังจากลวี่เทาพูดจบ ใต้เท้าจ้าวก็เงียบไป เขามองไปที่เหอฮวาด้านล่าง เมื่อครู่ลวี่เทาบอกว่าเขาได้พบกับผู้หญิงคนนี้ไม่กี่ครั้ง แต่เขาดูไม่เป็นธรรมชาติอย่างมาก และเมื่อมองไปที่หญิงสาวที่อยู่ด้านล่างในตอนแรก น้ำเสียงและใบหน้าที่เขินอายของนาง ดวงตาที่เฉียบแหลมคู่นั้นกำลังแสดงออกมาว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองนั้นไม่ธรรมดา

ใต้เท้าจ้าวนิ่งเงียบ ลวี่เทาที่ยืนก้มศีรษะอยู่ข้าง ๆ จึงไม่กล้าพูดอะไรเช่นกัน เขากลัวมากจนไม่กล้าส่งเสียง เพราะการที่จู่ ๆ ใต้เท้าจ้าวก็เดินทางจากเมืองรุ่ยเสียนมายังเมืองหลิวเจีย จะต้องมีอะไรที่คาดไม่ถึงเกิดขึ้นแน่ เขาจึงหวาดกลัวมาก