ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1204 คลุมเครือยิ่งขึ้น

บทที่ 1204 คลุมเครือยิ่งขึ้น

บทที่ 1204 คลุมเครือยิ่งขึ้น

กลิ่นเครื่องหอมที่ลอยฟุ้งมาจากร่างกายของกู้เสี่ยวหวานนั้นเป็นกลิ่นที่ดึงดูดให้เขาเข้ามาใกล้

ในขณะนี้เวลาดูเหมือนจะหยุดลง ในสายตาของกู้เสี่ยวหวานเห็นเพียงใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเทพจุติขยับเข้ามาใกล้เท่านั้น ใกล้จนสามารถมองเห็นเงาของตนเองในสายตาอีกฝ่ายได้

ลมหายใจของฉินเย่จือพ่นรดปะทะใบหน้าของนาง

ใบหน้าของกู้เสี่ยวหวานเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำทันที ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง และไม่สามารถขยับเขยื้อนได้

หลังจากไม่ได้เจอกันสามเดือน ฉินเย่จือรู้สึกมีความสุขเมื่อได้เจอคนที่คิดถึงมาตลอด

เขากอดกู้เสี่ยวหวานแล้วกดให้นางนั่งบนตักตนเอง ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ว่าคนในอ้อมกอดตนเองแข็งทื่อไปแล้ว ฉินเย่จือรู้สึกรำคาญอยู่ครู่หนึ่ง และรู้สึกว่าตนเองใจร้อนเกินไป

นับตั้งแต่กู้เสี่ยวหวานถึงวัยปักปิ่น ฉินเย่จือก็ได้พยายามระงับความรู้สึกของเขา ไม่ปล่อยให้ตัวเองแสดงอารมณ์มากเกินไป

นางเป็นคนผิวหน้าบาง นอกจากการกอดเป็นครั้งคราว ก็ไม่กล้าทำอย่างอื่นที่คลุมเครือโดยไม่จำเป็น ฉินเย่จือคำนึงถึงความรู้สึกของกู้เสี่ยวหวานเสมอ และไม่การทำสิ่งใดมากกว่าการกอด

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ทั้งสองปฏิบัติต่อกันด้วยความเคารพเสมอมา และความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ได้คืบหน้ามากนัก

ในขณะนี้ ฉินเย่จือรู้สึกรำคาญเล็กน้อยกับความหุนหันพลันแล่นของตนเอง ตอนนี้จึงทำได้เพียงนั่งอยู่ที่นั่น ตราบใดที่เขาขยับไปข้างหน้าเล็กน้อย ปลายจมูกของพวกเขาจะแตะกันทันที

เนื่องจากความใกล้ชิด กู้เสี่ยวหวานจึงเห็นความรำคาญและความหดหู่ในสายตาของฉินเย่จือได้

ตั้งแต่วัยปักปิ่นจนถึงปัจจุบัน นอกเหนือจากการกอดและจูบหน้าผากแล้ว พวกเขาทั้งสองไม่เคยใกล้ชิดกันเกินกว่าที่ควร อย่างแรก กู้เสี่ยวหวานรู้สึกว่าตัวเองยังเด็กเกินไป และอย่างที่สอง กู้เสี่ยวหวานไม่สามารถปรับตัวเข้ากับวัยหนุ่มสาวได้ ชาติที่แล้วนางไม่เคยคบหากับใคร และนางก็ไม่อยากคบใครในชีวิตนี้เช่นกัน

บางทีบุคลิกที่แข็งแกร่งและเป็นอิสระอาจอยู่ในกระดูกของนางมาตั้งแต่ชาติก่อนแล้ว

สำหรับนาง ความรักคือรสชาติของชีวิต แต่ไม่ใช่ทั้งชีวิต นางรักคนคนหนึ่ง แต่นางไม่ต้องการผูกมัดกับใคร สำหรับนาง เมื่อความรักมาถึง นางก็จะยอมรับมันอย่างมีความสุข แต่ความรักไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิตนาง ก่อนที่นางจะแข็งแกร่งขึ้น กู้เสี่ยวหวานจะไม่มอบอนาคตของนางให้กับใครง่าย ๆ

แม้ว่ากู้เสี่ยวหวานจะตัดสินใจว่าฉินเย่จือคือคนที่นางจะอยู่ด้วยตลอดชีวิตที่เหลือ แต่นางก็ยังต้องติดตามเขาอย่างสงบ

หลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ

เช่นเดียวกับชีวิต เช่นเดียวกับความรัก

ถ้ามันรุนแรงเกินไปและเริ่มต้นเร็วเกินไป กู้เสี่ยวหวานจะไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรและนางจะไม่กล้าเดิมพันกับอนาคตของตนเอง

เป็นเวลาหลายปี แม้ว่านางและฉินเย่จือจะรักกัน แต่พวกเขาก็มีขอบเขต และเตือนตัวเองเสมอว่าอย่าหุนหันพลันแล่นในคำพูดและการกระทำของพวกเขา

ฉินเย่จือเองก็ใส่ใจเกี่ยวกับความคิดของกู้เสี่ยวหวาน และเชื่อฟังความคิดเห็นของกู้เสี่ยวหวานเสมอ เขาจึงไม่กล้าทำอะไรเกินเลย

และด้วยเหตุนี้ กู้เสี่ยวหวานจึงเคารพและชื่นชมฉินเย่จือในใจมากขึ้นเรื่อย ๆ

ฉินเย่จืออายุมากกว่ากู้เสี่ยวหวานเจ็ดปี ตามอายุของฉินเย่จือ เขาควรแต่งงานและมีลูกแล้ว แต่เพราะเขารักนาง เวลาหลายปีมานี้เขาจึงมีเพียงนางในสายตาและในใจของเขาเท่านั้น

เขาไม่เคยปริปากบ่นเรื่องนี้กับกู้เสี่ยวหวาน และไม่ละทิ้งนางไปแต่งงานกับคนอื่น เขามักตามใจกู้เสี่ยวหวานเสมอ และจะทำทุกอย่างตามที่กู้เสี่ยวหวานพูด

และทั้งหมดนี้ทำให้กู้เสี่ยวหวานรู้สึกรักฉินเย่จือมากยิ่งขึ้น

ตอนที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ที่ลานบ้านในตอนบ่าย ท่านอาก็พึมพำกับตัวเอง และบ่นกู้เสี่ยวหวาน

ฉินเย่จือไม่เคยพูดสิ่งใด แต่กลับเป็นอาของนางต่างหาก

บ่นว่ากู้เสี่ยวหวานปล่อยให้ฉินเย่จือรอนานเกินไป โดยบอกว่าปีนี้เขาอายุยี่สิบสามแล้ว อยู่กับกู้เสี่ยวหวานมาหกหรือเจ็ดปีแล้ว และความรักระหว่างคนทั้งสองก็ได้รับการยืนยันมานานแล้ว ทำไมถึงยังไม่มีงานแต่งงานของทั้งคู่สักที?

หลังจากผ่านไปหลายปี กู้ฟางสี่ก็คุ้นเคยกับความสัมพันธ์ของกู้เสี่ยวหวานและฉินเย่จือ

หากกู้เสี่ยวหวานบอกว่าจะไปทางตะวันออก ฉินเย่จือจะไม่ไปทางตะวันตก

หากกู้เสี่ยวหวานบอกว่าต้องการฆ่าไก่ ฉินเย่จือก็จะไม่ฆ่าสุนัข

ตราบใดที่คำพูดของกู้เสี่ยวหวานอยู่ในสถานการณ์ที่ถูกต้อง ฉินเย่จือจะไม่เคยบ่นและจะดำเนินตามโดยไม่มีเงื่อนไข

นี่เป็นครั้งแรกที่กู้ฟางสี่เห็นว่าฉินเย่จือปฏิบัติต่อกู้เสี่ยวหวานอย่างไร เมื่อผู้ชายคนหนึ่งตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่ง แม้ว่านางจะโกรธฉินเย่จือ ในดวงตาของฉินเย่จือก็ยังคงมีรอยยิ้ม

กู้เสี่ยวหวานเป็นสมบัติในมือของฉินเย่จือ และเมื่อกู้ฟางสี่ค้นพบ นางก็รู้สึกเช่นนั้น

การแต่งงานที่กู้ฟางสี่ประสบมาเป็นฝันร้ายในชีวิต ตอนนี้นางตื่นขึ้นจากความฝัน และรู้สึกว่าชีวิตของนางตอนนี้ดีมาก แต่ลึก ๆ แล้วนางยังคงรู้สึกว่าผู้หญิงควรแต่งงานโดยเร็วที่สุด

นอกจากนี้ ฉินเย่จือก็ไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว เขาแก่กว่ากู้เสี่ยวหวานเจ็ดปี เขาอายุยี่สิบกว่าปีแล้วและยังไม่ได้แต่งงาน เมื่อคนอื่นเห็นสิ่งนี้แล้วจะพูดว่าฉินเย่จือมีปัญหาอะไรหรือไม่

น้ำเสียงของกู้ฟางสี่เต็มไปด้วยความรักที่มีต่อฉินเย่จือ จนในเวลานั้นกู้เสี่ยวหวานรู้สึกประหลาดใจ “ท่านอา ข้าเป็นหลานสาวแท้ ๆ ของท่าน ทำไมท่านถึงพูดเหมือนข้าเป็นคนนอก”

ในเวลานั้นกู้ฟางสี่กล่าวว่า “เสี่ยวหวาน ทุกคนสามารถเห็นได้ว่าเสี่ยวฉินปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไร เจ้าไม่เด็กแล้วและเขาก็ไม่เด็กแล้วเช่นกัน พวกเจ้าน่ะรีบแต่งงานกันเสียเถอะและรีบให้กำเนิดลูก ในขณะที่ข้าและป้าจางยังอายุไม่มากจะได้ช่วยเลี้ยงได้”

ป้าจางกำลังตัดผ้า นางพยักหน้าอย่างหงึกหงักและตอบว่าใช่

หอกทั้งหมดมุ่งตรงไปที่กู้เสี่ยวหวาน และน้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความทุกข์ใจสำหรับฉินเย่จือ กู้เสี่ยวหวานรู้สึกท้อแท้เล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่พวกนางกล่าวว่าเป็นความผิดของตัวเอง ดูเหมือนว่าตัวเองทำอะไรผิดไปจริง ๆ ทุกคนจึงบอกว่าตัวเองผิด

แต่ลองคิดดู ใช่แล้ว ฉินเย่จืออายุยี่สิบสาม คนอื่นอาจมีลูกไปแล้วหลายคน แต่ฉินเย่จือยังอยู่ตัวคนเดียว

คำพูดของกู้ฟางสี่และป้าจางแวบเข้ามาในความคิดของกู้เสี่ยวหวาน และทันใดนั้นนางก็ถามว่า “พี่เย่จือ ท่านเกลียดข้าไหม”

ฉินเย่จือขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เข้าใจสิ่งที่กู้เสี่ยวหวานพูดและถามว่า “ทำไมเจ้าถึงถามอย่างนั้น”

กู้เสี่ยวหวานหน้าบึ้งและพูดว่า “ท่านป้ากับท่านอาบอกว่าข้าฉุดรั้งท่านมาจนถึงตอนนี้และยังไม่ได้แต่งงาน ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นเขาคงแต่งงานมีภรรยาและมีลูกไปแล้ว แต่ท่านยังอยู่ตัวคนเดียว ดูนี่สิ มันเป็นความผิดของพี่เย่จือทั้งหมดที่ทำให้ท่านอาและท่านป้าของข้ามาว่าข้าแทนท่าน”

กู้เสี่ยวหวานพูดด้วยความโกรธเล็กน้อย ริมฝีปากที่แดงระเรื่อที่กำลังทำหน้ามุ่ยนั้นน่ารักมากจริง ๆ

ฉินเย่จือระงับความรู้สึกทั้งหมดในร่างกายของเขา จากนั้นก็ระงับความอยากที่จะจูบและดึงกู้เสี่ยวหวานเข้าหาตัวเอง เอนศีรษะของนางซบลงบนไหล่ของเขา และกอดนางไว้แน่น พลางเอ่ยเสียงแหบเล็กน้อย “ไม่ ข้าชอบเจ้า ไม่ว่าจะรอนานแค่ไหน ข้าก็เต็มใจรอ แม้เจ้าจะไม่มีวันแต่งงานกับข้า ข้าก็จะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ”

หลังจากได้ยินเรื่องนี้ กู้เสี่ยวหวานก็ตกตะลึงเล็กน้อย นางอยากมองใบหน้าของอีกฝ่าย แต่ฉินเย่จือก็จับศีรษะนางไว้แน่นไม่ให้นางขยับ “หวานเอ๋อร์ อย่าขยับ”

น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและทุ้มต่ำราวกับกำลังพยายามอดทนกับบางสิ่ง

เสียงของฉินเย่จือเปลี่ยนไปเล็กน้อย กู้เสี่ยวหวานแค่อยากรู้ว่าฉินเย่จือพูดอะไรไปเมื่อครู่ กู้เสี่ยวหวานรู้สึกสงสัยเล็กน้อย และอยากหลุดพ้นจากอ้อมกอดนี้ ใครจะรู้ว่าความแข็งแกร่งของฉินเย่จือจะมากขึ้นเรื่อย ๆ เขารั้งนางไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อนสักนิด

“พี่เย่จือ” กู้เสี่ยวหวานตะโกนด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“อย่าขยับ หวานเอ๋อร์” เสียงของฉินเย่จือสั่นเครือ และในขณะนี้ร่างกายของเขาก็ร้อนจัด

กู้เสี่ยวหวานเป็นกังวลเล็กน้อย เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะป่วย?

กู้เสี่ยวหวานบิดร่างกายของนางอย่างแรง พยายามที่จะหลุดพ้นจากอ้อมกอดของฉินเย่จือ แต่ยิ่งนางเคลื่อนไหว มือของฉินเย่จือก็ยิ่งแน่นขึ้น

“พี่เย่จือ ท่านเป็นอะไรไป ไม่สบายหรือเปล่า” กู้เสี่ยวหวานตะโกนอย่างเป็นทุกข์พลางบิดร่างกายของนาง

มีลมหายใจอุ่น ๆ ดังขึ้นข้างหู และได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยว่า “หวานเอ๋อร์ อย่าขยับ ข้าแค่อยาก อยากจะจูบเจ้าสักหน่อย”

ลมหายใจของฉินเย่จือกระทบกับติ่งหูของกู้เสี่ยวหวาน ลมหายใจอุ่น ๆ ทำให้ร่างกายของกู้เสี่ยวหวานสั่นสะท้าน และเมื่อนางรู้ตัว ริมฝีปากอันอ่อนนุ่มของฉินเย่จือได้กลืนกินติ่งหูของกู้เสี่ยวหวานไปแล้ว

นี่คือจุดที่อ่อนไหวที่สุดในร่างกายของกู้เสี่ยวหวาน ร่างกายแข็งค้างราวกับถูกแช่แข็ง นางรู้สึกเพียงความรู้สึกเสียวซ่านตั้งแต่ฝ่าเท้าจนถึงหนังศีรษะ มันทำให้ร่างกายสั่นสะท้านไปหมด มันทำให้นางรู้สึกมึนงงและภายในหัวนั้นว่างเปล่า

“พี่เย่จือ” กู้เสี่ยวหวานดูเหมือนกำลังจะหมดแรง และแม้แต่น้ำเสียงก็แหบแห้ง

นางต้องการหลุดพ้นจากอ้อมกอดฉินเย่จือ แต่ความปรารถนาในใจของนางยังคงกระตุ้นให้นางเดินหน้าต่อไป

ฉินเย่จืองับติ่งหูของกู้เสี่ยวหวานไว้ในปาก และสูดดมความหอมของเครื่องหอมบนร่างกายของนาง

เขารู้สึกเสียใจและรำคาญเล็กน้อย ทำไมเขาถึงหุนหันพลันแล่นเช่นนี้ กลิ่นหอมของเครื่องหอมในอ้อมแขนของเขาตอนนี้ดูเหมือนกำลังหัวเราะเยาะเขา