ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1195 สินสอดราคาแพง

บทที่ 1195 สินสอดราคาแพง

บทที่ 1195 สินสอดราคาแพง

ดวงตาของกู้เสี่ยวหวานฉายแววเย็นชา เย็นชาจนเสียจนไร้ความรู้สึก

ทันใดนั้น เกาเหลียนจือก็ลุกขึ้น เป็นไปได้ไหมว่านางต้องการเล่าเรื่องระหว่างตัวนางกับถังซ่านจู่?

ร่างกายของเกาเหลียนจือสั่นสะท้าน และหัวใจของนางก็เต้นระส่ำ เพราะกลัวว่าเรื่องของถังซ่านจู่จะหลุดออกมาจากปากของกู้เสี่ยวหวาน

“นั่นคือสิ่งที่เจ้าบอกพ่อแม่ของเจ้าหรือไม่” กู้เสี่ยวหวานเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา เมื่อเกาเหลียนจือไม่ได้ยินสิ่งที่หวาดกลัวอยู่ในใจหลุดออกมา ดังนั้นจึงรู้สึกโล่งใจ

เมื่อมองไปที่ท่าทางเย็นชาของกู้เสี่ยวหวาน นางรู้ว่าครั้งนี้ตนเองทำให้กู้เสี่ยวหวานขุ่นเคือง ดังนั้นจึงรู้สึกเป็นทุกข์และอึดอัดมาก

“ฮือ ๆๆ” เกาเหลียนจือร้องไห้ “พี่เสี่ยวหวาน ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ ข้าทนดูท่านแม่ตายไปกับข้าไม่ได้”

เกาเหลียนจือบอกกู้เสี่ยวหวานเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตระกูลเหลียง

ปรากฏว่า เมื่อสวีซื่อเห็นว่าเกาเหลียนจือปฏิเสธที่จะแต่งงานกับกู้หนิงอัน นางจึงตัดสินใจอดอาหารประท้วง เกาต้าผิงทำได้แค่ดุด่านาง แต่ไม่กล้าทุบตี ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่ดูอย่างเป็นกังวล โชคดีที่สวีซื่อรู้จักลูกสาวคนนี้เป็นอย่างดี

เกาเหลียนจือเป็นคนที่ต้องหนามยอกเอาหนามบ่ง ถ้าเผชิญหน้ากับนาง นางจะดื้อรั้นมากขึ้น

ต้องใช้ความรักในครอบครัวมาเป็นตัวต่อรอง

สวีซื่อใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนของเกาเหลียนจือ ทำแบบเดียวกับเกาเหลียนจือ นางไม่กินหรือดื่ม และทำหนักกว่าเกาเหลียนจือ

เดิมทีเกาเหลียนจือเป็นคนใจอ่อน เมื่อเห็นว่าแม่ของนางยอมสละชีวิตเพื่อตนเอง เช่นนั้นจะไม่สนใจได้อย่างไร ภายใต้การบังคับและล่อลวงของเกาต้าผิงและเกาซื่อ และยังกังวลว่าจะถูกกู้เสี่ยวหวานขายความลับหรือไม่

“ท่านพี่เสี่ยวหวาน ข้าขอโทษด้วย ข้าขอโทษ ฮือ” เกาเหลียนจือกำลังร้องไห้ และไม่รู้ว่านางเศร้าเพียงใด

“กู้เสี่ยวหวาน ถึงเจ้าเป็นเสี้ยนจู่มันก็ไร้ประโยชน์ เจ้าทำเรื่องชั่วช้า ข้าจะไปที่เมืองหลวงเพื่อฟ้องร้องเจ้า เจ้ารังแกพวกเรา ท่านพี่ไปที่เมืองหลวงด้วยกันและฟ้องนาง ข้าไม่เชื่ออีกแล้วหลังจากทำสิ่งที่น่ารังเกียจเช่นนี้แล้วจะไม่มีใครสนใจ” เกาซื่อตะคอกอย่างเย็นชา นางไม่ยอมแพ้จนกว่าจะบรรลุเป้าหมาย

ทันทีที่เกาเหลียนจือได้ยินว่าเกาซื่อกำลังจะไปฟ้องทางการ นางก็ปีนลงจากรถทันที ดึงแขนเสื้อของเกาซื่อ และขอร้องให้กู้เสี่ยวหวาน “ท่านอา ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของข้า และไม่เกี่ยวอะไรกับพี่เสี่ยวหวาน”

“เหลียนจือ เจ้าเป็นคนจิตใจดี คนอื่นไม่ชอบเจ้า แต่เจ้าก็ยังเชื่อฟังนาง เจ้าโง่หรือเปล่า เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าถ้าเจ้าตายไป พ่อแม่ของเจ้าจะเป็นอย่างไร ญาติพี่น้องจะเสียใจเพราะเจ้า ยกเว้นตระกูลกู้ พวกเขาจะตื่นขึ้นมาหัวเราะ” เกาซื่อพูด

หลานสาวคนนี้รูปโฉมงาม หากแต่ไร้สมอง…

เป็นเพราะใบหน้าของนางงดงามมากจนดึงเอาส่วนสมองไปหรือเปล่า เกาซื่ออยากจะทุบหัวของนางให้เปิดออก เพื่อดูว่ามีอะไรอยู่ข้างใน

ที่ทางเข้าบ้านเก่าของตระกูลกู้ ชาวบ้านแห่เข้ามารอดูความสนุกสนาน

รอบด้านเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้และเสียงสาปแช่งของตระกูลเกาดังกึกก้อง

ตระกูลกู้ในปากของตระกูลเกากลายเป็นคนหัวสูงที่ดูถูกผู้คน และเป็นผู้ร้ายที่เกือบฆ่าคน โยนความผิดทั้งหมดให้ตระกูลกู้

กู้เสี่ยวหวานยืนนิ่งโดยมีฉินเย่จือยืนอยู่ข้างหลังนางตลอดเวลา คอยสนับสนุนนางอย่างเงียบ ๆ

กู้เสี่ยวหวานรู้สึกว่ามันไร้สาระ

ความหวังใจดีของนางกลายเป็นคมมีดที่ทำลายชื่อเสียงตนเอง

กู้เสี่ยวหวานนะกู้เสี่ยวหวาน เจ้าตาบอดจริง ๆ ช่างเสียเวลาไปโดยไร้ประโยชน์

กู้เสี่ยวหวานหัวเราะเยาะตัวเอง เมื่อนางเห็นว่าเกาเหลียนจือและถังซ่านจู่มีความสัมพันธ์ทางกาย นางควรจะป่าวประกาศให้โลกรู้ ผู้หญิงคนนี้ที่ทำให้ร่างกายแปดเปื้อนก่อนวัยอันควร ทำไมนางถึงต้องปล่อยให้เกาเหลียนจือแต่งงานกับตระกูลกู้ด้วย

กู้เสี่ยวหวานใจดีและต้องการให้ทางแก่คู่รักคู่นี้ แต่วิธีนี้นำไปสู่ความตายของนางเอง

“ตอนนี้พวกเจ้าต้องการทำอะไร?” กู้เสี่ยวหวานไม่ได้มองไปที่เกาเหลียนจืออีกต่อไป และอารมณ์ของนางก็ดูสงบนิ่ง

ในเมื่อเจ้าไม่ใจดี ข้าก็จะไม่ใจดีเช่นกัน

หลักฐานในมือของนางก็เพียงพอที่จะทำลายชื่อเสียงของเกาเหลียนจือ แต่นางก็ไม่สนใจที่จะใช้มัน

“เจ้าต้องการอะไร” เกาต้าผิงตะคอกอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “เหลียนจือของข้าเป็นสมาชิกในตระกูลกู้ของเจ้าแล้ว จากนี้ไปเหลียนจือจะอาศัยอยู่ในตระกูลกู้ของเจ้า เจ้าต้องให้เงินข้าและแม่ของนางยี่สิบตำลึงเงินทุก ๆ เดือนต่อจากนี้ไป และยังมีสินสอดทองหมั้นอีกสองพันตำลึงเงินด้วย”

เกาต้าผิงพูดเสียงดังกึกก้อง

แน่นอนว่าทันทีที่เขาพูดจบ ชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ ก็อ้าปากค้าง

มันเป็นจำนวนที่เยอะมาก

ตามข้อกำหนดของเกาต้าผิง ครอบครัวของคนอื่นสามารถแต่งลูกสะใภ้ได้มากกว่าสิบถึงยี่สิบคน ไม่ต้องพูดถึงสินสอดทองหมั้น แค่เรื่องที่พวกเขาจะได้รับเงินบำนาญยี่สิบตำลึงเงินทุกเดือน ของดีแบบนี้มีที่ไหนในโลก

เกาต้าผิงคนนี้ไม่ได้ให้ลูกสาวแต่งงาน เห็นได้ชัดว่านี่คือการขายลูกสาว

แม้ว่านางจะหน้าตาดี แต่ลูกสาวจะคุ้มค่ากับเงินจำนวนนี้ได้อย่างไร?

หลังจากเห็นเกาต้าผิง ชาวบ้านโดยรอบก็หันมาจ้องมองที่กู้เสี่ยวหวานเพื่อรอดูว่ากู้เสี่ยวหวานจะเห็นด้วยหรือไม่

หลังจากที่กู้เสี่ยวหวานได้ยินสิ่งนี้นางก็ไม่พูดอะไร

เกาต้าผิงคิดว่ากู้เสี่ยวหวานไม่เห็นด้วย จากนั้นพูดว่า “มันแค่สองพันตำลึงเงิน เหลียนจือจะสืบทอดสายตระกูลให้ตระกูลกู้ของเจ้า และไม่สำคัญว่าเจ้าจะมาที่ตระกูลเกาหรือไม่ ตราบใดที่เจ้าให้เกียรติเราด้วยเงินยี่สิบตำลึงทุกเดือน เหลียนจือก็จะเป็นคนในครอบครัวของเจ้า จะไม่กลับมาเลยตลอดชีวิตก็ไม่เป็นไร”

“เจ้ากำลังขายลูกสาวของเจ้าหรือ?” กู้เสี่ยวหวานถามอย่างเย็นชา

“จะเป็นการขายลูกสาวได้อย่างไร” เกาต้าผิงพูดอย่างดูถูกเหยียดหยามว่า “ตระกูลกู้ของเจ้าเป็นครอบครัวที่น่านับถือ ดังนั้นเงินเล็กน้อยนี้เจ้าก็คงจะจ่ายได้ใช่ไหม ข้าได้ยินมาว่าฮ่องเต้แต่งตั้งเจ้าให้เป็นเสี้ยนจู่ เจ้าได้สิ่งดีมากมาย นอกจากนี้ เจ้ายังทำงานเป็นคนทำบัญชีในร้านจิ่นฝู และได้รับหลายสิบตำลึงเงินต่อเดือน พวกเจ้าได้ภรรยาที่งดงามเช่นนี้ เจ้าก็คงไม่เสียเปรียบเท่าไร”