ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1184 ถังซ่านจู่

บทที่ 1184 ถังซ่านจู่

บทที่ 1184 ถังซ่านจู่

ฉินเย่จือกลับมาถึงในวันที่สามตามที่เขาบอกไว้ เพราะเขาไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่น เขาไม่สามารถบอกให้ตระกูลเการู้ได้ว่ามีคนไปที่หมู่บ้านของพวกเขาเพื่อสอบถามเกี่ยวกับเรื่องต่าง ๆ

ฉินเย่จือถามเกี่ยวกับเรื่องต่าง ๆ ในหมู่บ้าน และสอบถามอยู่เป็นเวลานาน

จากนั้นจึงพบคนผู้หนึ่ง

ถังซ่านจู่

อาจารย์ในหมู่บ้านที่มีอายุสิบแปดปี

เดิมทีพ่อของเขาเป็นบัณฑิตและเป็นอาจารย์มาตลอดชีวิต ถังซ่านจู่เป็นคนขยัน ฉลาด มีความสามารถในการแต่งกลอนตั้งแต่อายุสามขวบและแต่งวรรณกรรมเมื่ออายุได้สี่ขวบ นอกจากนี้ เขายังเป็นที่รู้จักในหมู่บ้านในเรื่องพลังเหนือธรรมชาติ

อย่างไรก็ตาม ชะตากรรมของถังซ่านจู่ไม่ค่อยดีนัก

เขาสอบซิ่วไฉไม่ผ่านหลายปีติดต่อกัน

และเป็นได้แค่อาจารย์ภายในสำนักศึกษาของบิดาเท่านั้น ทั้งสอนและทดสอบความสามารถไปพร้อม ๆ กัน

แต่เป็นเพราะทั้งพ่อและลูกชายนั้นสอบไม่ผ่าน ชื่อเสียงของสำนักศึกษาในหมู่บ้านของเกาเหลียนจือนี้จึงไม่ค่อยดีนัก

ลูกศิษย์ช่างน่าสงสาร

แต่ถังซ่านจู่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง เขาคิดว่าตนเองเป็นบัณฑิต จึงมีนิสัยหยิ่งยโส และถูกมองว่าเป็นคนแปลกประหลาดในหมู่บ้าน

แต่คนแปลก ๆ เช่นนี้มีความรักที่ลึกซึ้งต่อเกาเหลียนจือ

เนื่องจากเกาเหลียนจือโตขึ้น นางจึงมีใจให้กับถังซ่านจู่ซึ่งบุคคลที่สง่างาม และเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

อย่างไรก็ตาม ตระกูลถังไม่มีอำนาจหรือเงินทอง สิ่งเดียวที่ทำได้คือพ่อของถังซ่านจู่เป็นบัณฑิตเก่า ครอบครัวยังเปิดสำนักศึกษา พ่อของถังซ่านจู่ต้องจำนำหนังสือที่บ้านไปแลกเปลี่ยนเป็นข้าวมาประทังชีวิต

ถึงกระนั้นสมาชิกของตระกูลถังก็ยังคงหยิ่งยโส

เมื่อเกาเหลียนจือว่าง นางจะไปที่ห้องโถงทำงานของตระกูลถังและแอบฟัง เมื่อนางรู้ว่าตระกูลถังไม่มีข้าวไว้บริโภค เกาเหลียนจือจึงมักจะแอบขโมยข้าวจากบ้านไปให้ถังซ่านจู่

หนุ่มสาวสองคน คนหนึ่งชื่นชม อีกคนรัก ชายผู้นี้เก่ง หญิงผู้นี้หน้าตาดี ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้ไม่มีความลับในหมู่บ้าน

แต่ครอบครัวเกาไม่เห็นด้วย

ไม่สำคัญว่าตระกูลถังต้องการอะไร ตอนนี้ถังซ่านจู่อายุสิบแปดปีและไม่มีชื่อเสียง เขาจะแต่งงานกับเกาเหลียนจือได้อย่างไร ดังนั้นเขาจึงต้องเลิกรา

เกาซื่อจึงไปรับเกาเหลียนจือมา และไม่มีใครรู้เรื่องนี้นอกจากสมาชิกของตระกูลเกา

ในช่วงเวลาที่เกาเหลียนจือไม่อยู่ ถังซ่านจู่เสียสติจนแอบไปที่ประตูบ้านตระกูลเกาทุกวัน เพียงหวังว่าจะได้เห็นหน้าเกาเหลียนจือ

และท่าทางเช่นนี้ ฉินเย่จือได้ค้นพบเงื่อนงำ

หลังจากถามก็พบว่า เกาเหลียนจือเป็นของเขามานานแล้ว และได้ตัดสินใจเรื่องอนาคตไว้กับเขา

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ กู้เสี่ยวหวานก็พอใจมาก หากเกาเหลียนจือมีคนที่นางชอบอยู่แล้ว บางทีเกาเหลียนจืออาจจะไม่อยากแต่งงาน

ดังนั้นอาโม่จึงกลายเป็นผู้ทำธุระนี้

ถังซ่านจู่ต้องการอยู่กับเกาเหลียนจืออย่างจริงใจ หลังจากได้ยินว่ามีคนจะทำให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกัน เขารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้นจึงเขียนจดหมายแสดงความรักใคร่และขอให้อาโม่นำจดหมายไปส่งแทนตนเอง

กู้เสี่ยวหวานถือจดหมายไว้ในมือ และนางก็ไปหาเกาเหลียนจือ

เกาต้าผิงและสวีซื่อมีความสุขมากเมื่อได้ยินว่ากู้เสี่ยวหวานอยู่ที่นี่

เมื่อเห็นคนเต็มห้อง กู้เสี่ยวหวานก็ยิ้มและพูดว่า “ท่านลุง ข้ามีเรื่องอื่นจะพูดกับแม่นางเหลียนจือ เชิญท่านไปทำธุระส่วนตัวเถอะ ข้าเกรงว่าหากผู้อาวุโสทั้งสองของนางอยู่ที่นี่ แม่นางเหลียนจือก็ไม่กล้าเปิดปากว่านางชอบอะไร”

เกาต้าผิงและสวีซื่อเข้าใจในทันทีว่ากู้เสี่ยวหวานต้องการถามเกาเหลียนจือว่านางชอบเครื่องประดับหมั้นแบบไหน ใบหน้าที่เหี่ยวย่นของพวกเขาก็ยิ้มเหมือนดอกเบญจมาศขนาดใหญ่ “ตกลง ตกลง พวกเจ้าคุยกันเถอะ ข้าไปก่อน”

เกาต้าผิงและสวีซื่อยิ้มแย้มแจ่มใส ขณะที่เดินออกไปข้างนอก พวกเขาขยิบตาให้เกาเหลียนจือ กู้เสี่ยวหวานแสร้งทำเป็นไม่เห็นการขยิบตาและยิ้มตลอดเวลา

กู้เสี่ยวหวานจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเกาต้าผิงและสวีซื่อกำลังคิดอะไร

แม้เกาต้าผิงและสวีซื่อจะยังมีนิสัยเสียอยู่บ้าง แต่ว่ามีอาจั่วอยู่ที่บ้านเหลียง พวกเขาจึงต้องหลีกเลี่ยงอาจั่วเมื่อพวกเขาต้องการพูดถึงสิ่งต่าง ๆ และยังไม่นับว่าอาจั่วรู้ศิลปะการต่อสู้

นอกจากนี้ ไม่ว่าตระกูลเหลียงจะใหญ่แค่ไหนก็เป็นเพียงหัวหน้าหมู่บ้าน ไม่มีคนอื่น มองไปทางไหนก็เจอแต่อาจั่ว

เมื่อนึกถึงข่าวที่อาจั่วส่งให้นาง กู้เสี่ยวหวานก็เข้าใจในทันที

เมื่อเกาต้าผิงและสวีซื่อจากไป กู้เสี่ยวหวานก็มองเกาเหลียนจือที่นอนอยู่บนเตียง

เหลียนจือผู้นี้หน้าตาดีจริง ๆ

คิ้วได้รูป ริมฝีปากแดงระเรื่อ แม้ว่าจะป่วยเหมือนดอกบัวที่ถูกฝน แต่ยังเผยให้เห็นความงามบนความเศร้าโศกและความเจ็บปวด

หญิงผู้นี้เป็นที่รักของผู้คนที่ได้พบเห็น

ถ้ากู้เสี่ยวหวานเป็นชาย นางอาจจะหลงใหลในความงามที่มีเสน่ห์ของเกาเหลียนจือ

กู้เสี่ยวหวานกระแอมในลำคอ รอยยิ้มบนใบหน้าของนางอ่อนลง นางจับมือเกาเหลียนจือไว้ในฝ่ามือของนาง

เกาเหลียนจือผู้นี้ช่างงดงามจริง ๆ มือเล็ก ๆ นี้ดูไม่เหมือนมือของหญิงธรรมดาในหมู่บ้าน

กู้เสี่ยวหวานนึกถึงอดีต ตอนที่นางซักผ้า ทำอาหาร ผ่าฟืน และทำทุก ๆ อย่าง มือของนางหยาบมาก มีบาดแผลและผิวหนังด้าน แต่มือของเกาเหลียนจือนั้นต่างกัน

“เหลียนจือ สองสามวันมานี้เจ้าพักฟื้นเป็นอย่างไรบ้าง” กู้เสี่ยวหวานถามด้วยความสงสาร

เกาเหลียนจืออ่อนแอ ลมและความหนาวเย็นในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาทำให้นางทรมานไม่น้อย

เมื่อได้ยินกู้เสี่ยวหวานถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง นางจึงรู้สึกปลื้มใจเล็กน้อยและตอบว่า “พี่เสี่ยวหวาน ข้าสบายดี”

กู้เสี่ยวหวานยิ้มและวางมือนุ่มของเกาเหลียนจือลงบนเตียงอีกครั้ง พร้อมพูดด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้เจ้าไม่ต้องคิดอะไรมาก เจ้าดูแลสุขภาพของตัวเองให้ดีขึ้นก่อนเถอะ”

เกาเหลียนจือพยักหน้า “ข้ารู้แล้ว ขอบคุณท่านพี่เสี่ยวหวาน”

———————————————–