ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1156+1157 ชนกู้หนิงอันเจอกันอีกครั้ง (1)

บทที่ 1156+1157 ชนกู้หนิงอัน/เจอกันอีกครั้ง (1)

บทที่ 1156 ชนกู้หนิงอัน

นอกจากนี้ยังเป็นชื่อที่ดีสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ไม่สามารถแสดงให้คนอื่นเห็นได้

ในอดีตตอนที่กู้เสี่ยวหวานไม่ได้บอกทุกคนถึงวิธีการกินเครื่องในหมูและกระดูกหมู สิ่งเหล่านี้มักจะถูกนำไปให้เป็นอาหารสุนัข ต่อมาเมื่อกู้เสี่ยวหวานบอกทุกคนถึงวิธีการกินอาหารนี้ เครื่องในหมูและกระดูกหมูก็กลายเป็นของดี

เกาซื่อเห็นว่าบ้านของคนขายเนื้อหมูทิ้งของเหล่านี้ไปโดยเปล่าประโยชน์ วันรุ่งขึ้นนางก็วิ่งไปที่บ้านของเขาและเอาเครื่องในหมูและกระดูกหมูมา

ในตอนแรก ผู้หญิงคนนั้นไม่รู้ว่ามันกินได้ แต่ต่อมาเมื่อรู้ว่ากินได้ นางจึงไม่ต้องการให้ใคร แต่เกาซื่อก็ยังไปเอามา ถ้านางไม่ให้ เกาซื่อก็จะเปลี่ยนสีหน้าไปทันที

ผู้หญิงคนนั้นเต็มไปด้วยความโกรธ และครั้งนี้ในที่สุดนางก็คว้าโอกาสที่ดีเช่นนี้ นางจะไม่ประชดประชันได้อย่างไรและหวังว่าทั้งสองครอบครัวจะตัดความสัมพันธ์กันไปเลยถึงจะดี

ไม่ต้องมาขออะไรอีกแล้ว

นั่นคือสิ่งที่หญิงอ้วนคิดในใจ

“ข้าไม่ได้พูดถึงเจ้า” ผู้หญิงคนนั้นหรี่ตามองเกาเหลียนจือและพูดอย่างไม่เกรงกลัว

เรื่องที่พูดไม่เกี่ยวกับเกาซื่อ ผู้หญิงคนนั้นมองไปที่เกาเหลียนจืออย่างมีความหมาย ดังนั้นจึงหมายความว่านางพูดถึงเกาเหลียนจือ

เมื่อเกาเหลียนจือได้ยินคนคนนี้ด่านางว่าไม่รักษาคุณธรรมของผู้หญิง ถ้าคำนี้หลุดออกไป นางจะเอาตัวรอดได้อย่างไร?

นางวิ่งกลับไปทันทีราวกับว่าทำผิดอย่างมาก

เกาเหลียนจือลดศีรษะลงแล้ววิ่งถอยหลังโดยไม่เคยสังเกตว่ามีคนออกมาจากหัวมุม

เมื่อเกาซื่อเห็นสิ่งนี้ มันก็สายเกินไปที่จะตะโกนเตือน

กู้หนิงอันกำลังถือถังน้ำสองถังและถูกเกาเหลียนจือชน น้ำทั้งสองถังก็กระฉอกใส่ร่างกายของเกาเหลียนจืออย่างแรง

เมื่อเห็นเช่นนี้ เกาซื่อก็ตะโกนออกมา จ้องไปที่หญิงอ้วนและพูดอย่างชั่วร้าย “หากมีอะไรเกิดขึ้นกับเหลียนจือของข้า ข้าจะไม่ยกโทษให้เจ้า”

เมื่อเห็นว่าเกาเหลียนจือถูกชนจนล้มกระแทกพื้น ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ ก็รีบไปดูความตื่นเต้น

เมื่อกู้หนิงอันเห็นว่าน้ำกระฉอกใส่ร่างของเกาเหลียนจือ เดิมทีเกาเหลียนจือไม่ได้สวมเสื้อผ้ามากนัก แต่ตอนนี้นางเปียกโชกไปด้วยน้ำ และสามารถมองเห็นทรวดทรงของนางได้

ในขณะนี้เกาเหลียนจือกำลังงุนงงและนั่งอยู่บนพื้นอย่างหมดสภาพ

นางมองไปที่กู้หนิงอัน และร้องไห้ออกมา

กู้หนิงอันรีบร้อนเมื่อเห็นว่ากลุ่มคนเข้ามาและเสื้อผ้าของหญิงสาวก็เปียกโชก ถ้ากลุ่มคนเห็นนาง…

กู้หนิงอันกระวนกระวายเหมือนมดบนหม้อร้อน เมื่อเห็นท่าทางงุนงงของเกาเหลียนจือ ทันใดนั้นเขาก็คิดหาวิธีและส่งปลายด้านหนึ่งของไม้หาบให้เกาเหลียนจืออย่างรวดเร็วและพูดอย่างกระวนกระวาย “แม่นาง รีบลุกขึ้นเร็ว ก่อนที่คนพวกนั้นจะมาถึง”

หลังจากที่เกาเหลียนจือได้ยินกู้หนิงอันพูดแบบนั้นก็กลับมามีสติทันที เมื่อนางมองย้อนกลับไปก็เห็นกลุ่มคนที่นำโดยเกาซื่อวิ่งมาทางด้านนี้อย่างเร่งรีบ

ใบหน้าทั้งหมดดูเหมือนกำลังดูการแสดง โดยเฉพาะชายสกปรกที่ตอนนี้กำลังวิ่งมาทางด้านนี้อย่างรวดเร็ว

ยังคงมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าของเขา

เกาเหลียนจือหวาดกลัวจนตัวสั่น นางไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสื้อผ้าของนางเปียกและถูกลมพัด หรือเพราะนางกลัวรอยยิ้มที่มุมปากของอู๋เอ้อร์โก่ว นางจับไม้หาบที่กู้หนิงอันยื่นออกมาและยืนขึ้นโดยไม่ต้องคิด

….

บทที่ 1157 เจอกันอีกครั้ง

แต่เมื่อยืนขึ้นก็พบว่าตัวเองคิดผิด

ร่างกายของนางเปียกโชกไปหมด เมื่อบ่ายนี้ตอนออกมานางสวมเสื้อผ้าบาง ๆ ตอนนี้เสื้อผ้าเปียกไปหมด และแนบติดอยู่ที่ร่างกายของนาง

เรือนร่างที่ถูกห่อหุ้มอยู่ในเสื้อผ้าปรากฏออกมา

เกาเหลียนจือตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวอีกครั้ง และกอดร่างของนางไว้โดยไม่รู้ตัว กอดหน้าอกของนางแน่น และโค้งตัวลงราวกับกลัวว่าใครจะเห็นร่างกายของตนเอง

เมื่อเห็นท่าทางที่น่าเศร้าของเกาเหลียนจือ กู้หนิงอันก็มองไปที่ฝูงชนที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เขาถอดเสื้อคลุมตัวยาวออกแล้วสวมทับร่างที่เปียกโชกของเกาเหลียนจือ

อู๋เอ้อร์โก่วเป็นคนแรกที่รีบวิ่งไปอย่างตื่นเต้น เมื่อครู่เขาเห็นร่างที่เปียกโชกของเกาเหลียนจือและรูปร่างที่งดงามในระยะไกล ตอนนี้เมื่อเขาวิ่งมากลับเห็นว่านางถูกเสื้อผ้าหลวม ๆ คลุมไว้ ไม่มีอะไรให้ดูนอกจากใบหน้า

อู๋เอ้อร์โก่วไม่เห็นอะไรเลยและไม่พอใจมาก

เขามองกู้หนิงอันอย่างไม่อารมณ์ “ยุ่งไม่เข้าเรื่อง”

กู้หนิงอันจ้องกลับโดยไม่แสดงความอ่อนแอใด ๆ อู๋เอ้อร์โก่วเป็นอันธพาล เขาเคยทำให้ตระกูลกู้ขุ่นเคือง แต่ตอนนี้ตระกูลกู้เป็นตระกูลที่น่านับถือ อู๋เอ้อร์โก่วจะกล้าดีไปทำให้พวกเขาขุ่นเคืองได้อย่างไร เขาลดศีรษะลงทันทีและไม่กล้ามองไปที่กู้หนิงอันอีกต่อไป

เกาซื่อรีบวิ่งเข้ามา เมื่อเห็นว่าเกาเหลียนจือถูกเสื้อห่อไว้และมองไม่เห็นอะไรเลย นางก็วางใจทันที

จากนั้นราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง นางมองอู๋เอ้อร์โก่วอย่างแข็งกร้าว

อู๋เอ้อร์โก่วคนนี้เป็นเพียงอันธพาล เกาเหลียนจือยังเป็นเด็กสาวและเมื่อเสื้อผ้าของนางเปียก เขาก็รีบไปหานาง ช่างไร้ยางอายจริง ๆ

เกาซื่อจ้องมองอู๋เอ้อร์โก่วอย่างดุดัน แต่อู๋เอ้อร์โก่วไม่ได้สนใจ และจับจ้องไปที่เกาเหลียนจืออีกครั้ง

เกาซื่อรีบเดินไปที่ด้านข้างของเกาเหลียนจือและถามด้วยความกังวล “เหลียนจือ เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”

เมื่อเห็นท่านอาของนางกำลังมา เกาเหลียนจือก็มุ่ยหน้าด้วยความเศร้าโศก และร้องไห้ออกมา “ท่านอา”

นางสะอื้นไห้ด้วยความโศกเศร้า

เมื่อเกาซื่อเห็นว่ามีคนชนเกาเหลียนจือจนล้มลง เสื้อผ้าของนางเปียกปอนไปหมด และเกือบจะถูกคนตัวเหม็นอย่างอู๋เอ้อร์โก่วเห็น นางจึงโกรธมากจนแทบจะอาเจียนเป็นเลือด “ไม่มีตาหรืออย่างไร ทำไมมาชนเหลียนจือของข้าได้”

กู้หนิงอันบังเอิญชนเข้ากับเกาเหลียนจือในเมื่อครู่และมีผู้คนมากมายอยู่รอบตัวเขา เกาซื่อก็รีบไปดูเกาเหลียนจือจึงไม่ได้ดูอย่างละเอียดว่าใครเป็นคนชนเกาเหลียนจือ

คราวนี้นางเริ่มด่า และเมื่อนางด่า นางก็เงยหน้าขึ้นมอง จากนั้นก็มีความสุขและความตื่นเต้นที่อธิบายไม่ได้ก็เปล่งประกายในดวงตาของนางทันที

นางแค่คิดว่าจะทำให้เกาเหลียนจือและกู้หนิงอันพบกันอีกครั้งได้อย่างไร แต่ทั้งสองคนกลับพบกันโดยไม่คาดคิดและเรื่องราวดังกล่าวก็เกิดขึ้น

———————————————–