ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1153 พบคนในหมู่บ้าน

บทที่ 1153 พบคนในหมู่บ้าน

บทที่ 1153 พบคนในหมู่บ้าน

เมื่อเกาเหลียนจือเห็นทุกคนมองนางด้วยความประหลาดใจและอิจฉา หัวใจของเกาเหลียนจือก็เต้นเหมือนมีกลองเล็ก ๆ ตีระรัวไม่หยุด และเริ่มหน้าแดงอีกครั้ง

เมื่อเห็นท่าทางโกรธแค้นของเกาเหลียนจือ หัวใจของเกาซื่อก็ตกตะลึง เกาเหลียนจือไม่คู่ควรกับการแสดงออกเช่นนี้

เกาซื่อไม่สามารถหัวเราะหรือร้องไห้ได้ และไม่รู้ว่าคนที่นางพบจะทำตามความปรารถนาของนางได้หรือไม่

เมื่อเห็นทุกคนมองนางอย่างเย้ยหยัน เกาเหลียนจือไม่รู้ว่าจะวางมือและเท้าไว้ที่ไหน นางก้มหน้าลง หน้าแดง มือและเท้าของนางสั่นเทา และการเคลื่อนไหวของนางนั้นผิดธรรมชาติ

กลุ่มเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อิจฉาความดูดีของเกาเหลียนจือ ก่อนที่นางจะได้พูดอะไรสักคำ พวกนางก็กล่าววาจาดูถูกเกาเหลียนจือมากยิ่งขึ้น กระซิบกระซาบกันและมองไปที่เกาเหลียนจืออย่างเย้ยหยัน

“ดูสิ หญิงหน้าตาดีผู้นั้น คงมีดีแค่หน้าตาจริง ๆ นิสัยใจคอของนางคงเทียบกับพวกเราไม่ได้”

นี่คือเด็กสาวอายุสิบสองหรือสิบสามปี เห็นคนอื่นดูดีกว่าตัวเองและแต่งตัวดีกว่าตัวเอง มีหรือที่จะไม่อิจฉาริษยา เปลวไฟแห่งความอิจฉาริษยาในใจรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อเห็นคนอื่นไม่ดีเท่าตน ความเย่อหยิ่งในใจจะท่วมท้นและอิ่มเอมใจ

แต่เมื่อมองไปที่เกาเหลียนจือ นางไม่ได้มีท่าทีที่เหมือนคนเป็นศัตรู

เพียงแค่ผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านไม่เคยเห็นเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่บอบบางเช่นนี้มาก่อน

ผิวพรรณผ่องใสงดงาม ใบหน้าขาวเนียนราวกับไข่ที่กระเทาะเปลือกออกแล้ว งดงามยิ่งนัก

กลุ่มผู้เฒ่าและชายหนุ่มผู้กล้าหาญบางคนแห่เข้าไปล้อมรอบพวกนางทันที เผชิญหน้ากับภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านเหลียง แต่สายตาของพวกเขามองไปที่เกาเหลียนจือ ราวกับว่าต้องการตรึงลูกตาไว้ที่นาง

“ฮูหยินเหลียง นี่ลูกสาวบ้านไหนหรือ? ช่างดูสดใสเสียจริง ข้าโตมาขนาดนี้แล้ว ไม่เคยเห็นหญิงสาวที่ดูสดใส สวยฉ่ำเช่นนี้มาก่อน” ชายคนหนึ่งผิวดำแดง ร่างกายผอมแห้ง ฟันเหลืองเต็มปากพูดจากกำกวม มองไปที่เกาเหลียนจืออย่างลามก

เมื่อคนอื่นเห็นเขาเช่นนี้ พวกเขาทั้งหมดหัวเราะเสียงดัง “อู๋เอ้อร์โก่ว เจ้าคงไม่เคยเห็นเคยสัมผัสหญิงที่สวยฉ่ำเช่นนี้มาก่อนในชีวิตล่ะสิ”

อู๋เอ้อร์โก่วที่กำลังพูดและกำลังจ้องมองเกาเหลียนจือด้วยท่าทางลากมก

เมื่อเกาเหลียนจือได้ยินเสียงลามกอนาจารของเขาในตอนนี้ นางเงยหน้าขึ้น และเห็นชายวัยกลางคนที่มีดวงตาสีเหลืองจ้องมองมาที่ตนเอง ผมของเขาไม่ได้ถูกสระมาเป็นเวลานาน อีกทั้งยังมันเยิ้ม แค่มองก็คลื่นไส้แล้ว

เกาเหลียนจือหลีกเลี่ยงการกระตุ้นอาเจียน นางลดศีรษะลงอย่างรวดเร็ว ไม่กล้ามองอู๋เอ้อร์โก่วอีก

อู๋เอ้อร์โก่วเป็นอันธพาลในหมู่บ้าน และเมื่อเขาเห็นหญิงคนใดก็มักจะเอาตัวไปเข้าใกล้อีกฝ่ายเสมอ

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าชายคนนี้จะเป็นคนวิปริต แต่เขาก็เป็นผู้ชายที่หื่นกระหายแต่ไร้ซึ่งความกล้า ถ้าเขาถูกขอให้ทำอะไรอุกอาจ อู๋เอ้อร์โก่วคงไม่กล้า

เมื่ออู๋เอ้อร์โก่วเห็นผู้คนล้อเลียนเขาที่ไม่กล้าแตะต้องผู้หญิง เขาโต้กลับอย่างไม่พอใจ “ใครบอกว่าข้าไม่เคยแตะต้องหญิงสาว อย่างเฉาซินเหลียนก็ไม่ใช่ว่าข้าไม่เคยกอดนาง ร่างกายของหญิงผู้นั้นนุ่มมาก”

ใบหน้าของอู๋เอ้อร์โก่วเต็มไปด้วยความน่าหลงใหล และท่าทางที่พึงพอใจนั้นดูเหมือนจะเป็นมากกว่าแค่การกอด

“คนก็ตายไปแล้ว เจ้าไม่กลัวว่านางจะคลานขึ้นมาจากหลุมเพื่อหาเจ้าหรือ” หญิงคนหนึ่งพูดติดตลกด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน

“คลานออกมาก็ดีน่ะสิ ดีที่นางได้หย่ากับคนของนางแล้ว นี่ก็คงเป็นโอกาสดีของข้าสินะ” อู๋เอ๋อร์โกวพูดราวกับว่าเขาไม่กลัวเลย

เมื่อทุกคนได้ยินว่าผีกำลังจะคลานออกมา ต่างก็ปิดปากเงียบไม่กล้าพูดสิ่งใดอีก

คนโบราณเชื่อเรื่องผีมาก

ทุกคนหยุดพูด อู๋เอ้อร์โก่วก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหุบปาก เมื่อเขาเห็นว่าไม่มีใครตอบสนองหลังจากพูดคุยกันเป็นเวลานาน ก็หันกลับมามองเกาเหลียนจืออีกครั้ง “ฮูหยินเหลียง เด็กหญิงผู้นี้เป็นลูกสาวบ้านไหน ทำไมข้าไม่เคยเห็นนางมาก่อนเลย”

บุรุษเหล่านั้นรวมตัวกันและถามด้วยรอยยิ้ม “ใช่ ๆ ข้าไม่เคยเห็นน้องสาวตัวน้อยผู้นี้มาก่อนเลย นางมาจากที่ใด”

เมื่อเห็นว่าทุกคนมีท่าทางหยาบคายกับเกาเหลียนจือ ใบหน้าของเกาซื่อก็บิดเบี้ยวน่าเกลียด จนดูเหมือนท้องฟ้ามีเมฆมาก โชคดีที่มีผู้ชายสองสามคนมาเข้ามา เกาซื่อจึงรู้สึกสบายใจขึ้นมาก แม้ว่าเขาจะคืออู๋เอ้อร์โก่วที่เกลียดชังที่สุดแต่ก็ดีกว่าคนอื่น ๆ

เมื่อเห็นชายหนุ่มสองคนมองไปที่เกาเหลียนจือด้วยสายตาประหลาดใจ พวกเขายิ้มอย่างภาคภูมิใจและพูดว่า “นี่คือหลานสาวของข้า เหลียนจือ”

ชายและหญิงในหมู่บ้านรวมทั้งกลุ่มผู้เฒ่าจ้องมองที่เกาเหลียนจือ จนนางรู้สึกขยะแขยงและขมวดคิ้วมุ่น แต่มันไม่ง่ายเลยที่จะแสดงอาการออกมา ดังนั้นนางจึงได้แต่ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเกาซื่อ

เมื่อเกาซื่อเห็นท่าทางขี้อายของหลานสาว นางยิ่งกระวนกระวาย

นางดึงเกาเหลียนจือมาและพูดอย่างรักใคร่ “เหลียนจือนี่คือลูกชายบ้านใหญ่ตระกูลหวังและนี่คือลูกชายบ้านสี่ตระกูลหลี่”

เกาเหลียนจือรู้สึกอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี อยากจะหันหลังกลับและวิ่งหนีไปในทันที แต่แขนนี้ถูกเกาซื่อคว้าไว้ไม่สามารถขยับได้ เกาเหลียนจือก็กลัวว่านางจะทำให้ท่านอาขุ่นเคือง ดังนั้นจึงได้แต่ทักทายทุกคน

ทุกท่วงท่านั้นทำให้ผู้คนประหลาดใจได้จริง ๆ

มารยาทนี้มีมาตรฐานจริง ๆ

ทุกคนมองไปที่เกาเหลียนจือด้วยความประหลาดใจและอิจฉา