ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1146 ชีวิตในชนบท

บทที่ 1146 ชีวิตในชนบท

บทที่ 1146 ชีวิตในชนบท

กู้เสี่ยวหวานไม่เคยรู้ว่าบ้านเก่าตระกูลกู้มีสภาพอย่างไรมาก่อน

ตั้งแต่จำความได้ นางก็ไม่เคยได้เหยียบย่ำเข้ามาในบ้านตระกูลกู้ด้วยซ้ำ เฉาซินเหลียนทำตัวราวกับสุนัขเฝ้าบ้าน นางไม่เคยปล่อยให้กู้เสี่ยวหวานและคนอื่น ๆ เฉียดเข้ามาที่นี่เลย

ดังนั้นนางจึงไม่รู้จักเครื่องเรือนในห้องนี้

อย่างไรก็ตาม เพื่อฟื้นฟูลักษณะดั้งเดิมของบ้านเก่า กู้เสี่ยวหวานจึงต้องใช้ความคิดอย่างมาก

นางขอให้ฉือโถวค้นหาบุคคลที่มีส่วนร่วมในการสร้างบ้านเก่าของตระกูลกู้ ในตอนนั้นเขาเป็นเพียงชายหนุ่มในวัยยี่สิบต้น ๆ ที่ติดตามมาในฐานะผู้ช่วย ตอนนี้เวลาผ่านไปเกือบยี่สิบปีแล้ว เขาได้กลายเป็นชายวัยกลางคนที่ประสบพบเจอความยากลำบาก

ลุงคนนั้นยังมีความประทับใจต่อบ้านเก่าของตระกูลกู้ ท้ายที่สุดแล้วเขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงการสร้างบ้านที่ดีเช่นนี้ในตอนนั้น

ชายคนนั้นยังมีความทะเยอทะยาน และคิดว่าอีกหลายปีเขาต้องสร้างบ้านที่ดีกว่าหลังนี้ให้ได้

ดังนั้นเมื่อติดตามทุกคนมาเพื่อช่วยบ้านเก่าของตระกูลกู้ เขาจึงจดบันทึกทุกอย่างด้วยความละเอียดอย่างระมัดระวัง

หลังจากที่ฉือโถวหาตัวเขาตนเจอ เขาก็ตามมาที่บ้านเก่าของตระกูลกู้ และเล่าทุกอย่างที่เขารู้ในตอนนั้นให้ทุกคนฟัง

อาจารย์ตู้ผู้ช่วยกู้เสี่ยวหวานสร้างสวนกู้จดบันทึกทุกอย่าง จากนั้นก็ซ่อมแซ่มทุกอย่างตามคำสั่งของลุงท่านนั้น

เมื่อซ่อมเสร็จแล้วยังคงเหมือนกับบ้านตระกูลกู้ในอดีต

เครื่องเรือนจำนวนมากที่อยู่ภายในบ้านหายไป เฉาซินเหลียนขายมันไปในราคาต่ำ

แม้ว่ากู้ฟางสี่จะไม่ได้กลับบ้านนานหลายปีแล้ว แต่นางก็เคยอาศัยอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน และคุ้นเคยกับทุกสิ่งในบ้านหลังนี้เป็นอย่างดี ดังนั้นนางจึงสามารถบอกได้อย่างรวดเร็ว

ทั้งหมดนี้ทำด้วยความพยายามอย่างอุตสาหะของกู้เสี่ยวหวาน

และจุดประสงค์ของกู้เสี่ยวหวานที่ทำสิ่งนี้ก็เพียงเพื่อให้พ่อแม่ปู่ย่าของนางที่อยู่ใต้ดินรู้เรื่องบ้านหลังนี้ว่า ตอนนี้พวกเขากำลังดูแลมันอย่างดี

บ้านหลังนี้ค่อนข้างมีอายุ แม้ว่ากู้เสี่ยวหวานจะไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แต่บ้านหลังนี้ถูกปู่ย่าของนางทิ้งไว้ให้พ่อแม่ของนาง ดังนั้นนางจึงต้องดูแลมันเป็นอย่างดี

หลังจากกำหนดห้องให้ทุกคนแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายเข้าไปในห้องพร้อมกับเก็บข้าวของของตัวเองและพักอยู่ที่นั่น

เนื่องจากในฤดูใบไม้ร่วง งานในไร่นาใกล้จะเสร็จสิ้นแล้ว และผู้คนในหมู่บ้านจึงไม่มีสิ่งใดทำในตอนกลางวัน

ชีวิตคนบางคนแย่กว่าเดิม

และที่นี่มีบางคนที่เกลียดหัวหน้าหมู่บ้านเหลียง พวกเขาตำหนิหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงที่ไล่กู้เสี่ยวหวานออกจากหมู่บ้านอู๋ซี ตัดแหล่งรายได้ของพวกเขา และตอนนี้กู้เสี่ยวหวานก็กลับมาแล้ว

พวกเขายังได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับกู้เสี่ยวหวานมากมาย

อาจารย์ฮุ่ยหย่วนกล่าวว่าชะตากรรมของนางจะได้เป็นคนมั่งคั่งและผู้มีอำนาจ หลังจากนั้นไม่นานฮ่องเต้ก็แต่งตั้งให้นางเป็นเสี้ยนจู่ ได้ยินมาว่าตระกูลกู้ยังคงสร้างบ้านหลังใหญ่ในเมืองหลิวเจียอีก

ดูจากเสื้อผ้าที่ทุกคนสวมใส่ตอนนี้ เสื้อคลุมของเขาทำจากผ้าไหมและผ้าฝ้ายชั้นดี สวมเครื่องประดับทองและเงิน ไม่เหมือนเมื่อก่อน มันทำให้ตาของชาวบ้านเหล่านั้นมืดบอด

เพื่อหาเงินมาเลี้ยงปากท้อง บางคนถึงกับหน้าด้านหน้าทนไปหากู้เสี่ยวหวานที่บ้านเก่าของตระกู้

กู้เสี่ยวหวานไม่มีความรู้สึกใด ๆ กับชาวบ้านเหล่านี้

คนกลุ่มนี้เป็นเพียงคนที่นึกถึงแต่ตัวเองเท่านั้น และไม่เคยทรยศหรือทำสิ่งชั่วร้าย เมื่อเห็นพวกเขามาที่ประตู มันไม่ง่ายเลยที่กู้เสี่ยวหวานจะขับไล่พวกเขาออกไป

บางครั้งพวกเขาได้ยินคนกลุ่มนี้บ่นเรื่องหัวหน้าหมู่บ้านเหลียง และพวกเขาทั้งหมดก็เล่าให้กู้เสี่ยวหวานฟังเกี่ยวกับเหตุการณ์ภัยพิบัติในปีนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ และคิดถึงสิ่งที่หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงบอกนางด้วยเสียงต่ำ กู้เสี่ยวหวานก็เข้าใจว่าทำไมเหตุการณ์นั้นถึงเกิดขึ้น

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงและกู้ฉวนลู่ ทั้งสองคนขาดกันไม่ได้

กู้เสี่ยวหวานถอนหายใจอย่างเย็นชา เมื่อเห็นคนกลุ่มนี้พยายามประจบสอพลอเพื่อสร้างความสนิทสนมกับนาง กู้เสี่ยวหวานไม่ใช่คนเลว นางนำมันเทศมาจำนวนมากมามอบให้พวกเขาสิบกว่าชั่งต่อคน และบอกว่าเมื่อถึงฤดูเพาะปลูก ให้พวกเขาไปที่เมืองหลิวเจียเพื่อซื้อต้นกล้าและนำกลับมาปลูก

เมื่อชาวบ้านได้ยินดังนั้น พวกเขาทั้งหมดก็ตื่นเต้นมาก

แต่ต้นกล้านี้สามารถปลูกได้โดยครอบครัวของกู้เสี่ยวหวานเท่านั้น และทุกคนสามารถไปซื้อต้นกล้าจากกู้เสี่ยวหวานเท่านั้น

แม้ว่าราคาของกู้เสี่ยวหวานจะยุติธรรม และคุณภาพของต้นกล้าที่นางปลูกก็ดีมากเช่นกัน แต่นางก็ไม่ขายให้คนจากหมู่บ้านอู๋ซี

ดังนั้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา จึงมีการปลูกมันเทศอย่างกว้างขวางในสถานที่ต่าง ๆ และผลผลิตก็ดีขึ้นอย่างมาก แต่ในหมู่บ้านอู๋ซีจึงปลูกข้าวได้เท่านั้น และไม่มีต้นกล้ามันเทศ ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะปลูกมันเทศ

ตอนนี้กู้เสี่ยวหวานให้พวกเขาไปซื้อมันเทศได้แล้ว เช่นนี้ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะสามารถซื้อต้นกล้าเพื่อปลูกในปีหน้าได้หรอกหรือ

ทุกคนดีใจจนวิ่งวุ่นไปทั่วหมู่บ้านเพื่อเล่าสู่กันฟัง

เมื่อข่าวที่ว่าคนในหมู่บ้านอู๋ซีสามารถซื้อต้นกล้าได้ดังไปถึงหูของหัวหน้าหมู่บ้านเหลียง หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงก็โกรธจนแทบกระอักเลือด

ในอดีต กู้เสี่ยวหวานไม่ยอมขายต้นกล้าให้กับผู้คนในหมู่บ้านอู๋ซี หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงพูดว่ากู้เสี่ยวหวาน เป็นคนใจแคบที่ไม่คำนึงถึงชีวิตและความตายของทุกคน เพื่อให้ทุกคนเห็นได้อย่างชัดเจนว่ากู้เสี่ยวหวานเป็นคนเลว

แต่ตอนนี้ เมื่อมีชาวบ้านสองสามคนมาที่บ้านของกู้เสี่ยวหวาน จากนั้นกู้เสี่ยวหวานก็ตกลงที่จะขายต้นกล้าให้กับพวกเขา คนเหล่านั้นพอใจมากจนพวกเขาพูดว่ากู้เสี่ยวหวานเป็นผู้หญิงที่ดี

นอกจากนี้ยังพบข้อแก้ตัวที่ดีว่าทำไมกู้เสี่ยวหวานไม่ให้พวกเขาปลูกต้นกล้ามาก่อน

ใครก็ตามที่เกือบจะเผาตัวเองจนตายในตอนนั้น แต่ไม่มีใครไม่พูดอะไรถึงเรื่องนี้สักคำ แต่ตอนนี้ทุกคนไปที่บ้านของกู้เสี่ยวหวานเพื่อเล่าเกี่ยวกับความยากลำบากในช่วงสองปีที่ผ่านมา

สิ่งนี้หมายความว่า…

เพื่อแสดงให้เห็นว่ากู้เสี่ยวหวานเป็นคนใจดี

เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงได้ยินชาวบ้านบอกว่ากู้เสี่ยวหวานเป็นคนใจดี เขาก็รู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจ

เสียงในหมู่บ้านนี้เริ่มไม่เอื้ออำนวยต่อหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงมากขึ้นเรื่อย ๆ

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงโกรธจัด และหลังจากนั้นไม่นานเขาก็ล้มป่วยลง