ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1143+1144 เป็นอากาศธาตุรังแกกันเกินไป

บทที่ 1143+1144 เป็นอากาศธาตุ/รังแกกันเกินไป

บทที่ 1143 เป็นอากาศธาตุ

ครุ่นคิดมานานแล้วเกี่ยวกับสิ่งที่หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงทำในตอนนั้น โดยพิจารณาว่าเขาเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน จึงไม่เคยมีใครกล้าขัดขืนเขา ตอนนี้เพราะเหตุการณ์ของกู้เสี่ยวหวานทำให้มีผู้กล้าบางคนผู้ถูกตัดช่องทางการหาเงิน ในขณะนี้ พวกเขาทั้งหมดกล่าวชี้ที่ต้นหม่อนแต่ด่าต้นฮว๋าย “พี่สะใภ้จาง นี่เป็นความผิดทั้งหมดของหัวหน้าหมู่บ้านเหลียง ถ้าเขาไม่สาบานว่าเสี่ยวหวานเป็นดาวหายนะในตอนนั้น เราจะมีใจที่จะทำสิ่งนั้นได้หรือ”

“นอกจากนี้ สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดทำโดยหัวหน้าหมู่บ้านเหลียง เราไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง”

บางคนกระตือรือร้นที่จะกำจัดความสัมพันธ์ของพวกเขากับเหตุการณ์ในปีนั้น และผลักสิ่งเหล่านี้ไปที่หัวหน้าหมู่บ้านเหลียง

อย่างไรก็ตาม เดิมทีเรื่องนี้หากจะโทษก็ต้องโทษหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงและกู้ฉวนลู่เท่านั้น

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงต้องการยึดกิจการทั้งหมดของกู้เสี่ยวหวาน และกู้ฉวนลู่ต้องการยึดทรัพย์สินและที่ดินของกู้เสี่ยวหวาน

นอกจากนี้ เขายังสนับสนุนให้ชาวบ้านเหล่านั้นขับไล่กู้เสี่ยวหวานออกไป ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของหัวหน้าหมู่บ้านเหลียง

เมื่อชาวบ้านเห็นว่ามีคนเอ่ยปากก่อน ใบหน้าของหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ

อย่างไรก็ตาม มีคนเคยพูดไปแล้วและมันก็ไม่สำคัญอะไรที่จะพูดถึงมัน

ชาวบ้านอีกคนหนึ่งพูดขึ้นทันที “เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงบอกว่าหลังจากที่นางตกลงไปในแม่น้ำและได้รับการช่วยเหลือ นิสัยของนางก็เปลี่ยนไปอย่างมาก นางจะต้องถูกวิญญาณร้ายเข้าสิง และเขายังบอกด้วยว่าที่นางทำเงินได้มากมายก็เพราะนางพรากความมั่งคั่งทั้งหมดในหมู่บ้านของเราไป”

“ใช่ ๆ นั่นคือสิ่งที่หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงพูดในตอนนั้น”

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงพูดเรื่องไร้สาระ

สิ่งใดก็ตามที่พรากความมั่งคั่งทั้งหมดไปถือเป็นเรื่องโกหก

ตั้งแต่กู้เสี่ยวหวานออกจากหมู่บ้านอู๋ซี การหาเลี้ยงชีพทั้งหมดที่กู้เสี่ยวหวานบอกให้พวกเขาทำ รายได้ก็ถูกปิดกั้น

ที่ไหนมีงานทำ ที่นั่นย่อมมีทรัพย์

ไม่ต้องพูดถึงความร่ำรวยและเกียรติยศ พืชผลในไร่นาเกือบตายในปีที่ฤดูแล้งรุนแรงนี้

ถ้าไม่ใช่เพราะกู้เสี่ยวหวานสอนให้พวกเขาทำหน่อไม้แห้งเป็นอาหาร บางครอบครัวจึงยังมีเสบียงเหลือเฟือ ในขณะที่หลายคนต้องออกจากบ้านไปขออาหาร

เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังมองเขาด้วยความไม่พอใจ ดูเหมือนว่าชาวบ้านเหล่านี้มีความคิดที่ขุ่นเคืองกับเขาแล้ว

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงไม่สนใจเลย

เขาเป็นคนไล่ออกไป แล้วอย่างไรล่ะ?

ใครจะรู้ว่าจะมีเรื่องมากมายเกิดขึ้นกัน

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงแสดงสีหน้าลำบากใจ เขาลังเลที่จะพูด “เสี่ยวหวาน เจ้าจะโทษข้าสำหรับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะ…”

เมื่อเห็นผู้คนมากมายรอบ ๆ หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงก็ลดเสียงลงและพูดว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะกู้ฉวนลู่ ข้าจะทำเรื่องอุกอาจเช่นนี้ได้อย่างไร เจ้าต้องรู้ว่าคนที่ต้องการความมั่งคั่งของเจ้าคือลุงของเจ้า”

เมื่อกู้เสี่ยวหวานได้ยินเขาพูดคำนั้น นางยังคงนิ่งเฉยราวกับว่านางไม่ได้ยินคำพูดของหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงเลย

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงเหลือบมองท่าทีของกู้เสี่ยวหวานและบังเอิญสบตากับนาง เมื่อเขาถูกมองด้วยสายตาที่สงบนิ่งมองมา หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงรู้สึกว่าขนลุกทั่วร่างกาย เมื่อกู้เสี่ยวหวานหันกลับมา เขาก็หลบสายตาและมีเหงื่อไหลซึมออกจากใบหน้า

โดยไม่พูดอะไรสักคำ นางเดินไปที่บ้านเก่าตระกูลกู้และเข้าไปในบ้าน

เมื่อเห็นกู้เสี่ยวหวานเข้าไป คนอื่น ๆ ก็ติดตามกู้เสี่ยวหวานเข้าไป

ไม่มีใครพูดอะไรกับหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงสักคำ และพวกเขาก็ไม่ได้ทักทายชาวบ้าน

บ้านเก่าตระกูลกู้มีขนาดใหญ่มากและลานภายในก็กว้างขวางมาก แม้แต่รถม้าสองคันก็สามารถจอดได้อย่างง่ายดาย

หลังจากเปิดประตู รถม้าก็ตรงไปที่ลานบ้าน

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงต้องการเข้าไปกับนาง แต่ฉือโถวปิดประตูลานบ้านใส่เขา

ประตูรั้วถูกกระแทกปิดลงต่อหน้าเขา ฉือโถวหันกลับไปขนของขึ้นรถม้าโดยไม่แม้แต่จะมองเขา

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงหน้าเขียวเมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจเขา

เขาเคยโดนดูถูกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?

ผู้กล้าบางคนที่ไม่ชอบหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงอยู่แล้วก็หัวเราะเมื่อเห็นหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงอับอาย

เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงว่าหลังจากกู้เสี่ยวหวานเข้าไปในบ้านและไม่ออกมา

เขาก็รู้ว่าถ้าตัวเองยังยืนอยู่ตรงนี้คงเป็นเรื่องตลก เขาจึงหันไปไออย่างหนักใส่ชาวบ้านที่มองอยู่ข้างหลัง

เสียงกระซิบหยุดลงทันที

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงคนนี้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านของหมู่บ้านอู๋ซีมาเกือบครึ่งชีวิตของเขา และเขาได้สั่งสมบารมีมามากมาย

ยิ่งกว่านั้น ตระกูลเหลียงซึ่งเป็นหัวหน้าหมู่บ้านมาเกือบทั้งชีวิตได้กลายเป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้านอู๋ซี บ้านของเขาดีที่สุด ใครจะกล้าดูถูกดูแคลน

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงชำเลืองมองด้วยดวงตาที่ขุ่นมัว โดยเฉพาะคนที่โกรธและเหน็บแนมเขาเมื่อครู่นี้ หลังจากถูกมองโดยหัวหน้าหมู่บ้านเหลียง พวกเขาก็เงียบทันทีไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ พวกเขาก้มตัวหรือไม่ก็วิ่งหนีไปพยายามลดความรู้สึกของการมีอยู่ให้เหลือน้อยที่สุด

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงเห็นว่าเมื่อจ้องไป กลุ่มคนก็เงียบและไม่มีใครกล้าพูดอีก รอยยิ้มพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

ในหมู่บ้านอู๋ซีแห่งนี้ เขายังคงมีอำนาจที่สุด ใครจะกล้าตะโกนใส่เขากัน

พวกที่พูดไม่ดีเกี่ยวกับเขาเมื่อครู่นี้ เขาจำไว้หมดแล้ว

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงไออย่างหนัก เอามือไพล่หลัง เชิดศีรษะสูง แล้วเดินจากไป

เมื่อเห็นว่าหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงจากไปแล้ว กลุ่มคนก็ไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่อีกต่อไป ดังนั้นพวกเขาจึงแยกย้ายกันไป

บางคนยังไม่ยอมแพ้และยืนเขย่งเพื่อดูว่ามีอะไรอยู่ในรถม้าสองคันในบ้านหลังเก่าตระกูลกู้ แต่พวกเขามองไม่เห็นอะไรเลย พวกเขาจึงได้แต่หันหลังกลับและจากไป

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอิจฉา

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงและภรรยากลับบ้าน ทันทีที่พวกเขาเข้าไปในบ้าน หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงเตะข้าวของในบ้านและสาปแช่งด้วยความโกรธ “เด็กผู้หญิงที่ตายแล้วได้เป็นเสี้ยนจู่ นางยังเห็นข้าเป็นหัวหน้าหมู่บ้านอยู่บ้านหรือไม่”

ภรรยาของเขามองสิ่งของในบ้านที่ถูกหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงเตะกระจายอย่างเป็นทุกข์และพูดว่า “หัวหน้าหมู่บ้าน นี่คือสิ่งของของครอบครัวเรา การที่ท่านเตะมันก็หมายความว่าท่านทำลายสิ่งของของครอบครัวเรา”

…..

บทที่ 1144 รังแกกันเกินไป

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงถูกภรรยาตำหนิติเตียน และใบหน้าของเขาก็บิดเบี้ยวยิ่งขึ้น

เรื่องที่โกรธเคืองกู้เสี่ยวหวานเมื่อครู่ช่างมันเถอะ! ตอนนี้นางเป็นเสี้ยนจู่ และตอนนี้ยังถูกภรรยายั่วยุให้โกรธเคืองอีก เขากำลังจะตายด้วยความโกรธ

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงโกรธมากจนเตะเก้าอี้ในบ้านล้มลงกับพื้นเสียงดังโครมคราม และตะโกนขึ้น “บ้านหลังนี้เป็นของข้าทั้งหมด หากข้าจะเตะให้หมดแล้วจะทำไม”

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงมีอารมณ์ร้อน เขาเป็นผู้มีอำนาจในหมู่บ้านนี้ ทุกคนต้องฟังเขาและเคารพนอบน้อมต่อเขา

เดิมทีเขาถูกชาวบ้านและกู้เสี่ยวหวานเยาะเย้ย ดังนั้นย่อมรู้สึกโกรธในใจเป็นธรรมดา แต่เมื่อเขาได้ยินว่าภรรยาของเขากล้าวิจารณ์เขา เขากลับโกรธเคืองเป็นอย่างมาก

ศักดิ์ศรีของผู้ชายคนหนึ่งต้องถูกทำลาย

ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงจะไม่รู้จักอารมณ์ของสามีคนนี้ได้อย่างไร เมื่อเห็นเขาโกรธเกรี้ยว นางจึงไม่กล้าส่งเสียงและยกเก้าอี้ขึ้นพร้อมกับแสดงสีหน้ายอมแพ้

เมื่อเห็นว่าภรรยาอยู่ในอาการหวาดกลัวตนเอง หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงก็รู้สึกเย่อหยิ่งขึ้นมา

นางเป็นเพียงภรรยาที่คิดแต่อะไรตื้น ๆ และนางก็ไม่กล้าพูดจาเหลวไหล

ผู้หญิงคนนี้ต้องได้รับการจัดการ

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงมองดูภรรยาของตัวเองที่วิ่งลงมาอย่างเร่งรีบ และรู้สึกโล่งใจไปชั่วขณะ

แน่นอนว่าหลังจากนั้นไม่นาน ผู้หญิงคนนั้นก็วิ่งกลับมาพร้อมถ้วยชาในมือ เห็นได้ชัดว่าพยายามประจบประแจงหัวหน้าหมู่บ้านเหลียง

“สามี หิวน้ำแล้วใช่หรือไม่ มาจิบชาหน่อยเถอะ อย่าได้โกรธเคืองไปเลย ท่านคือเสาหลักของครอบครัวเรา” ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงมีสีหน้าประจบสอพลอ

นางย่อมรู้อย่างเป็นธรรมว่าสามีของตนชอบคำพูดเช่นไร ดังนั้นนางจึงเลือกคำที่ดีและพูดออกมา

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงเห็นว่า แม้ภรรยาของเขาจะแก่แล้ว แต่ก็ค่อนข้างพอใจเมื่อนางทำสีหน้ายอมแพ้

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงกระแอมไอ เขาหยิบถ้วยชาขึ้นมา จิบชาหนึ่งอึกแล้ววางถ้วยลง จากนั้นก็ไม่มีท่าทางหงุดหงิดอีกต่อไป

จากนั้นภรรยาของเขาก็แอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

ผู้ชายคนนี้ต้องเกลี้ยกล่อมและสนับสนุน เขาจึงจะรู้สึกดีขึ้น

“สามี ตอนนี้เราปฏิบัติต่อกู้เสี่ยวหวานอย่างดี ทำไมนางไม่สนใจเรา อย่างไรก็ตาม เราเป็นที่รู้จักในหมู่บ้านและบ้านของนางก็อยู่ในหมู่บ้านของเราด้วย ดังนั้นเราจึงไม่ต้องกลัวที่จะแสดงพลังให้นางเห็น” ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงพึมพำ

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงกระแทกถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะอย่างแรงจนชาในถ้วยกระเซ็นออกมา

เขาพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง “เป็นแค่เสี้ยนจู่ระดับห้าเท่านั้น นางไม่แม้แต่จะไว้หน้าข้าด้วยซ้ำ นี่มันรังแกกันเกินไปแล้ว”

ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงเอ่ยย้ำซ้ำ ๆ ว่า “จะไม่เรียกว่ารังแกกันได้อย่างไร ดูสิ สมาชิกทั้งสามคนของตระกูลจางไม่เห็นเราอยู่ในสายตาอีกต่อไป”

ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงกล่าวอย่างโกรธเคือง

แต่เขาเป็นเพียงนักล่า และเป็นนักล่าที่ขาหัก ถ้าเขาไม่มีที่อยู่ในหมู่บ้านนี้ เขาคงไม่สามารถมีชีวิตรอดได้

ไม่คาดคิดว่าการขับไล่พวกเขาออกไปจะทำให้พวกเขาไปประจบสอพลอกู้เสี่ยวหวานและยังมีชีวิตที่ดีอีกด้วย เขาไม่ได้คาดคิดไว้จริง ๆ