ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1131 การล้อเลียนกันของพี่น้อง

บทที่ 1131 การล้อเลียนกันของพี่น้อง

บทที่ 1131 การล้อเลียนกันของพี่น้อง

กู้เสี่ยวหวานรู้… นางรับรู้ว่าน้องชายของตนเองตกหลุมรักถานอวี้ซูเข้าแล้วจริง ๆ ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยถานอวี้ซู

ครั้นคิดว่าร่างกายของกู้หนิงผิงฟื้นคืนสู่สภาวะปกติ กู้เสี่ยวหวานก็สั่งให้ถานอวี้ซูกลับไปพักผ่อน และตนเองจะเป็นคนดูแลกู้หนิงผิงเอง

กู้หนิงผิงตื่นขึ้นจากการนอนหลับเต็มอิ่มอย่างความสุข เมื่อตื่นขึ้นมาจึงคิดว่าคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงตนเองจะเป็นคนที่เขาคิดถึง แต่ไม่คาดคิดว่าเมื่อลืมขึ้นมา คนคนนั้นจะกลายเป็นกู้เสี่ยวหวาน

ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความผิดหวัง

ความแตกต่างนั้นเห็นได้อย่างชัดเจน

ดวงตาที่เต็มไปด้วยความสุขเมื่อครู่ ตอนนี้กลับหมองลงและเหลือเพียงแต่ความผิดหวัง

เมื่อเห็นฉากสะเทือนในเมื่อครู่ กู้เสี่ยวหวานรับรู้ได้ว่าหัวใจของตนเองนั้นเจ็บปวดไปชั่วขณะหนึ่ง

คนตรงหน้าคือน้องชายของตนเอง กู้เสี่ยวหวานไม่สามารถพูดอะไรได้จริง ๆ วันหนึ่งหากเขามีคนที่รักและลืมพี่สาวของตัวเอง กู้หนิงผิงคนนี้ช่างหยาบคายจริง ๆ

ดังนั้นกู้เสี่ยวหวานจึงเกิดความคิดที่อยากจะแกล้งอีกฝ่าย

ในขณะที่ถือถ้วยยา นางพลันเอ่ยขึ้นอย่างเศร้าสร้อย “หนิงผิง เจ้าเป็นอันใดไป เหตุใดจึงดูเศร้าเช่นนี้ เจ้าไม่มีความสุขเพราะไม่เห็นอวี้ซูหรือ?”

กู้เสี่ยวหวานแสร้งทำเป็นไม่พอใจและจ้องมองถ้วยยาในมืออย่างเดือดดาล หากแต่ดวงตาแฝงไปด้วยความโศกเศร้าอาดูร

เมื่อเห็นท่าทางเศร้าระทมของกู้เสี่ยวหวาน กู้หนิงผิงก็สัมผัสได้ทันทีว่าสิ่งที่ตนเองทำในตอนนี้ชัดเจนเกินไป และอาจทำให้พี่สาวโกรธเคืองได้

ดังนั้นเขาจึงจับมือกู้เสี่ยวหวานทันที และเอ่ยอย่างร้อนรน “ไม่ ๆๆ ท่านพี่ ไม่ใช่แบบนั้นขอรับ ข้าเพียง ข้าเพียง…”

กู้หนิงผิงไม่รู้จริง ๆ ว่าจะใช้ข้อแก้ตัวใดเพื่ออธิบายการเปลี่ยนแปลงสีหน้าของตนเองในตอนนี้

กู้เสี่ยวหวานเป็นพี่สาวเขา และเขาก็รับรู้ว่านิสัยของนางเป็นเช่นไร ดวงตาของพี่สาวนั้นเฉียบคมยิ่งกว่าคมดาบ ไม่มีสิ่งใดรอดพ้นสายตาของนางไปได้ ไม่ว่าเขาจะอธิบายอย่างไร ก็เกรงว่าคงจะหลีกหนีไปไม่ได้

เมื่อเห็นว่ากู้หนิงผิงมีท่าทีลังเลและไม่สามารถเอ่ยบางสิ่งออกมาได้เป็นเวลานาน ใบหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นสีแดง นางหยุดแกล้งกู้หนิงผิงและเอ่ยติดตลกว่า “หนิงผิงนะหนิงผิง เมื่อครู่ที่เจ้ามองข้าเช่นนั้น เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าปวดใจแค่ไหน ข้าอยู่เคียงข้างเจ้ามาหลายปีแล้ว แต่ไม่ดีเท่ากับอวี้ซูที่เจ้าเพิ่งจะพบเจอไม่กี่วันงั้นหรือ”

กู้เสี่ยวหวานมุ่ยหน้าด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยราวกับว่ากู้หนิงผิงทำให้หัวใจของนางเจ็บปวดจริง ๆ

เมื่อกู้หนิงผิงเห็นพี่สาวหยอกล้อตนเองก็โล่งใจ เพราะกลัวว่ากู้เสี่ยวหวานจะโกรธจริง ๆ

พี่สาวเป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา เขาไม่ต้องการทำให้นางโกรธเคือง

ครั้นนึกถึงสิ่งนี้ กู้หนิงผิงจึงจับมือกู้เสี่ยวหวานอย่างรวดเร็วและพูดอย่างน่าเอ็นดู “ท่านพี่กำลังพูดถึงอะไร ท่านพี่สำคัญที่สุดในใจข้าเสมอ”

เมื่อเห็นคำเยินยอของกู้หนิงผิง กู้เสี่ยวหวานก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ “ทำไมเจ้าถึงประหม่าแบบนั้น ข้าไม่ได้โทษเจ้า เด็กคนนี้เมื่อโตขึ้นแล้วก็ไม่ต้องการพี่สาวแล้วสินะ”

หลังจากพูดจบ นางยังคงมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมาย รอยยิ้มในดวงตาไม่สามารถห้ามได้

เมื่อกู้หนิงผิงเห็นว่าพี่สาวดูเหมือนจะรู้ความคิดของตัวเอง ใบหน้าของเขาก็ขึ้นสีแดงระเรื่อและพูดอย่างรวดเร็ว “ท่านพี่กำลังพูดถึงอะไร”

เมื่อเห็นว่าใบหน้าของน้องชายขึ้นสีแดงก่ำ และเขายังปฏิเสธที่จะยอมรับ กู้เสี่ยวหวานจึงยิ้มและพูดว่า “ทำไมล่ะ ข้าพูดอะไรผิดไปหรือ? เจ้าพยายามอย่างยิ่งที่จะช่วยชีวิตแม่นางถานไว้ นั่นไม่ได้หมายความว่าในใจของเจ้าไม่ได้คิดว่านางสำคัญกว่าพี่สาวหรอกหรือ”

เมื่อกู้หนิงผิงได้ยินเช่นนี้ เขาก็แทบจะหลั่งน้ำตาออกมา “ท่านพี่อย่าพูดแบบนั้นสิ หากเปลี่ยนจากนางเป็นท่านพี่ ข้าก็จะเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยท่านเช่นกัน”

เมื่อเห็นท่าทางกังวลและกำลังจะร้องไห้ของกู้หนิงผิง กู้เสี่ยวหวานก็ทนไม่ได้อีกต่อไป น้องชายของนางยังคงได้รับบาดเจ็บ นางต้องไม่ใช้สิ่งนี้เพื่อล้อเลียนเขาอีกต่อไป

กู้เสี่ยวหวานจึงพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “เด็กโง่ ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น ในสถานการณ์แบบนั้น ข้าก็จะทำเหมือนกับเจ้าและจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยเจ้า ข้าเพียงล้อเจ้าเล่น เจ้าควรรักษาตัวให้ดี อย่าได้คิดมาก ข้าไม่ได้ตั้งใจจะตำหนิเจ้า แต่ข้าเพียงคิดว่าเจ้าไม่ได้รักชีวิตของตัวเองมากนัก ถ้าเจ้าเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ แล้วเจ้าจะให้ข้าไปอธิบายให้ท่านพ่อกับท่านแม่ที่ตายไปแล้วฟังอย่างไร”

ขณะที่กู้เสี่ยวหวานพูด หยาดน้ำสีใสก็หลั่งรินออกมา

ท่าทางอันโศกเศร้าของกู้เสี่ยวหวานปรากฏขึ้นในความทรงจำของกู้หนิงผิง

เมื่อนางเห็นกู้หนิงผิงถูกทำร้ายจนเลือดอาบ กู้เสี่ยวหวานก็เกือบจะเสียสติไปทันที

นั่นคือน้องชายของนาง น้องชายสายเลือดเดียวกันกับนาง น้องชายที่นางมองว่าเป็นสมบัติล้ำค่า

สำหรับเรื่องที่กู้หนิงผิงช่วยถานอวี้ซู กู้เสี่ยวหวานไม่ได้คิดอะไรมาก

ตรงกันข้าม นางรู้สึกว่าน้องชายของตัวเองเป็นคนใจดีและมีความชอบธรรม

อย่างไรก็ตาม กู้หนิงผิงไม่ได้สนใจชีวิตของตัวเอง

ถ้าเป็นเช่นนั้น หากมีสิ่งที่ผิดพลาดเกิดขึ้น กู้เสี่ยวหวานก็ไม่กล้าแม้แต่จะคิดถึง

เมื่อเห็นพี่สาวของเขาร้องไห้ กู้หนิงผิงก็รู้ว่าครั้งนี้เขาทำให้นางเสียใจจริง ๆ แต่ถ้าสิ่งนี้เกิดขึ้นอีกครั้ง เขาก็จะยังคงพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อปกป้องถานอวี้ซูเหมือนเดิม

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ กู้หนิงผิงก็จับมือกู้เสี่ยวหวานและพูดอย่างหนักแน่น “ท่านพี่ มันเป็นความผิดของข้า ข้าควรจะรักชีวิตของตนเองมากกว่านี้ แต่ถ้ามีครั้งต่อไป ข้าก็ยังมีความคิดเช่นเดิม เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยถานอวี้ซู”

ดวงตาของกู้หนิงผิงเปล่งประกายราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า

ความแน่วแน่และความมั่นคงในดวงตาคู่นั้นทำให้กู้เสี่ยวหวานพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เมื่อมองท่าทางที่แน่วแน่ของกู้หนิงผิง กู้เสี่ยวหวานเหมือนจะได้รู้จักกับน้องชายของตัวเองเป็นครั้งแรก

น้องชายคนนี้ทำให้นางรู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้า แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้นางรู้สึกสบายใจ

“หนิงผิง บอกข้ามาว่าเจ้าชอบอวี้ซูใช่หรือไม่” กู้เสี่ยวหวานกลับมาได้สติและถามกู้หนิงผิงอย่างตรงไปตรงมา

กู้หนิงผิงไม่คาดคิดว่าพี่สาวจะถามความคิดของตัวเองโดยตรง ในตอนแรกเขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

มีข้อสงสัยและคำถามในดวงตาของเขา แต่เขาไม่กล้าตอบกู้เสี่ยวหวานโดยตรง