ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1128 ข้ามีในสิ่งที่เจ้าอยากรู้

บทที่ 1128 ข้ามีในสิ่งที่เจ้าอยากรู้

บทที่ 1128 ข้ามีในสิ่งที่เจ้าอยากรู้

จะไม่มีผู้ใดอ้อนวอนและสงสาร…

“นำดาบลงก่อน!” แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

ดาบในมือของถานเย่สิงกำลังจะตวัดลงมาบนหัวของจินโหย่วกุ้ย

คนที่มาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากพ่อของจินโหย่วกุ้ย จินติ่งเทียน นายท่านคนก่อน

จินติ่งเทียนนั้นมีอายุมากกว่าหกสิบปีซึ่งมีอายุไล่เลี่ยกับถานเย่สิง มีเบ้าตาที่จมลึก ร่างกายดูไร้เรี่ยวแรง หากแต่กลิ่นอายรอบกายเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

เมื่อเทียบกับถานเย่สิงแม่ทัพใหญ่ที่อยู่ในกองทัพมาครึ่งชีวิต ไม่ได้แย่ไปกว่านี้เลยสักนิด

ดาบในมือของถานเย่สิงยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิมและเขามองชายชราที่เดินเซมาทางเขาอย่างเย็นชา

“ท่านแม่ทัพถาน ข้าคือพ่อของจินโหย่วกุ้ย จินติ่งเทียน ขอข้าพูดอะไรสักหน่อยได้หรือไม่” จินติ่งเทียนพูดอย่างมีเลศนัยทันทีที่เขาเดินมาอยู่ตรงหน้าถานเย่สิง

การแสดงออกของชายชราดูแปลกเล็กน้อย ทำให้ถานเย่สิงงงงวย แต่เขาไม่ขยับ เขายืนอยู่ที่นั่นและพูดอย่างเคร่งขรึม “ตระกูลจินทำสิ่งที่อุกอาจมากมาย มีอะไรจะพูดอีกหรือ”

จินติ่งเทียนเห็นว่าถานเย่สิงไม่เคลื่อนไหว และใบหน้าของเขาดูกระวนกระวายใจเล็กน้อย เขาคิดว่าหากไม่สามารถเล่นไม้นี้ได้ ตระกูลจินอาจจะต้องถึงวาระ

“ตระกูลจินของเราได้ทำสิ่งที่อุกอาจมากมาย และไม่กลัวตาย”

เมื่อเห็นว่าถานเย่สิงเงียบและดูจริงจังมาก จินติ่งเทียนก็พูดอะไรแบบนี้

จินโหย่วกุ้ยที่คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ ตื่นตระหนกทันทีเมื่อได้ยินสิ่งนี้ ผู้เฒ่าเสียสติไปแล้วหรือ ทำไมเขาถึงยอมรับว่าเขามีความผิด นี่ไม่ได้เป็นการผลักตระกูลจินไปสู่นรกหรือ?

เขารีบพูดเสียงดัง “ท่านพ่อ ท่านสับสนหรือ ท่านกำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไรกัน?”

จินติ่งเทียนโบกมือส่งสัญญาณให้บุตรชายของเขาสงบลง จากนั้นพูดว่า “ท่านแม่ทัพถาน ตระกูลจินเป็นเหมือนมดต่อหน้าเจ้าหน้าที่และไม่กลัวความตาย แต่ท่านเคยคิดไหมว่าถ้าตระกูลจินตายไปโดยไม่ทราบสาเหตุ สิ่งที่ท่านต้องการจะไม่มีวันได้”

ดวงตาของถานเย่สิงเบิกกว้างในทันใด เขายกดาบขึ้นมองไปที่จินติ่งเทียนอย่างดุดันและตะโกนเสียงดังว่า “เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

แม้แต่ฉินเย่จือที่อยู่ข้าง ๆ ก็ขมวดคิ้ว

ตอนนี้จินติ่งเทียนพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบา ไม่มีผู้ใดได้ยิน ยกเว้นคนสองสามคนรอบ ๆ ถานเย่สิง

อย่างไรก็ตาม ทุกคนเห็นการแสดงออกอย่างกะทันหันของถานเย่สิง

เกิดอะไรขึ้น ทำไมถานเย่สิงถึงเปลี่ยนสีหน้าเมื่อได้ยินเรื่องนี้?

หัวใจของทุกคนแทบจะถูกดึงเข้าหากัน

หลังจากที่จินติ่งเทียนเห็นการเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของถานเย่สิง เขาก็พูดต่อว่า “ท่านแม่ทัพถาน ถ้าท่านคิดถึงสิ่งที่ข้าเพิ่งพูดไป ท่านแม่ทัพถานก็รู้ดี”

การแสดงออกของถานเย่สิงนั้นยอดเยี่ยมมาก ในตอนแรกเขาตกใจ จากนั้นก็งุนงงและในที่สุดก็โกรธ

“จินติ่งเทียน เจ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น”

ทันใดนั้น ถานเย่สิงคำรามเสียงดังก้องไปทั่วถนน เสียงคำรามนั้นเหมือนเสือที่บาดเจ็บ

เสียงคำรามที่น่ากลัวนั้นเปลี่ยนการแสดงออกของจินติ่งเทียนทันที

เขาไม่ได้คาดหวังว่าถานเย่สิงจะโกรธมากขนาดนี้

จินติ่งเทียนเห็นดวงตาที่เบิกกว้างของถานเย่สิงราวกับว่าเขากำลังจะกินตัวเองซึ่งทำให้ผู้คนสั่นสะท้าน

“พูด” เมื่อเห็นว่าจินติ่งเทียนไม่ได้พูด ถานเย่สิงก็วางดาบลงบนคอของจินติ่งเทียนโดยตรงอีกครั้ง คอที่มีรอยเหี่ยวย่นนั้นถูกตัดด้วยใบมีดที่คม และมีร่องรอยของเลือดที่ไหลออกมา

“ข้าไม่รู้” เดิมทีจินติ่งเทียนต้องการแลกเปลี่ยนข่าวเรื่องหนึ่งสำหรับชีวิตของตระกูลจิน แต่เขาไม่คิดว่าถานเย่สิงจะตื่นเต้นมากขนาดนี้ ซึ่งเกินความคาดหมายของจินติ่งเทียนโดยสิ้นเชิง

ดาบคมที่คอส่องแสงแวววาว ความเจ็บปวดที่คอทำให้จินติงเทียนคิดว่าถานเย่สิงผู้นี้จะฆ่าเขาจริง ๆ

ถานอวี้ซูไม่เคยเห็นปู่ของนางโกรธขนาดนี้มาก่อน ในตอนแรกนางตกตะลึง จากนั้นนางก็กอดแขนของถานเย่สิงและตะโกนอย่างเสียใจ “ท่านปู่ ท่านเป็นอะไรไป ท่านปู่ ท่านทำให้อวี้ซูตกใจ!”

ดวงตาของถานเย่สิงเป็นสีแดงราวกับว่ามีเลือดออกมา ด้วยดวงตาเฉียบคมราวกับเสือร้าย นางรู้สึกราวกับว่ากำลังจะถูกเสือกิน

“อวี้ซู” กู้หนิงผิงเห็นว่าถานอวี้ซูกลัว เขาจึงรีบเข้าไปปลอบ

ดาบของถานเย่สิงเข้าใกล้คอของจินติ่งเทียนมากขึ้นเรื่อย ๆ จินติ่งเทียนรู้ว่าหากเขาไม่พูด ต่อไปดาบจะตัดที่เนื้อของเขาเอง

จินติ่งเทียนกลัวจนตัวสั่น เขาไม่สามารถแม้แต่จะลุกขึ้นยืน

จินโหย่วกุ้ยคุกเข่าลงบนพื้นตลอดเวลาเมื่อเห็นพ่อของเขาถูกจี้คอโดยถานเย่สิง และเสียงคำรามของถานเย่สิงตอนที่เขาโกรธเมื่อครู่ ทำให้จินโหย่วกุ้ยงงงวย

เมื่อมองไปที่จินติ่งเทียน จินโหย่วกุ้ยก็กระวนกระวายและหวาดกลัว

“จะพูดหรือไม่ ถ้าเจ้าไม่พูด อย่าโทษที่ดาบของข้าไม่มีตา คราวนี้บุตรชายของเจ้าจะต้องตาย” ถานเย่สิงโกรธ

จินติ่งเทียนตัวสั่น แต่ก็ยังไม่สามารถพูดอะไรได้

ดาบของถานเย่สิงละออกจากคอของจินติ่งเทียน และเขากำลังจะฟันไปที่จินโหย่วกุ้ย

จินโหย่วกุ้ยตะโกน “ท่านพ่อ ข้ายังไม่อยากตาย ท่านรีบบอกท่านแม่ทัพถานเร็ว ๆ บอกท่านแม่ทัพถานเร็ว ๆ”

จินติ่งเทียนตัวสั่น มองไปที่ถานเย่สิงและพูดอย่างตะกุกตะกัก “ข้าเคยได้ยินคนพูดถึงเรื่องนี้เป็นครั้งคราว”

เขามองไปที่ผู้คนรอบตัวเขา และเห็นว่าถานเย่สิงเข้าใจความหมายของเขาอย่างรวดเร็ว เขาโบกมือพัลวันแล้วพูดว่า “ใครก็ได้มานี่ ล้อมรอบตระกูลจินไว้”

จากนั้นก็เห็นว่าถานเย่สิงกำลังจะเดินไปที่บ้านตระกูลจิน โดยมีจินติ่งเทียนตามหลังโดยไม่หันกลับมามอง

เมื่อเห็นว่าถานเย่สิงไม่สนใจตัวเอง ถานอวี้ซูก็ตื่นตระหนก นางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับถานเย่สิงดังนั้นนางจึงรีบไล่ตามเขา ถานเย่สิงหันกลับมาและพูดกับถานอวี้ซู “อวี้ซู ตอนนี้ปู่มีเรื่องต้องจัดการ เจ้าอยู่กับเพื่อน ๆ ไปก่อนสักวันสองวัน แล้วเมื่อเรื่องของปู่จบลง ปู่จะกลับมาหาเจ้าโดยไว”

———————————————–