ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1117 กลับไปที่ร้านจิ่นฝู

บทที่ 1117 กลับไปที่ร้านจิ่นฝู

บทที่ 1117 กลับไปที่ร้านจิ่นฝู

จินโหย่วกุ้ยถูกตรึงไว้โดยฉินเย่จือเพื่อใช้เป็นเกราะป้องกัน

จินโหย่วกุ้ยรู้ว่าหากเขายังคงยืนกรานที่จะปล่อยให้คนรับใช้เหล่านั้นยิงธนู เขามั่นใจว่าตนเองจะเป็นคนแรกที่ถูกปักอกด้วยลูกธนูนั้น

จินโหย่วกุ้ยไม่คาดคิดว่าชายหนุ่มผู้นี้จะเก่งศิลปะการต่อสู้จนถึงขนาดที่คนจำนวนมากจะไม่สามารถรับมือกับเขาได้ เขาถูกจับตัวมาท่ามกลางผู้คนมากมาย เมื่อมาถึงกลางลานบ้านก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัว

“เจ้ากำลังจะทำอะไร?” จินโหย่วกุ้ยถามอย่างตัวสั่นด้วยความกลัว มีความเย็นปะทะที่คอของเขา หากคมดาบที่เย็นยะเยือกอยู่ลึกกว่านี้อีกนิด มันอาจจะเฉือนคอของเขาได้

ฉินเย่จือพูดอย่างเย็นชา “ข้ามาที่นี่เพื่อช่วยครอบครัวของข้า วิธีการต้อนรับของตระกูลจินของท่านช่างน่าประทับใจเสียจริง พวกเขาเป็นเพียงเด็กสามคน แต่ท่านกลับระดมคนมาจำนวนมาก?”

ฉินเย่จือแผ่กลิ่นอายของผู้ทรงอำนาจ อารมณ์ดูถูกเหยียดหยามที่ส่งออกมาทำให้จินโหย่วกุ้ยเกือบล้มลงด้วยความตกใจ

เขานึกหวาดกลัวอยู่ในใจ เขาไม่เคยเห็นรัศมีที่น่าสะพรึงกลัวเช่นชายหนุ่มผู้นี้มาก่อน

ภายใต้การคุ้มครองของบุคคลนั้น ตระกูลจินสามารถเป็นผู้มีอำนาจและเป็นเจ้าเมืองในเมืองรุ่ยเสียนได้

ในเมืองรุ่ยเสียนไม่มีผู้ใดกล้ารุกรานเขา แม้แต่ผู้พิพากษาระดับแปดตัวน้อยก็ทำได้เพียงเมินเฉย

ตระกูลจินคุ้นเคยกับการถูกครอบงำมานานแล้ว และแม้แต่สมาชิกในครอบครัวเหล่านั้นก็ค่อนข้างแข็งแกร่ง

ครั้งนี้เห็นคนหนุ่มสาวสองสามคนบุกรุกบ้านตระกูลจินและทุบตีจินซื่อข่ายถึงขั้นอาการสาหัส ตอนนี้พวกเขากำลังคุกคามนายท่านอีก คนรับใช้เหล่านั้นก็กลัวที่จะก้าวไปข้างหน้า ทำได้แต่มองสลับกันไปมา

ฉินเย่จือจับจินโหย่วกุ้ยเป็นตัวประกัน จินโหย่วกุ้ยจึงไม่กล้าพูดสิ่งใดเลยสักคำ

ดาบในมือของชายคนนี้ไม่มีตา ถ้าเขาสั่งให้ยิงธนูจริง ๆ ตนเองอาจจะเป็นคนแรกที่ถูกปลิดชีวิต

จินโหย่วกุ้ยถอนตัวออกจากการเป็นอันธพาลในท้องถิ่นนี้ ตอนนี้เขาจัดการกิจการครอบครัวขนาดใหญ่ และมีนิสัยที่โหดเหี้ยมมานานแล้ว ฉินเย่จือจะข่มขู่เขาได้อย่างไร

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาจึงเปลี่ยนน้ำเสียงและพูดอย่างประจบสอพลอ “นายน้อยฉิน เรามีเรื่องต้องคุยกัน ถ้าเจ้าปล่อยข้าไป ข้าก็จะปล่อยคนของเจ้าไป เจ้าคิดเห็นอย่างไร”

จินโหย่วกุ้ยมีแผนการของตนเอง

ตราบใดที่ตนไม่เป็นอะไรและปล่อยคนพวกนี้ไป ในอนาคตเขาก็ยังสามารถส่งคนไปแก้แค้นได้

ในใจของจินโหย่วกุ้ย เขามีแผนที่ดี และแน่นอนว่าฉินเย่จือย่อมรู้ว่าเขาคิดอะไร

หากพวกเขายังคงพัวพันกับจินโหย่วกุ้ยเช่นนี้ พวกเขาจะไม่ได้รับผลประโยชน์แม้แต่นิดเดียว

ฉินเย่จือไม่ได้หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย แต่กู้เสี่ยวหวานยังเป็นเพียงเด็ก เขาไม่สามารถปล่อยให้กู้เสี่ยวหวานทำผิดพลาดหรือได้รับความเสี่ยงแม้แต่นิดเดียว

ดวงตาของฉินเย่จือเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขามองกลับไปที่กู้เสี่ยวหวานซึ่งเป็นกังวลอยู่ข้างหลังเขา เมื่อเห็นว่าใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวล เขาก็ไม่ลืมที่จะมองนางอย่างปลอบโยน

เมื่อเห็นฉินเย่จือยิ้มให้นาง กู้เสี่ยวหวานก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

ตราบใดที่ยังมีฉินเย่จือ กู้เสี่ยวหวานจะเชื่อใจเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข

ฉินเย่จือพยักหน้าและพูดว่า “ตกลง ท่านปล่อยพวกเราออกไป และเมื่อเราไปถึงที่ปลอดภัย ข้าจะปล่อยท่านไปเช่นกัน”

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของจินโหย่วกุ้ยทันที “ตกลง ข้าจะส่งพวกเจ้าออกไป”

เมื่อกู้เสี่ยวหวานและคนอื่น ๆ ออกจากบ้านตระกูลจิน จินโหย่วกุ้ยก็กลับไปที่บ้านตระกูลจินและพูดอย่างชั่วร้าย “ใครก็ได้ไปหาผู้เชี่ยวชาญให้ข้า ข้าต้องการให้คนเหล่านี้ตาย!”

ฉินเย่จือ กู้เสี่ยวหวาน และคนอื่น ๆ วิ่งกลับไปที่ร้านจิ่นฝู

ป้าจางกับกู้ฟางสี่กำลังรอและเฝ้าดูอย่างใจจดใจจ่อที่ประตูของร้านจิ่นฝู

เมื่อเห็นคนสองสามคนวิ่งอย่างเร่งรีบในคืนที่มืดมิดเข้ามา จึงรีบไปข้างหน้าและเห็นกู้หนิงผิงบนหลังของอาโม่ซึ่งเต็มไปด้วยเลือดราวกับว่าเขาตาย กู้ฟางสี่ร้องออกมาด้วยความตกใจ “หนิงผิง หนิงผิง เสี่ยวหวาน นี่มันเกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้น หนิงผิงกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร”

ถานอวี้ซูเห็นกู้ฟางสี่ร้องไห้เสียงดังและเห็นน้ำตาที่แห้งไปแล้วของนาง เมื่อมองไปที่ใบหน้าอันซีดเผือดและเสื้อผ้าสีเข้มของกู้หนิงผิง นางก็น้ำตาไหลออกมาพร้อมกันอีกครั้ง

เนื่องจากท่านหมอพานมาที่เมืองรุ่ยเสียนเพื่อซื้อวัตถุดิบยา กู้เสี่ยวหวานจึงขอให้เขาอาศัยอยู่ที่ร้านจิ่นฝูหลังจากรู้เรื่องนี้

เมื่อเห็นว่ากู้หนิงผิงได้รับการช่วยเหลือในสภาพเลือดท่วมตัวในครั้งนี้ เขาจึงเริ่มวินิจฉัยและรักษากู้หนิงผิงทันที

กู้หนิงผิงได้รับบาดเจ็บสาหัส โดยเฉพาะบาดแผลที่แขนของเขาซึ่งถูกแทงด้วยดาบและถูกคนรับใช้ทุบตีและเตะ ร่างกายของเขามีรอยฟกช้ำ ทั้งยังเริ่มกลายเป็นสีม่วงแล้ว อวัยวะภายในของเขาน่าจะเป็นได้รับบาดเจ็บ

หน้าอกและแผ่นหลังของกู้หนิงผิงเต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผล กู้เสี่ยวหวานมองไปที่บาดแผลบนร่างกายของกู้หนิงผิง นางรู้สึกเจ็บปวดจนต้องหันหลังไปเช็ดน้ำตา

ถานอวี้ซูอยู่ข้างเตียงของกู้หนิงผิงตลอดเวลา

นางมองไปที่กู้หนิงผิงด้วยน้ำตาคลอเบ้า นางกัดฟันแน่นไม่ปล่อยให้ตัวเองร้องไห้แม้แต่น้อย เพราะกลัวว่าการร้องไห้ของนางจะรบกวนการตรวจของท่านหมอพาน

ท่านหมอพานสั่งยาให้กู้หนิงผิง ล้างแผลและพันผ้าพันแผลให้เขา

พร้อมทั้งยาต้มก็ถูกนำมาด้วย เมื่อยาเย็นลงแล้ว กู้ฟางสี่จึงนำมาให้กู้หนิงผิงดื่ม

ถานอวี้ซูรีบมองไปที่กู้เสี่ยวหวานอย่างวิงวอนและขอร้อง “พี่เสี่ยวหวาน ให้ข้าดูแลพี่หนิงผิงได้หรือไม่”

กู้หนิงผิงได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยนาง ถานอวี้ซูจะทนได้อย่างไร

นางมองไปที่กู้เสี่ยวหวานด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง แต่กู้เสี่ยวหวานรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย

นางรู้ว่าถานอวี้ซูเองก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน จึงรีบพูดว่า “อวี้ซู รีบให้ท่านหมอพานดูอาการของเจ้าก่อนเถอะ เจ้าเองก็บาดเจ็บเช่นกัน สิ่งสำคัญคือต้องพักฟื้น”

เมื่อถานอวี้ซูได้ยินว่ากู้เสี่ยวหวานต้องการให้นางรักษาตัวและปฏิเสธให้นางดูแลกู้หนิงผิง นางก็ส่ายหัวและพูดเสียงสั่นพลางน้ำตาคลอเบ้าว่า “ท่านพี่เสี่ยวหวาน ท่านพี่หนิงผิงได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยเหลือข้า ให้ข้าได้ดูแลเขาเถอะนะ ข้าขอร้องล่ะ”

เมื่อเห็นความจริงใจของถานอวี้ซู กู้เสี่ยวหวานก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

ถานอวี้ซูต้องทนทุกข์ทรมานมามากแล้วในบ้านตระกูลจิน กู้เสี่ยวหวานเองก็ทนไม่ได้ที่จะปล่อยให้นางมาดูแลกู้หนิงผิง

——————————————————————–