ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1110 ใช้ไม้ตะบองตีให้ตาย

บทที่ 1110 ใช้ไม้ตะบองตีให้ตาย

บทที่ 1110 ใช้ไม้ตะบองตีให้ตาย

ถานอวี้ซูถูกคนเหล่านั้นจับไว้ ทำให้ไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้ เมื่อเห็นว่ากู้หนิงผิงถูกคนเหล่านั้นทำร้ายอีกครั้ง นางก็ร้องออกมาด้วยความทุกข์ “พี่หนิงผิง พี่หนิงผิง!”

อาอวี้ก็ถูกคนเหล่านั้นจับเอาไว้เหมือนกัน

หลังจากจับทั้งสามคนนี้ไว้แล้ว คนรับใช้ของตระกูลจินก็ขังพวกเขาไว้ในห้องเก็บฟืนและรอให้จินซื่อข่ายกลับมาปล่อยพวกเขา

ถานอวี้ซูและอาอวี้ถูกปิดปากไว้ จึงไม่สามารถส่งเสียงได้

กู้หนิงผิงยังอยู่ในอาการสาหัส เขานอนนิ่งอยู่ตรงนั้น ถานอวี้ซูเป็นกังวลอย่างมาก แต่มือและเท้าของนางถูกพันธนาการและปากถูกปิดไว้ นางไม่สามารถส่งเสียงได้ หัวใจของนางกังวลมากจนอยากจะร้องไห้ออกมา แต่ทำได้เพียงแค่ค่อย ๆ ขยับไปนอนลงใกล้ ๆ กู้หนิงผิง แล้วส่งเสียงเรียกเขาในลำคอ

กู้หนิงผิงถูกคนรับใช้เหล่านั้นทำร้ายจนอาการสาหัส และตอนนี้เขาได้ยินเสียงใครบางคนร้องไห้อยู่ข้างหู

เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าพวกเขาถูกมัดโดยคนจากตระกูลจิน ดังนั้นจึงคิดถึงสถานการณ์ของถานอวี้ซู และทันใดนั้นก็ลืมตาขึ้นเห็นถานอวี้ซูถูกมัดอยู่ นางกำลังจ้องมองมาที่ตนเองอย่างเศร้าสร้อย

เมื่อกู้หนิงผิงเห็นว่าถานอวี้ซูยังคงไม่บุบสลายและอยู่เคียงข้างเขา ในที่สุดหัวใจที่แข็งแกร่งของเขาก็รู้สึกโล่งขึ้น

เมื่อเห็นกู้หนิงผิงตื่นขึ้นมา ดวงตาของถานอวี้ซูก็เปล่งประกาย

“อื้อ อื้อ” นางอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ปากของนางถูกปิดไว้จึงไม่สามารถส่งเสียงใด ๆ ได้

กู้หนิงผิงถูกคนเหล่านั้นทำร้าย ปากของเขาไม่ได้ถูกปิด แต่มือและเท้าของเขาถูกผูกมัดโดยคนรับใช้เหล่านั้น เขาต้องการถอดแถบผ้าออกจากปากของถานอวี้ซู แต่ว่ามือถูกมัดไว้ไม่สามารถทำอะไรได้ ทันใดนั้นเหมือนนึกอะไรออก เขาหน้าแดงขึ้นเล็กน้อยและพูดว่า “แม่นางถาน ข้าจะดึงแถบผ้าออกจากปากเจ้า”

ถานอวี้ซูพยักหน้า ใบหน้าของกู้หนิงผิงแดงระเรื่อ เขาค่อย ๆ โน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อเข้าใกล้ถานอวี้ซูมากขึ้น

เมื่อเห็นใบหน้าของกู้หนิงผิงที่เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ถานอวี้ซูก็นึกถึงวิธีที่เขากำลังจะดึงผ้าออกให้ตัวเอง ทันใดนั้นใบหน้าก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ

แม้ว่าจะกังวลเล็กน้อย แต่หัวใจของนางก็เต้นไม่เป็นจังหวะ และใบหน้าก็ร้อนผ่าวดั่งโดนไฟแผดเผา

ไม่เพียงแต่ไม่รังเกียจ ตรงกันข้าม นางมีความคาดหวังเล็กน้อย

กู้หนิงผิงหน้าแดงขึ้นเมื่อเห็นถานอวี้ซูระยะใกล้ นางคงเข้าใจว่าเขาจะเอาแถบผ้าออกจากปากของนางอย่างไร

เมื่อเห็นว่านางไม่ปฏิเสธ กู้หนิงผิงก็รู้สึกพอใจและเอนตัวไปด้านหน้า กลิ่นหอมของร่างกายถานอวี้ซูถูกส่งมาถึงจมูกของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ มันหอมหวานเหมือนกลิ่นขนม

กู้หนิงผิงระงับการสั่นไหวในหัวใจของเขา และโน้มตัวไปข้างหน้าใกล้ยิ่งขึ้น

สันจมูกอันบอบบางของถานอวี้ซูอยู่ใกล้แค่เอื้อม ตราบใดที่เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยปลายจมูกของพวกเขาจะแตะกันเบา ๆ

กู้หนิงผิงรู้สึกเพียงว่าร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อย เขาอ้าปากกัดผ้าที่ปิดปากของถานอวี้ซูทันที

ตราบใดที่มันถูกดึงเบา ๆ ผ้าผืนนั้นก็จะคลายออก

อย่างไรก็ตาม ด้วยการสัมผัสใกล้ชิดกับถานอวี้ซูที่หาได้ยากเช่นนี้ กู้หนิงผิงจึงไม่อยากที่จะจากไปอย่างรวดเร็ว

เขากัดผ้าด้วยความงุนงงและไม่ขยับเขยื้อน

ดวงตาของเขามองไปที่ถานอวี้ซู รู้สึกว่าหัวใจของเขาเหมือนม้าป่าที่วิ่งอย่างอิสระในขณะนี้ มันวิ่งและกระโดดไม่หยุด

ถานอวี้ซูก็ไม่ได้ดีไปกว่ากู้หนิงผิง

เลือดสูบฉีดไปทั่วทั้งใบหน้า

ดวงตากลมโต ขนตายาวของนางกะพริบถี่

คนทั้งสองมองหน้ากัน รู้สึกสัมผัสได้ถึงการเต้นของหัวใจของกันและกันได้

ทันใดนั้น ประตูห้องเก็บฟืนก็ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดและถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

กู้หนิงผิงตกใจและดึงแถบผ้าออกจากปากของถานอวี้ซู

เขามองไปทางประตูอย่างระมัดระวังและเอนตัวไปทางด้านข้างของถานอวี้ซู

เมื่อเขาเห็นว่าคนที่เข้ามาคือจินซื่อข่าย กู้หนิงผิงก็ซ่อนถานอวี้ซูไว้ด้านหลัง เขามองไปที่คนที่ดุร้ายที่เข้ามาและพูดเบา ๆ “แม่นางถาน ไม่ต้องกลัว ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”

จินซื่อข่ายเป็นคนแรกที่เข้ามา

เขาเข้าไปในห้องเก็บฟืนด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยตัณหาบนใบหน้า

ทันทีที่เขามาถึงบ้าน เขาก็ได้ยินว่ามีคนบุกมาที่ตระกูลจินและบอกว่าต้องการสะสางบัญชีกับเขา

ตอนแรกจินซื่อข่ายไม่สนใจที่จะพูดคุยกับพวกเขา ดังนั้นเขาจึงต้องการให้คนรับใช้ได้ลิ้มรสอาหารดี ๆ ก่อน แล้วค่อยโยนพวกเขาออกจากตระกูลจิน อย่างไรก็ตาม หลังจากได้ยินสิ่งที่คนรับใช้พูด หญิงสองคนที่จับได้นั้นบอบบางและอ่อนโยน อีกทั้งยังดูดีมาก

เขาเข้าไปในห้องเก็บฟืนด้วยรอยยิ้มลามก เมื่อเขาผลักประตูและเหลือบมองไปก็เห็นว่าหญิงสาวตรงหน้าเขาคือหญิงสาวที่เขาไม่ได้เอาเปรียบในวันนั้น

รอยยิ้มอนาจารในดวงตาเหล่านี้ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น เขาหัวเราะเสียงดังและพูดว่า “ฮ่า ๆ นี่มันง่ายดายจริง ๆ สาวน้อย เราได้เจอกันอีกแล้วสินะ”

จินซื่อข่ายยิ้มอย่างมุ่งร้าย กู้หนิงผิงก็ตกใจ เขารีบปกป้องถานอวี้ซูไว้ด้านหลังเขาและตะโกนโดยไม่แสดงความอ่อนแอ “จินซื่อข่าย ถ้าเจ้ากล้ายุ่งกับนาง ข้าจะฆ่าเจ้า!”

เมื่อจินซื่อข่ายได้ยิน เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะเย้ย “กู้หนิงผิง เจ้าไม่เข้าใจสถานการณ์หรือ เจ้าถูกมัดอยู่แบบนี้ คิดว่าจะหนีไปได้หรือ”

เมื่อจินซื่อข่ายมา เดิมทีเขาวางแผนที่จะเก็บเด็กหญิงที่บอบบางสองคนไว้และเอาชนะอีกคนหนึ่ง แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนใจ

แม้ว่าคนที่ทำให้เขาเสียหน้าจะไม่ใช่กู้หนิงผิง แต่ที่เขาเสียหน้าสาเหตุมันก็มาจากกู้หนิงผิง

วันนี้จินซื่อข่ายประสบกับความสูญเสียครั้งใหญ่ในร้านจิ่นฝู เขาจะปล่อยกู้หนิงผิงไปอย่างง่ายดายได้อย่างไร

ความโหดเหี้ยมของตระกูลจินนั้นไม่ใช่ข่าวลือ

เนื่องจากการคุ้มครองของขุนนางระดับสูงในเมืองหลวง ชีวิตของตระกูลจินจึงไม่เหมือนกับคนทั่วไป

จินซื่อข่ายมองไปที่กู้หนิงผิงอย่างดุดันและตะโกนเสียงดัง “ใครก็ได้ เข้ามามาลากไอ้หมอนี่ไปแล้วตีมันให้ตาย!”