ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1101 อยากรู้เกี่ยวกับบุคคลนี้

บทที่ 1101 อยากรู้เกี่ยวกับบุคคลนี้

บทที่ 1101 อยากรู้เกี่ยวกับบุคคลนี้

ลองดูรูปแบบใหม่ที่นี่สิ มันเป็นสิ่งที่กู้เสี่ยวหวานไม่เคยเห็นมาก่อน

และเพียงแค่ชื่อเหล่านี้ที่ได้ฟังแล้วทำให้ผู้คนมีความสุข

กู้เสี่ยวหวานและฉินเย่จือมาที่โต๊ะแสดงสินค้าและดูอย่างละเอียด

และยังได้รับแรงบันดาลใจมากมายจากสิ่งนี้ เถ้าแก่ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นคนที่มีไหวพริบและมีความคิดสร้างสรรค์ กู้เสี่ยวหวานจึงอยากจะทำความรู้จักไว้

“เถ้าแก่ร้านอยู่หรือไม่?” กู้เสี่ยวหวานถามด้วยรอยยิ้ม

จากนั้นก็เห็นลูกจ้างในร้านก็ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ช่างบังเอิญอะไรเช่นนี้ วันนี้เถ้าแก่ไม่อยู่ เขาบอกว่ามีคนชราคนหนึ่งอยู่ที่หลังตรอก ซึ่งถักเชือกได้เก่งกาจ เขาจึงอยากจะเรียนรู้มัน”

“เถ้าแก่ร้านของเจ้าเป็นช่างออกแบบไม่ใช่หรือ เขาไปถักเชือกกับคนอื่นทำไมกัน?” กู้เสี่ยวหวานรู้สึกแปลกใจ

“ท่านคงไม่เข้าใจ เถ้าแก่บอกว่าทุกสิ่งในโลกนี้มีเหตุและผลสัมพันธ์กัน อย่าคิดว่าการถักเชือกแตกต่างจากการทำเครื่องประดับ แต่การถักเชือกนั้นดีมาก คนชราคนนั้นมีฝีมือดีและมีความคิดที่ยืดหยุ่น สามารถออกแบบในแบบที่คนอื่นคิดไม่ถึงและทำได้ประณีตกว่าคนอื่น”

ลูกจ้างในร้านหยุดครู่หนึ่งและพูดต่อ “เถ้าแก่บอกว่าในการทำสิ่งต่าง ๆ ต้องทำในสิ่งที่คนอื่นทำไม่ได้ ความแตกต่างเท่านั้นที่จะสามารถดึงดูดลูกค้าได้”

หลังจากลูกจ้างพูดจบ กู้เสี่ยวหวานและฉินเย่จือก็มองหน้ากัน พวกเขาอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเถ้าแก่คนนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ

มีบางสิ่งที่กู้เสี่ยวหวานชอบมากจนวางไม่ลง ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะไม่กลัวที่จะมีสิ่งของมากเกินไป

เห็นได้ชัดว่านางมีเครื่องประดับมากพอที่จะสวมใส่จนผมหงอก แต่ก็ยังไม่สามารถต้านทานสิ่งยั่วยวนของสิ่งสวยงามได้

เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานชอบมัน ฉินเย่จือก็ซื้อมันทั้งหมด

หลังจากจ่ายเงินแล้ว ลูกจ้างในร้านยิ้มปากฉีกถึงหูและส่งพวกเขาออกไปอย่างมีความสุข โดยไม่ลืมที่จะเรียกพวกเขาให้กลับมาอีกครั้ง “คุณหนู เถ้าแก่ของข้าบอกว่าครั้งนี้เขาต้องการออกแบบหลาย ๆ แบบ เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะติดต่อท่านได้อย่างไร”

กู้เสี่ยวหวานพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ยกนิ้วโป้งให้และพูดว่า “ท่านปากหวานจริง ๆ และเขารู้วิธีดึงดูดกิจการ เอาล่ะ ถ้าครั้งหน้าเถ้าแก่ออกแบบรูปแบบใหม่ โปรดไปที่ร้านจิ่นฝูและบอกไปว่ามาหากู้เสี่ยวหวาน”

เมื่อลูกจ้างของร้านได้ยินหญิงสาวที่อยู่ข้างหน้าพูดว่าให้ไปหากู้เสี่ยวหวาน เขาผงะไปครู่หนึ่ง “คุณหนู ท่านรู้จักกู้เสี่ยวหวานอย่างนั้นหรือ”

กู้เสี่ยวหวานพยักหน้าและพูดว่า “รู้จักสิ ข้าคือกู้เสี่ยวหวาน”

ทันใดนั้น ดวงตาของลูกจ้างก็สว่างขึ้น และเขาก็ถูมือเข้าด้วยกันอย่างตื่นเต้น “ว้าว ท่านเป็นเสี้ยนจู่! ครั้งนี้ข้าได้พบท่านจริง ๆ ข้าได้ยินชื่อเสียงของท่านมานานแล้ว พวกเราชาวเมืองรุ่ยเสียนสามารถผ่านพ้นภัยพิบัติเมื่อปีที่แล้วได้ ต้องขอบคุณท่านจริง ๆ”

ลูกจ้างตื่นเต้นมากจนเอามือถูกัน “ถ้าท่านไม่ให้พวกเราปลูกมันเทศ ข้าเกรงว่ามันจะเป็นปีแห่งหายนะ และครอบครัวของข้าจะไม่สามารถอยู่รอดได้”

ลูกจ้างในร้านรู้สึกขอบคุณ เขามองไปที่กู้เสี่ยวหวานราวกับเห็นผู้มีพระคุณ

เมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นของเขา กู้เสี่ยวหวานก็ยิ้มและพูดว่า “ปีนี้ครอบครัวของท่านยังปลูกมันเทศอยู่หรือเปล่า”

ลูกจ้างพยักหน้าและพูดอย่างตื่นเต้น “แน่นอน ข้าปลูกมันเทศ ผลผลิตของมันเทศนี้สูงกว่าข้าวมาก มันเพิ่มเป็นสองเท่าต่อปี ยิ่งกว่านั้น มันเทศนี้มีรสหวานและมีกลิ่นหอม ถึงไม่กินข้าว แค่กินมันเทศก็สามารถอิ่มท้องได้ เถ้าแก่ของข้ายังบอกว่าท่านเป็นคนดีและบอกว่าถ้ามีโอกาสจะต้องไปเยี่ยมท่านให้ได้ น่าเสียดายที่วันนี้เขาไม่มา ไม่อย่างนั้น แม่นาง หากเถ้าแก่ของข้ามาเมื่อไร ข้าจะบอกให้เขาไปเยี่ยมเยียนท่าน”

ลูกจ้างคนนี้ใจร้อนจริง ๆ

กู้เสี่ยวหวานพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่จำเป็น เราแค่ผ่านมา ถ้ามีโอกาส เราจะมาพบเถ้าแก่ของท่านอีกครั้ง และข้าอยากเรียนรู้เพิ่มเติมจากเถ้าแก่ของท่านด้วย สิ่งของของท่านทำได้สวยจริง ๆ”

“เสี้ยนจู่ให้ความสำคัญกับสิ่งที่เถ้าแก่ของข้าทำ ข้าจะบอกเถ้าแก่เมื่อเขากลับมา ถ้าเขาได้ยินว่าท่านชอบของที่เขาทำ เขาคงจะมีความสุขมาก”

เมื่อเห็นว่าเริ่มสายแล้ว กู้เสี่ยวหวานจึงพูดคุยกับลูกจ้างในร้านเล็กน้อย จากนั้นบอกลาด้วยรอยยิ้มและจากไป

หลังจากจากไป กู้เสี่ยวหวานกับฉินเย่จือก็พูดคุยและหัวเราะไปตลอดทาง

“ไม่คาดคิดจริง ๆ ว่าทุกคนที่ข้าพบบนถนนจะรู้จักข้า” กู้เสี่ยวหวานตกตะลึงเล็กน้อย ตราบใดที่นางพูดชื่อของตนเองก็จะมีคนบอกว่าพวกเขาเคยได้ยินชื่อของนาง

เหมือนตัวเองเป็นคนดังเลย

ในชีวิตที่แล้ว คนดังเหล่านั้นที่ปรากฏตัวทางโทรทัศน์เสมอ เป็นชื่อที่รู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองจริง ๆ

ฉินเย่จือยิ้มและพูดว่า “ตอนนี้เจ้าเป็นเสี้ยนจู่ระดับห้า เจ้าเห็นหรือไม่ว่าเจ้าเมืองเมืองรุ่ยเสียนอยู่ระดับแปดเท่านั้น เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นคนดังหรือไม่ล่ะ”

มีขุนนางระดับห้าในเมือง ไม่ว่าเขาจะเป็นชายหรือหญิงก็ตาม นั่นคือความภาคภูมิใจของคนทั้งเมือง

“โอ้…” หลังจากได้ยินสิ่งที่ฉินเย่จือพูด กู้เสี่ยวหวานก็พูดอย่างหมดหนทาง “ผู้คนกลัวที่จะมีชื่อเสียง เช่นเดียวกับหมูที่อ้วนท้วนก็จะถูกฆ่า คราวหน้าข้าจะไม่บอกทุกคนว่าข้าชื่ออะไร”

กู้เสี่ยวหวานพูดด้วยความโกรธ หากแต่มีรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้า เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานมีความสุขมาก ฉินเย่จือก็ยิ้มกว้าง คิ้วและดวงตาของเขาโค้งขึ้นราวกับพระจันทร์เสี้ยว

ทั้งสองกำลังเดินอยู่บนถนน ชายรูปงามและหญิงสาวสวยแต่งกายด้วยเสื้อผ้าหรูหรา และรอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขาทำให้คนรอบข้างดูตกตะลึง

เหล่าผู้คนที่ผ่านพวกเขาไปต่างก็มองไปที่กู้เสี่ยวหวานและฉินเย่จือ

ชายคนนี้เป็นเหมือนเทวดาบนสวรรค์ และหญิงสาวข้าง ๆ ก็เหมือนกับเทพธิดาบนสวรรค์

ทั้งคู่เป็นคู่รักกัน และทุกคนต่างมองพวกเขาด้วยความอิจฉา

กู้เสี่ยวหวานและฉินเย่จือกลับไปที่ร้านจิ่นฝู และกู้เสี่ยวอี้ ป้าจางและคนอื่น ๆ ก็เพิ่งมาถึง

ก่อนที่นางจะวางของในมือลง นางเห็นกู้เสี่ยวหวานกำลังมา กู้เสี่ยวอี้หยิบของที่นางเพิ่งซื้อมาและพูดกับกู้เสี่ยวหวานเหมือนมอบสมบัติ “ท่านพี่ ที่นี่มีผ้าหายากหลายชนิด ซึ่งทั้งหมดนี้ในเมืองหลิวเจีย ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน”