ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1079 เสี่ยวเกาซื่อ

บทที่ 1079 เสี่ยวเกาซื่อ

บทที่ 1079 เสี่ยวเกาซื่อ

“นี่เป็นเรื่องไร้สาระทั้งหมด ตระกูลเจียงมีความยุติธรรมและปฏิบัติตามกฎ หลังจากที่ราชสำนักต้องการครอบครองกิจการเกลือ ตระกูลเจียงของข้าก็ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับกิจการเกลืออีกเลย ความยุติธรรมอยู่ในใจของประชาชน และตระกูลเจียงของข้าก็ไม่กลัว” เจียงอวิ้นหลิ่วแย้งอย่างกระวนกระวาย

การเขียนจดหมายนี้เขียนแบบลวก ๆ ดูเหมือนว่ามีคนสุ่มทำขึ้นมา และไม่ต้องการให้คนเห็นลายมือต้นฉบับ

อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาจากความแข็งแรงของลายมือแล้ว เห็นได้ชัดว่าถูกเขียนขึ้นโดยผู้หญิง

คงไม่ใช่ฉินเย่จือที่อยู่ตรงหน้าเป็นคนเขียนขึ้นมา

“นายท่านเจียงไม่ได้ถามข้าหรือว่าข้าไปเอาจดหมายนี้มาจากไหน” ฉินเย่จือมองอีกฝ่ายที่อยู่ในอาการตื่นตระหนก แต่พยายามแสร้งสงบเสงี่ยม และยิ้มอย่างเย็นชาในใจ

“นี่เป็นข่าวลือ ข้าไม่สนใจว่าใครเป็นคนเขียน นี่เป็นสิ่งที่ไร้สาระ” เจียงอวิ้นหลิ่วฉีกสิ่งของในมือออกเป็นชิ้น ๆ

แต่เขากลับจ้องมองที่ฉินเย่จือและพูดอย่างไม่พอใจ “นายน้อยฉิน เจ้าต้องประเมินข้าต่ำไป ตอนที่ข้ากำลังไกล่เกลี่ยกับคนอื่น ๆ ในแวดวงการค้าก็ไม่รู้ว่าเจ้าไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหน”

แน่นอนว่าในแวดวงการค้า เขาเป็นทหารผ่านศึก

ฉินเย่จือไม่เอ่ยกับอีกฝ่าย จากนั้นลุกขึ้นและตบแขนเสื้อ “ถ้าอย่างนั้นข้าจะไม่รบกวนนายท่านเจียง ข้าหวังว่าพรุ่งนี้งานแต่งงานของลูกสะใภ้จะมีความสุข”

จากนั้นหยิบก้อนหินแล้วเดินออกไป

ฉินเย่จือเพิ่งมาที่นี่ ส่งจดหมายและจากไปแบบนี้ การกระทำของเขาทำให้เจียงอวิ้นหลิ่วสับสน

ครั้นเห็นเศษกระดาษบนพื้นที่ถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ในใจก็ราวกับมีกลองตีอยู่ข้างใน

อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาจากท่าทางของฉินเย่จือ เขาคงจะใช้สิ่งนี้เพื่อหลอกลวงตัวเอง และตัวเองจะต้องไม่ถูกเขาหลอก

ในวันพรุ่งนี้จะต้องต้อนรับหลิวเทียนฉือ สิ่งที่เร่งด่วนที่สุดคือการแต่งงานของลูกสะใภ้

ตราบใดที่หลิวเทียนฉือแต่งงานกับเจียงหย่วน ตระกูลเจียงและตระกูลหลิวก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ตระกูลหลิวเป็นขุนนางในเมืองหลวง ดังนั้นจึงต้องมีวิธีแก้ปัญหา

จดหมายที่ฉินเย่จือมาส่งเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง เนื่องจากเจียงอวิ้นหลิ่วได้ทำความสะอาดโกดังเหล่านั้นหมดแล้ว ยกเว้นข้าวและธัญพืช ไม่มีแม้แต่เกลือสักเม็ดอยู่ในนั้น

เมื่อคิดดูย่อมเป็นไปได้มากที่เฉินจื่อไป๋จะเขียนมัน

ตอนนี้ คนคนนั้นถูกกำจัดในที่ลับสายตา ใครจะหาเจอ?

ในเวลานั้น แม้ว่าทางการจะติดตามจริง ๆ พวกเขาก็จะพูดว่าจดหมายนี้เขียนโดยคนที่ไม่ชอบตระกูลเจียง และเขียนเรื่องไร้สาระ

กู้เสี่ยวหวานพาอาโม่ไปที่บ้านตระกูลเกา

อาโม่กำลังจะพังประตูบ้านตระกูลเกาเข้าไปเพราะไม่ผู้ใดมาเปิดประตู แต่ผู้หญิงข้างบ้านออกมา เมื่อเห็นว่าเป็นกู้เสี่ยวหวาน จึงรีบออกมาทักทาย “เสี้ยนจู่”

กู้เสี่ยวหวานเห็นท่าทางเป็นมิตรของหญิงคนนั้น ดังนั้นนางจึงคุยกันอีกสองสามคำ

ผู้หญิงคนนั้นมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเกาเยว่เหมย เมื่อรู้ว่าเสี่ยวเกาซื่อขายเกาเยว่เหมยให้กับพ่อม่ายด้วยเงินไม่กี่ตำลึงเงิน นางก็รู้สึกเป็นทุกข์มาก

“เยว่เหมยเป็นเด็กดี ถ้าแม่ของนางไม่ตายก่อนวัยอันควร และพ่อของนางหลังจากแต่งงานกับแม่เลี้ยงก็ได้ให้กำเนิดลูกชายคนหนึ่งออกมา พ่อของนางทุ่มเทความสนใจทั้งหมดให้กับลูกชายคนนั้น เขาจะดูแลลูกสาวของเขาได้อย่างไร” นางพูดอย่างเศร้าใจ “เยว่เหมยและลูกหลานของตระกูลเฉินเป็นคู่รักในวัยเด็ก พวกเขาทั้งสองต่างรักกันเป็นอย่างดี เพียงแต่ว่าเสี่ยวเกาซื่อไม่ชอบความยากจนของตระกูลเฉิน ดังนั้นทั้งสองจึงถูกกีดกันออกจากกัน”

หลังจากที่กู้เสี่ยวหวานได้ยินเรื่องนี้ ไม่ทันที่จะได้เอ่ยสิ่งใดออก นางก็ได้ยินเสียงเกียจคร้านมาจากข้างใน ตะโกนด้วยความไม่พอใจ “ใครมารบกวนที่บ้านของข้าแต่เช้ากัน”

พระอาทิตย์ขึ้นสูงแล้ว เสี่ยวเกาซื่อยังคงนอนฝันหวานอยู่บนเตียง

เมื่อผู้หญิงข้างบ้านได้ยินเสียงของเสี่ยวเกาซื่อ นางจึงหลบและพูดอย่างกระตือรือร้นว่า “เสี้ยนจู่ ข้าขอตัวกลับก่อน”

จากนั้นก็กลับเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็วด้วยท่าทางรีบร้อน และนั่นทำให้กู้เสี่ยวหวานคิดว่าเสี่ยวเกาซื่อคนนี้ไม่ใช่คนดีที่น่าอยู่ด้วย

แน่นอนว่าประตูบ้านตระกูลเกาเปิดออกด้วยความยากลำบาก เสี่ยวเกาซื่อที่สวมใส่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อยยืนอยู่ข้างใน ซึ่งดูเหมือนยังอยู่ในอาการง่วงงุน “อยากตายหรือ มาส่งเสียงเอะอะอะไรตั้งแต่เช้าตรู่”

คำพูดที่เตรียมจะสาปแช่งถูกกลืนกลับเข้าไปเมื่อมองเห็นดาบเงาวาววาวจ่ออยู่ตรงหน้า นางมองไปที่ดาบคมเล่มนั้นอย่างสยดสยอง และรู้สึกเพียงความหนาวเหน็บที่คืบคลานเข้ามา

“เจ้า…พวกเจ้าเป็นใคร” เสี่ยวเกาซื่อถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หากแต่น้ำเสียงยังเจือไปด้วยความเย่อหยิ่ง

“เจ้าติดต่อกับคนตระกูลฟู่ได้อย่างไร นอกเหนือจากการอยู่ในตระกูลฟู่แล้ว เกาเยว่เหมยอาจถูกพาไปที่ไหนได้อีก”

ทันทีที่เสี่ยวเกาซื่อได้ยินว่ากู้เสี่ยวหวานกำลังตามหาเกาเยว่เหมย ใบหน้าของนางก็บูดบึ้ง “พวกเจ้ากำลังตามหาใคร นางเป็นลูกสาวของข้า และข้าจะให้นางแต่งงานกับใครก็ได้ที่ข้าต้องการ”

ท่าทางหยิ่งยโสยิ่งนัก

“เปิดตาสุนัขของเจ้าแล้วมองให้ชัด นี่คือเสี้ยนจู่ หากเจ้ากล้าแสดงท่าทีพยศต่อนาง ระวังข้าจะตัดลิ้นเจ้า” อาโม่ตะโกนอย่างดุดัน

เมื่อเสี่ยวเกาซื่อได้ยินว่าเสี้ยนจู่ยืนอยู่ตรงหน้านาง ขาก็สั่นสะท้านด้วยความตกใจ “เสี้ยนจู่ ท่าน…ท่าน”

ไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเกาเยว่เหมยกับเสี้ยนจู่เลย ทำไมเสี้ยนจู่ถึงมาหาเกาเยว่เหมยได้ล่ะ

“เกาเยว่เหมยจะไปที่ใดได้บ้าง” กู้เสี่ยวหวานถามอีกครั้ง

เสี่ยวเกาซื่อตัวสั่นและพูดไม่ออก “ข้าไม่รู้ แซ่ฟู่คนนั้นชอบกินดื่มในร้านอาหาร เขาอยู่ที่นั่นสามเวลา ข้าได้ยินเขาพูดว่าเขาต้องการหาภรรยา ดังนั้นข้าจึงพาเยว่เหมยไปหาเขา”

ก่อนที่เสี่ยวเกาซื่อจะพูดจบ กู้เสี่ยวหวานหมุนกายและจากไปทันที

เสี่ยวเกาซื่อเห็นว่าดาบที่จ่ออยู่ที่คอของนางหายไปแล้ว จึงทรุดตัวลงบนพื้นด้วยความหวาดกลัวจนขาแข้งอ่อนแรง

กู้เสี่ยวหวานค้นหาทั่วร้านอาหารในเมืองหลิวเจีย และค้นพบบางอย่างเกี่ยวกับบุคคลที่มีแซ่ฟู่ แต่ทุกคนบอกว่าเขาไม่ได้มาที่นี่เป็นเวลานานแล้ว

ตั้งแต่เกาเยว่เหมยถูกขายให้เขา เขาก็ไม่เคยมาที่นี่อีกเลย

หลังจากที่กู้เสี่ยวหวานออกไป ประตูบ้านของเสี่ยวเกาซื่อก็ถูกเปิดออก