ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1070 หลิวเทียนหมิง

บทที่ 1070 หลิวเทียนหมิง

บทที่ 1070 หลิวเทียนหมิง

ยิ่งมีคนรู้เรื่องนี้น้อยเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น

ทุกคนออกไปหมด มีเพียงหลิวฉงหร่านและคนอื่น ๆ ในห้องของฮูหยินหลิว แต่ตอนนี้ก็เพิ่มเสี่ยวเหอขึ้นมาอีกหนึ่งคน

นางถูกพันธนาการมือแน่นหนา เสี่ยวเหอคุกเข่าอยู่ที่นั่น มองไปที่คนสองสามคนในห้องด้วยความหวาดกลัว

หลิวเทียนฉือถูกกระหน่ำตีจนมีสภาพไม่น่ามอง

ทั้งวิงเวียนศีรษะและตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

“นายท่าน” เสี่ยวเหอผงะถอยหลังสามก้าวด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง แต่ก่อนที่นางจะได้ก้าวไปไกล หลิวฉงหร่านก็ก้าวไปข้างหน้าและเตะนางออกไป

ร่างของหลิวเทียนฉือกระแทกเข้ากับกำแพงก่อนจะซวนเซล้มลงบนพื้น นางกระอักเลือดออกมาเต็มปาก

หลิวฉงหร่านผู้นี้เป็นบัณฑิต แต่การเตะครั้งนี้ทำให้พละกำลังของเขาหมดไป จะเห็นได้ว่าเขาโกรธมากเพียงใด

“ได้ยินว่าเจ้าเป็นผู้เขียนจดหมายแทนคุณหนูอย่างนั้นหรือ” หลิวฉงหร่านอยากจะฆ่าสาวใช้ผู้ต่ำต้อยคนนี้จริง ๆ

“ข้า…” เสี่ยวเหอมองหลิวเทียนฉือด้วยความกลัว จากนั้นหลิวฉงหร่านก็ดูเหมือนอยากจะฉีกเนื้อของนาง

“ท่านพ่อ นางเป็นคนให้ข้าเขียน นางบอกว่าตราบใดที่ข้าเขียนมันจะสามารถแก้แค้นได้” หลิวเทียนฉือชี้ไปที่เสี่ยวเหอและสาปแช่ง “นังสารเลว ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าจะเขียนจดหมายเช่นนั้นได้อย่างไร จดหมายฉบับนี้เป็นความผิดของเจ้าทั้งหมด เป็นความผิดของเจ้าผู้เดียว”

จากนั้นหลิวเทียนฉือก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้นด้วยอาการสั่นเทา นางทิ้งตัวลงข้างเสี่ยวเหอและตบตีอย่างบ้าคลั่ง

“นังคนรับใช้ต่ำต้อย เจ้าทำร้ายข้า เจ้าทำร้ายข้า” ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่หลิวเทียนฉือหยิบปิ่นปักผมบนศีรษะของนางขึ้นมา และแทงเข้าไปที่ร่างกายของเสี่ยวเหอครั้งแล้วครั้งเล่า

ได้ยินเพียงเสียงกรีดร้องที่เสียดแทงหัวใจของเสี่ยวเหอ มันน่าสลดใจยิ่งนัก

ตระกูลหลิวถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบสงบอย่างน่าประหลาด

มีแต่เสียงกรีดร้องในห้องของฮูหยินหลิวเท่านั้น

หลิวฉงหร่านไม่สนใจท่าทางที่บ้าคลั่งของหลิวเทียนฉือ เขาเปิดอ่านเนื้อความในจดหมายด้วยมือที่สั่นเทา

หลังจากอ่านแล้วเขาก็ฉีกจดหมายเป็นชิ้น ๆ และเมื่อมองไปที่ด้านหลังของหลิวเทียนฉือ ความโกรธก็พุ่งเข้ามาในหัวใจของเขา

หลิวฉงหร่านค่อย ๆ เดินไปหาหลิวเทียนฉือ เขามองดูท่าทางอันโหดร้ายของหลิวเทียนฉือที่กระหน่ำแทงร่างของเสี่ยวเหออย่างดุเดือด

จู่ ๆ นางก็รู้สึกถึงอันตรายที่อยู่ข้างหลัง และเมื่อหลิวเทียนฉือมองย้อนกลับไปก็ถึงกับผงะ

นางเห็นหลิวฉงหร่านถือกริชในมือพุ่งเข้ามาหานางอย่างโหดร้ายราวกับปีศาจ

หลิวเทียนฉือคิดไม่ถึงว่าหลิวฉงหร่านจะใช้กริช และไม่รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร แต่เมื่อเห็นท่าทางดุร้ายของเขา นางก็ได้แต่ตกใจอ้าปากค้าง ก่อนจะเอ่ยคำอ้อนวอนออกมาทันที “ท่านพ่อ ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่กล้าแล้ว”

หลิวเทียนฉือร้องไห้อย่างขมขื่น น้ำมูกน้ำตาไหลอาบหน้า แต่ทั้งหมดนี้ไม่สามารถทำให้หลิวฉงหร่านให้อภัยได้

เมื่อเห็นหลิวฉงหร่านเข้าใกล้หลิวเทียนฉือพร้อมกริชในมือ ฮูหยินหลิวรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร ดังนั้นนางจึงรีบไปข้างหน้าเพื่อขวางหลิวฉงหร่านไว้ “นายท่าน ท่านกำลังจะทำอะไร? นางเป็นบุตรสาวของท่านนะ!”

ตอนนี้ในมุมมองของหลิวฉงหร่าน นับประสาอะไรกับบุตรสาวของเขา แม้แต่มารดาของเขา เขาก็ไม่มีความเมตตาหลงเหลืออยู่หากมาคุกคามตระกูลหลิว

หลิวฉงหร่านค่อย ๆ เดินเข้ามาหาหลิวเทียนฉือ กริชในมือของเขาส่องประกายแวววับ ตราบใดเขาแทงลงไป เขาจะรู้ความจริงทั้งหมดว่าใครเป็นผู้ผลักตระกูลหลิวเข้ากองไฟ เมื่อไม่มีบุตรสาวในตระกูลหลิว ตระกูลหลิวก็จะได้ไม่ต้องเจ็บปวดอีกต่อไป

หลิวฉงหร่านเงื้อกริชขึ้น และเมื่อกำลังจะแทงลงมาก็มีใครบางคนหยุดมันไว้

เป็นหลิวเทียนหมิง ซึ่งจะมาเป็นผู้นำตระกูลหลิวในอนาคต “ท่านพ่อ ทบทวนดูอีกครั้งเถิด”

สุดท้ายแล้วเสี่ยวเหอและเสี่ยวเถาถูกทุบตีจนตายด้วยท่อนไม้และโยนลงไปในหลุมฝังศพให้หมาป่ากิน

หลิวเทียนฉือได้รับการช่วยเหลือเพราะหลิวเทียนหมิงมาทันเวลา

หลิวเทียนฉือไม่คิดเลยว่าเมื่อเผชิญกับผลประโยชน์ของครอบครัว ผู้เป็นบิดาบังเกิดเกล้าจะเลือกเสียสละบุตรสาวของอนุภรรยาเพื่อแลกกับความเจริญรุ่งเรืองในกิจการของตระกูล ไม่เพียงแต่ตระกูลหลิวเท่านั้น แต่ตระกูลจาง ตระกูลหวัง และตระกูลหลี่ก็เลือกที่จะทำเช่นนี้เหมือนกัน

ตระกูลเจียงทำกิจการเกลือมาโดยตลอด หนึ่งในสามของกิจการเกลือในต้าชิงถูกควบคุมโดยเจียงอวิ้นหลิ่ว ซึ่งหมายความว่าตระกูลเจียงที่ทำกิจการมานานหลายสิบปีหรือหลายร้อยปี เรียกได้ว่าร่ำรวยมาก

ต่อมาราชสำนักได้ยึดกิจการค้าเกลือกลับคืนมา ตระกูลเจียงได้ประโยชน์จากกิจการค้าเกลือแล้ว ดังนั้นพวกเขาย่อมไม่ล้มเลิกกิจการค้าเกลืออย่างง่ายดาย และการลักลอบขายเกลือจึงกลายเป็นอีกกิจการหนึ่งของตระกูลเจียง

และกิจการนี้ได้กลายเป็นแหล่งรายได้ที่มากขึ้นสำหรับตระกูลเจียง

ถ้าลักลอบขายเกลือไม่ต้องเสียภาษี ดังนั้นเงินทั้งหมดจึงเข้ากระเป๋าโดยตรง

ตระกูลเจียงเป็นหมาป่าที่ไม่สามารถเลี้ยงได้ และตระกูลหลิวก็ลำบากใจที่ไม่สามารถเลี้ยงได้

ตระกูลหลิวรู้ว่าตระกูลเจียงกำลังลักลอบขายเกลือเป็นการส่วนตัว ดังนั้นเพื่อที่จะหารายได้ต่อไป ตระกูลเจียงจะต้องให้ผลประโยชน์มากมายกับหลิวฉงหร่าน

ยิ่งกว่านั้น พวกเขายังเป็นญาติห่าง ๆ กัน

หลิวฉงหร่านทำงานมากมายเพื่อปกปิดการขายเกลือผิดกฎหมายของเจียงอวิ้นหลิ่ว และไม่ถูกศาลยึดไว้เป็นหลักฐาน

คนทั้งสองทำงานร่วมกันในสถานที่ที่ฮ่องเต้ไม่สามารถควบคุมได้

หลิวเทียนฉือมีบทบาทโดยตรงในการเชื่อมโยงความสัมพันธ์ระหว่างเจียงอวิ้นหลิ่วและหลิวฉงหร่าน

แต่ตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงการทำลายความสัมพันธ์นี้ แค่ให้พวกเขาสองคนมาเจอกันก็อาจจะต้องรอจนตาย

หลิวเทียนฉือไม่เข้าใจ แต่หลิวฉงหร่านเข้าใจเป็นอย่างดี

“อย่ามาหยุดข้า ข้าต้องการฆ่าหญิงผู้นั้น ถ้าจดหมายนี้ถูกส่งไปยังกรมคลัง ตระกูลเจียงก็จะจบลง ตระกูลหลิวของเราก็จะต้องจบลงเช่นกัน” เมื่อหลิวฉงหร่านพูดแบบนี้ มือของเขายังคงสั่นสะท้าน

พวกเขามาถึงห้องทำงานของหลิวฉงหร่านแล้ว แต่หลิวฉงหร่านยังคงรู้สึกหนาวเหน็บเมื่อนึกถึงจดหมายที่เขาอ่านเมื่อครู่

“ท่านพ่อ โชคดีที่ได้จดหมายฉบับนี้กลับมาโดยไม่ได้เปิด” หลิวเทียนหมิงดูเหมือนหลิวฉงหร่านมาก ซึ่งเป็นสิ่งที่หลิวฉงหร่านภาคภูมิใจมาโดยตลอด

ครั้นเห็นบุตรชาย มันราวกับว่าเขาเห็นได้ตัวเองเมื่อเขายังเด็ก

“ข้าคิดเสมอว่าเทียนฉือสามารถทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้ คิดไม่ถึงว่านางเกือบจะทำลายตระกูลหลิว เจ้าไม่ควรมาหยุดข้า ข้าควรจะฆ่าหญิงชั่วร้ายคนนั้น” หลิวฉงหร่านนึกถึงหลิวเทียนหมิงที่เกลี้ยกล่อมให้เขาปล่อยหลิวเทียนฉือไป หากแต่ในใจของเขายังมีความขุ่นเคือง