ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1043 รอวันขอหย่า

บทที่ 1043 รอวันขอหย่า

บทที่ 1043 รอวันขอหย่า

เฉาซินเหลียนกำลังร้องไห้คร่ำครวญด้วยความเศร้าโศก แต่การลักกินขโมยกินครั้งนี้ไม่ง่ายเหมือนการที่นางทำผิดอื่น ๆ

หากแต่เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของคนในหมู่บ้าน ถ้าเรื่องคบชู้แพร่งพรายออกไป หมู่บ้านอื่นจะคิดอย่างไรกับหมู่บ้านอู๋ซี?

ในหมู่บ้านอู๋ซี ไม่มีใครสามารถยกโทษให้กับความผิดพลาดร้ายแรงเช่นนี้ได้

ในเวลานั้น ทั้งหมู่บ้านจะได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์นี้ ไม่ว่าจะเป็นหญิงสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานหรือผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว ต่อจากนี้จะเป็นคำสาป

ใบหน้าของหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงบิดเบียวไม่น่ามอง

เมื่อมองไปที่เฉาซินเหลียนที่กำลังร้องไห้ เขาก็รู้สึกอับจนหนทาง

แต่นางก็มาจากหมู่บ้านอู๋ซีเช่นกัน หากเกิดเรื่องสกปรกและน่าอายเช่นนี้ขึ้นข้างนอก ไม่ว่าใครที่พูดออกมาก็เท่ากับการตบหน้าตนเอง

กู้ฉวนโซ่วคนนี้ก็จริง ๆ เลย มีคนเข้ามาที่เมืองหลิวเจียกับเขา แต่ทำไมเขาถึงหายไปทันทีที่เขามาถึงเมืองและบอกว่าเขาจะมาในไม่ช้า

ทำไมไม่มา

เฉาซินเหลียนคนนี้ไม่สามารถอยู่ในหมู่บ้านอู๋ซีได้อีกต่อไป นางต้องถูกพากลับไปที่บ้านแม่ของนางโดยเร็วที่สุดก่อนที่จะโดนถ่วงน้ำ มาดูกันว่านางจะสามารถหลีกเลี่ยงการสร้างความเสียหายให้กับหมู่บ้านอู๋ซีได้หรือไม่

เป็นเช่นนี้มาตลอดในต้าชิง ตราบใดที่คนคนหนึ่งแต่งงานแล้ว นางจะถูกพากลับไปหาครอบครัวของนางก่อนถูกถ่วงน้ำ หมายความว่าความเสียหายดังกล่าวจะแบ่งกันระหว่างหมู่บ้านทั้งสองแห่ง การที่เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นก็เป็นการโทษของครอบครัวฝ่ายหญิงด้วยว่าสอนลูกมาไม่ดี

เมื่อเห็นหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงมองนางด้วยความขยะแขยง เฉาซินเหลียนรู้สึกเย็นยะเยือกในหัวใจของนาง

นางร้องไห้ตลอดเวลา หลังจากใช้เวลาทั้งคืนในคุก นางสวมเครื่องแบบนักโทษที่สกปรกมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง ท่าทางของนางเต็มไปด้วยความตึงเครียดและตื่นตระหนกตลอดเวลา นางไม่มีเสน่ห์เหมือนวันวานอีกต่อไปแล้ว

เนื่องจากไม่มีการแต่งหน้า นางจึงดูแก่มาก และเมื่อร้องไห้ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่น

หลี่ซื่อไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และเมื่อเขาคิดว่าเขาได้ร่วมเตียงกับผู้หญิงเช่นนี้มาหลายวันแล้ว เขาก็รู้สึกขยะแขยง

เฉาซินเหลียนกำลังร้องไห้อย่างน่าสังเวช ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำหูน้ำตา ไม่เหลือภาพลักษณ์ที่เคยงดงามใด ๆ ทั้งสิ้น

หลี่ซื่อด่าว่าตัวเองตาบอดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในตอนนั้น เขาตกหลุมพลางของเฉาซินเหลียนได้อย่างไร ตอนนี้ไม่เป็นไร ไม่เพียงแต่เขาใช้เงินมากมายไปกับนางเท่านั้น แต่ยังทำให้ร่างกายของเขาอับอายไปด้วย

เฉาซินเหลียนร้องไห้เมื่อเห็นว่าหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงไม่เคลื่อนไหวเลยและยังคงมีสีหน้าเย็นชา ในครั้งนี้เฉาซินเหลียนรู้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย

ในขณะนี้ คนที่คุ้นเคยก็เข้ามาเตะเฉาซินเหลียนล้มลงกับพื้น

“นังแพศยา เจ้าสวมหมวกเขียวให้ข้าจริง ๆ” นั่นคือเสียงของกู้ฉวนโซ่ว เขาทุบตีร่างกายของเฉาซินเหลียนด้วยกำปั้น ทั้งทุบตีและสาปแช่ง “นังแพศยา เจ้าคนไร้ยางอาย เจ้าสวมหมวกเขียวให้ข้า เจ้าสวมหมวกเขียวให้ข้า”

เมื่อเห็นสามีของเฉาซินเหลียนใกล้เข้ามาและเห็นท่าทางที่ดุร้ายของเขา หลี่ซื่อที่อยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา จึงหลีกหนีไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว เขาหมอบตัวลงและพยายามระงับตัวตนของการมีอยู่เพื่อไม่ให้กู้ฉวนโซ่วพบตัวเอง

กู้ฉวนโซ่วลงมืออย่างโหดเหี้ยม เขาทำร้ายเฉาซินเหลียนจนนางร้องไห้หาพ่อแม่

แต่ไม่มีใครช่วยเฉาซินเหลียน นางกล้าทำเรื่องอุกอาจเช่นนี้ได้ ความตายร้อยครั้งก็ยังเบาไป

กู้เสี่ยวหวานอยู่ข้างหลัง มองดูกำปั้นของกู้ฉวนโซ่ว หมัดแล้วหมัดเล่า เตะแล้วเตะอีกไปที่ร่างกายของเฉาซินเหลียน ไม่มีความอ่อนโยนอยู่เลย

เฉาซินเหลียนเอาแต่ร้องไห้ กู้ฉวนโซ่วด่าอีกฝ่ายว่านังแพศยานับครั้งไม่ถ้วน

เฉาซินเหลียนถูกซ้อมจนจมูกฟกช้ำและใบหน้าบวมเป่ง มีเลือดไหลออกจากจมูกและมุมปาก นางดูน่ากลัวจริง ๆ

คนแรกที่ทนไม่ได้คือกู้ฟางสี่

ไม่ใช่เพราะเฉาซินเหลียน แต่เพราะนางกลัวว่ากู้ฉวนโซ่วจะฆ่าเฉาซินเหลียน นี่เป็นเรื่องยากที่จะอธิบาย

นางก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและหยุดกู้ฉวนโซ่ว “ท่านพี่ อย่าทุบตีนางเลย อย่าทำร้ายนางจนตาย”

“การทุบตีนางยังเบาไป ข้าอยากจะฆ่านางมานานแล้ว” กู้ฉวนโซ่วถูกกู้ฟางสี่ดึงออกไป เขามองไปที่เฉาซินเหลียน ดวงตาของเขาแดงและบวมราวกับว่าเขาต้องการฉีกนางเป็นชิ้น ๆ

กู้เสี่ยวหวานที่มองจากด้านหลังรู้สึกสงสัยเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางที่ดุร้ายของกู้ฉวนโซ่ว เกิดอะไรขึ้นกับเฉาซินเหลียนและกู้ฉวนโซ่วกันแน่

จมูกของเฉาซินเหลียนฟกช้ำและใบหน้าของนางบวมจากการถูกทุบตี แต่นางยังมีสติอยู่ นางรู้ว่านางไม่สามารถตายได้

กู้ฉวนโซ่วเสียสติไปแล้ว หากเขาเสียสติก็มาเสียสติไปด้วยกัน

เฉาซินเหลียนถูกทุบตีอย่างหนัก แต่นางก็ยังหัวเราะออกมาเสียงดัง เสียงนั้นค่อนข้างน่ากลัวเมื่อมันออกมาพร้อมกับเลือดในปากของนาง

จากนั้นเฉาซินเหลียนก็พูดเสียงดัง “กู้ฉวนโซ่ว เจ้ากลายเป็นขันทีแล้ว เจ้าจะขังข้าไว้อีกทำไม”

ว่าอย่างไรนะ

กู้ฉวนโซ่วกลายเป็นขันทีไปแล้ว

ทุกคนมองไปที่กู้ฉวนโซ่วอย่างพร้อมเพรียงกัน

กู้ฉวนโซ่วมีความดูถูกและสับสน เขาทำงานในวังหรือ? ทำไมถึงกลายเป็นขันทีไปได้?

เมื่อกู้ฉวนโซ่วได้ยินว่าเฉาซินเหลียนเปิดเผยความลับของเขา ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำและแดงด้วยความโกรธ

ทันใดนั้นเขาก็เตะนาง “เฉาซินเหลียน เจ้ามันหญิงชั่ว”

เฉาซินเหลียนกระอักเลือดออกมาเต็มปากจากการถูกเตะ และนางก็ล้มลงบนพื้น แต่ยังคงเงยหน้าขึ้นอย่างไม่ลดละและพูดอย่างจริงจัง “กู้ฉวนโซ่ว ตอนนี้เจ้าไม่ใช่ผู้ชายแล้ว เจ้าต้องการให้ข้าเป็นแม่ม่าย เจ้าไม่ใช่ผู้ชาย เจ้าทรมานข้าและทำร้ายข้า แต่หลี่ซื่อดีกับข้า ข้าชอบเขา ข้าจะหย่ากับเจ้าและข้าจะแต่งงานกับเขา”

ทันทีทีกู้ฉวนโซ่วได้ยินว่าเฉาซินเหลียนต้องการหย่ากับเขา เขาก็โต้กลับทันที “หย่าหรือเฉาซินเหลียน เจ้าฝันหวานไปแล้ว เจ้ามันนังแพศยาไร้ยางอาย ข้าจะหย่ากับเจ้าที่ทำตัวสกปรกแบบนี้”

การหย่าเป็นสิ่งที่ดี เฉาซินเหลียนกำลังรอคำพูดนี้ของกู้ฉวนโซ่วอยู่

ในขณะนั้น กู้ฉวนโซ่วเขียนจดหมายหย่าและขับไล่ผู้หญิงคนนี้ซึ่งไม่ใช่ผู้หญิงบริสุทธิ์และไม่สะอาดออกจากตระกูลกู้ไป

เฉาซินเหลียนถือจดหมายหย่าด้วยความตื่นเต้น ตราบใดที่นางมีจดหมายหย่านี้ นางก็จะเป็นภรรยาที่ถูกทอดทิ้ง

หลังจากรับจดหมายหย่า ตามที่คาดไว้ เฉาซินเหลียนก็รีบไปหาหลี่ซื่อ