ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1041 ไม่ยอมรับพวกลักลอบ

บทที่ 1041 ไม่ยอมรับพวกลักลอบ

บทที่ 1041 ไม่ยอมรับพวกลักลอบ

เฉาซินเหลียนไม่ได้รู้สึกละอายใจเลยจริง ๆ เมื่อมีสิ่งกระตุ้นเกิดขึ้น นางก็ไม่สนใจสิ่งอื่นใด

เฉาซินเหลียนคิดเสมอว่ากู้ถิงถิงและกู้ซุ่นสียังเป็นเด็ก และบางทีอาจจะลืมมันไปหลังจากเห็นมัน ดังนั้นนางจึงไม่ได้ใส่ใจเลย แต่คราวนี้เมื่อได้ยินกู้ซุ่นสีพูดออกมาอย่างหมดเปลือก นางก็เหมือนถูกฟ้าผ่าและนิ่งงันไปครู่หนึ่ง

ผู้ชมเริ่มชี้ไปที่นาง และสาปแช่งนางด้วยถ้อยคำที่ไม่น่าฟัง

มีทั้งคนถอนหายใจ คนไม่ชอบ คนชมตื่นเต้น คนดีใจ และคนเกลียดชัง อย่างไรก็ตาม มีการแสดงออกทุกรูปแบบ แต่ไม่มีใครสงสารพวกเขาเลยสักคน

เมื่อเห็นว่าเรื่องนี้ถูกเปิดเผย หลี่ซื่อก็ไม่กล้าที่จะปิดบังมันอีกต่อไป ถ้าเขายังคงซ่อนมันอีกต่อไป คนกลุ่มนี้อาจจะตัดสินเขาอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า

หลี่ซื่อเริ่มใช้แผนการที่อยู่ในใจ เขาชี้ไปที่เฉาซินเหลียนและโยนความรับผิดชอบทั้งหมดให้กับนาง “ใต้เท้าลวี่ ข้าถูกหญิงผู้นี้ล่อลวง ท่านก็รู้ว่าชายอย่างข้านั้นไม่เคยทำเรื่องผิดบาป ข้าควบคุมตัวเองไม่ได้ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเฉาซินเหลียนล่อลวงข้า ข้าทนไม่ได้กับสิ่งล่อใจ นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ข้าตกหลุมพราง หญิงสาวในหอนางโลมมากมาย เพียงแค่ข้ามีเงิน ข้าก็สามารถเลือกหญิงสาวได้ตามใจ พวกนางน่ารักกว่าเฉาซินเหลียนผู้นี้เสียอีก”

หลี่ซื่อเขาเป็นคนไร้ยางอาย เขารู้ว่าเพียงแค่ผลักสิ่งเหล่านี้ให้เฉาซินเหลียนและแก้ต่างให้ตัวเองเท่านั้นที่จะช่วยให้ปลอดภัยได้

เขาไปมีความเกี่ยวพันกับหญิงที่แต่งงานแล้วเช่นนี้ ตัวเขาเองก็รู้สึกทนไม่ได้

หลี่ซื่อรีบแก้ต่างให้ตัวเอง ทำให้เฉาซินเหลียนรู้สึกเย็นยะเยือกในใจ

เห็นได้ชัดว่าทำผิดแล้วโยนความผิดมาให้คนอื่น ทุกอย่างถูกผลักมาที่นาง

เฉาซินเหลียนไม่สนใจเรื่องนั้นอีกต่อไป นางแค่ตะโกนอย่างรู้สึกผิด “ใต้เท้าลวี่ เห็นได้ชัดว่าหลี่ซื่อนั้นเป็นพวกล่อลวงหญิงสาว”

“ให้ตายเถอะ ข้าน่ะหรือล่อลวงเจ้า ข้าน่ะหรือ?” หลี่ซื่อพ่นน้ำลายอย่างไร้ความปรานี เฉาซินเหลียนหลบไม่ทัน น้ำลายกระเด็นใส่กระโปรงของนางโดยตรง

“ดูจากอายุและรูปร่างหน้าตาของเจ้าแล้ว ข้าน่ะหรือจะตกหลุมรักดอกไม้ที่ถูกทำลายอย่างเจ้า ข้ามีเงิน ข้าจะหาหญิงสาวที่บริสุทธิ์ได้มากเท่าที่ข้าต้องการ” หลี่ซือพูดอย่างเดือดดาล

เฉาซินเหลียนตกตะลึงอย่างสมบูรณ์

เรื่องที่นางมีความสัมพันธ์กับหลี่ซื่อ เห็นได้ชัดว่าเป็นเรื่องของความต้องการของคนทั้งสองคน

ก็อยู่ที่ว่าใครเป็นผู้ยั่วยวนใครก่อน

หากนางยั่วยวนหลี่ซื่อ หลี่ซื่อผู้นี้ก็สามารถเอาตัวรอด แล้วโทษว่าตัวเองเป็นคนหาเรื่องใส่ตัว

แต่ถ้าหลี่ซื่อล่อลวงนาง บางทีนางอาจจะลากหลี่ซื่อไปตายด้วยกันก็ได้

ยิ่งกว่านั้น ใครยั่วยวนใครก็เป็นปัญหาใหญ่

ถ้าสามารถกลายเป็นคนล่อลวงได้ ทุกคนอาจจะพูดเพียงว่าความสามารถในการต้านทานสิ่งล่อใจของบุคคลนี้ไม่ดี และพวกเขาจะไม่พูดถึงหลักศีลธรรม

เฉาซินเหลียนไม่เคยเป็นคนดี หลังจากได้ยินคำพูดของหลี่ซื่อ หัวใจของนางรู้สึกละอายใจ นางกระโดดไปข้างหน้าและตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “หลี่ซื่อ เจ้าเป็นผู้ที่ล่อลวงข้า เจ้าจ่ายค่ากิน ค่าอาหารให้ข้า ถ้าเจ้าไม่ล่อลวงข้า แล้วข้าจะไปอยู่ร่วมกับเจ้าได้อย่างไร”

เมื่อพูดถึงเรื่องเงิน เมื่ออยู่ร่วมกัน ก็ต้องมีการใช้จ่ายเงินเป็นเรื่องปกติ

แต่ตอนนี้ไม่ได้อยู่ร่วมกันอีกต่อไป เมื่อนึกถึงเงินที่เขาใช้ไปกับเฉาซินเหลียนก่อนหน้านี้ หัวใจของหลี่ซื่อก็ปวดร้าว

เขาและเฉาซินเหลียนไม่ได้อยู่ด้วยกันนาน แต่เฉาซินเหลียนได้เงินจากเขาเป็นจำนวนมาก

ทุกคนกระจายข่าวลือไปว่า ไม่รู้ว่าเฉาซินเหลียนเป็นฮูหยินของตระกูลไหน ช่างใจกว้างยิ่งนัก

นางไม่ใช่ฮูหยิน แต่นางเป็นแค่โสเภณีที่อาศัยเรือนร่างของนาง แสร้งทำว่าเป็นคนดีเพื่อแลกเงิน

ทันใดนั้น หลี่ซื่อรู้สึกเสียใจ ในหอนางโลมแห่งนี้มีหญิงสาวมากมายที่เขาสามารถใช้เงินและเล่นกับพวกนางได้อย่างขาวสะอาด ไม่ต้องมาถูกกล่าวหาเช่นนี้ด้วย

ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

หลี่ซื่อและเฉาซินเหลียนต่างก็ไม่มีใครยอมใคร พวกเขาโต้เถียงกันว่าใครเป็นคนล่อลวงและใครเป็นคนถูกล่อลวง

ไหนล่ะความเสน่หาลึกซึ้งบนเตียงก่อนหน้านี้ เวลานี้แทบรอไม่ไหวที่จะบีบคอกันให้ตาย

หลี่ซื่อเรียกเฉาซินเหลียนว่าหญิงเลว และเฉาซินเหลียนเรียกหลี่ซื่อว่าชายชั่ว

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเถียงกันอยู่สองคน

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนยอมรับแล้ว ลวี่เทาไม่ได้สนใจว่าใครล่อลวงใคร

ทันทีที่ค้อนของลวี่เทาถูกทุบลง เฉาซินเหลียนก็ถูกตัดสินลงโทษทันที “เฉาซื่อ เจ้าไม่ปฏิบัติตามศีลธรรมของหญิงสาว มีชู้กับผู้อื่น ทำให้เสื่อมเกียรติ ไม่รู้จักละอาย ถึงเจ้าจะไม่ใช่คนของเมืองหลิวเจีย แต่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในเมืองหลิวเจีย ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถนิ่งดูดายได้ ให้คนไปแจ้งหัวหน้าหมู่บ้านอู๋ซีเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด นี่คือชาวบ้านในหมู่บ้านของเขา ให้เขามาที่เมืองหลิวเจียในวันพรุ่งนี้เพื่อหารือเกี่ยวกับวิธีจัดการกับเฉาซินเหลียน”

หญิงผู้นี้มีชู้ นางต้องโดนจับถ่วงน้ำ และจะถูกจับถ่วงน้ำโดยคนในหมู่บ้านของนางเอง

แต่สิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่ต้องพูดที่นี่ ลวี่เทาเองไม่ได้โง่ขนาดนั้น เขายืนกรานที่จะให้นำตัวเฉาซินเหลียนไปถ่วงน้ำ ล้างความสกปรกในแม่น้ำ

อย่างไรก็ตาม พรุ่งนี้หัวหน้าหมู่บ้านอู๋ซีจะมาที่นี่ หากสิ่งที่น่าเกลียดเกิดขึ้นกับคนในหมู่บ้านของพวกเขา พวกเขาจะไม่ปล่อยผ่านไปอย่างแน่นอน

ลวี่เทาผลักดันเรื่องนี้จนกว่าจะถึงวันพรุ่งนี้ เฉาซินเหลียนกับหลี่ซื่อถูกจับตัวไปและถูกคุมขัง

เนื่องจากเฉาฮุยสารภาพการลอบฆาตกรรมโดยสมัครใจ แต่คนที่ตายคือพ่อแม่ของกู้เสี่ยวหวาน หากเฉาซินเหลียนไม่สารภาพผิด เฉาฮุยอาจถูกตัดศีรษะ

เฉาซินเหลียนและหลี่ซื่อถูกลากออกมาจากศาลาว่าการ ทั้งสองต่างร้องไห้โหยหวน พวกเขาถูกผู้คนบนท้องถนนดูถูกและสาปแช่งไปตลอดทาง

อย่างไรก็ตาม ทั้งคู่ก็ไม่ใช่คนดีอะไร คงไม่ได้เรียกว่าการดูถูก

เพียงแค่พูดความจริง

เพียงแค่ว่ามันฟังดูน่าเกลียดเล็กน้อยสำหรับหูของคนทั่วไป