ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1022 สร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งเมือง

บทที่ 1022 สร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งเมือง

บทที่ 1022 สร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งเมือง

การกระทำของฉินเย่จือสร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งเมือง กู้เสี่ยวหวานตื่นตาตื่นใจ ทุกคนมารวมตัวกันที่นั่น และดูรถม้าที่หรูหราและงดงามวิ่งผ่านไป

นี่ใช่ของขวัญวันเกิดจริง ๆ หรือ? มันยิ่งใหญ่และทรงพลังมาก และมีความยาวสิบลี้

“พี่เย่จือ นี่คือ…” กู้เสี่ยวหวานไม่สามารถปิดปากได้ด้วยความประหลาดใจ นี่คือของขวัญวันเกิด

ใครส่งมากัน

“ข้าให้ของขวัญวันเกิดแก่เจ้า” ฉินเย่จือยิ้มพลางชี้ไปที่การจราจรที่ไม่มีที่สิ้นสุดด้านหลัง เขาคลี่ยิ้มอย่างนุ่มนวลและเต็มไปด้วยความเอาอกเอาใจ

นี่คือสิ่งที่เขาใช้เวลามากมายค้นหาในโกดัง และเขายังสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาค้นหาสิ่งที่สวยงามทั่วดินแดน เพียงเพื่อมอบของขวัญที่ไม่เหมือนใครให้กับกู้เสี่ยวหวาน

ฉินเย่จือดูไม่เหมือนคนธรรมดา เมื่อเขาคลี่ยิ้มออกมา มันก็ยิ่งต้านทานไม่ได้

มีรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก และแสงในดวงตาก็เจิดจ้าเปล่งประกาย

ระยะทางสิบลี้และของขวัญเข้าสู่วัยสาวที่อยู่ข้างหลังทำให้เขาแดงไปทั้งตัว

ต่างทำให้คนรอบข้างตระหนกตกใจ

นี่คือ…

ของขวัญวันเกิดที่ฉินเย่จือมอบให้กู้เสี่ยวหวาน

สิ่งของจำนวนมากมาย

“ใครจะไปรู้ว่าในนั้นจะมีของพัง ๆ อยู่หรือเปล่า?” หลิวเทียนฉือตะคอกอย่างเหยียดหยาม

นางเสียสติไปด้วยความริษยา แต่นางไม่สามารถให้คนอื่นเห็นว่านางอิจฉากู้เสี่ยวหวานได้ นางอิจฉากู้เสี่ยวหวานมาก อิจฉาจนแทบบ้า

ในหมู่พวกเขา มีคนชราที่เข้าใจ เขาลูบเคราพลางมองไปที่กล่องบนรถม้า แล้วพูดว่า “คุณหนูหลิว สิ่งที่เจ้าพูดไม่ถูกต้อง แม้ว่าเราจะไม่เห็นสิ่งของในกล่องนี้ แต่ในกล่องข้าเกรงว่าทุกคนจะไม่สามารถซื้อมันได้ มันทำจากไม้จินสื่อหนาน*[1] คุณภาพดี ไม่ต้องดูที่สิ่งที่อยู่ข้างใน แค่ราคาของกล่องเหล่านี้เพียงอย่างเดียว อาจทำให้เจ้าตกใจแทบตาย”

ไม่คิดว่าฉินเย่จือจะร่ำรวยขนาดนี้ ของขวัญวันเกิดทั้งหมดทำจากไม้จินสื่อหนานเชียวหรือ?

ฮูหยินเจียงรู้โดยธรรมชาติว่า สิ่งนี้ทำมาจากไม้จินสื่อหนาน ยิ่งนางดูมัน สีหน้าของนางก็ยิ่งมืดหม่นลง

ไม่นึกเลยว่าขอทานตัวเหม็นจะรวยขนาดนี้

“หลิวเทียนฉือ ถ้าเป็นขอทานแบบนี้ ข้าก็อยากจะแต่งด้วย เขาเหมือนขอทานที่ไหนกัน? เห็นได้ชัดเลยว่าเขาเป็นลูกชายของครอบครัวที่ร่ำรวย แต่มีเพียงคนเช่นท่านเท่านั้นที่ดูถูกคนอื่นและรู้สึกว่าไม่มีใครเทียบเท่าท่านได้”

“ต่อหน้านายน้อยฉิน ตระกูลเจียงไม่มีอะไรเลย นี่แค่วันเกิดเท่านั้น เขาก็มอบสิ่งของมากมายให้นาง ข้าเกรงว่าหากแต่งงานเข้าตระกูลเจียงคงจะไม่มีความยิ่งใหญ่เช่นนี้หรอก”

“ถ้าเขาเป็นขอทานตัวเหม็น แล้วตระกูลเจียงคืออะไร? ตระกูลเจียงเทียบไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้วด้วยซ้ำ”

“โอ้สวรรค์ ทำไมข้าไม่เจอหนุ่มหล่อคนนี้บ้าง นอกจากหล่อเหลาแล้ว ยังรวยขนาดนี้”

“ฮ่า ๆ เจ้าฝันกลางวันอยู่หรือ? คุณหนูหลิวสวยกว่านางสิบเท่า แต่นางได้แต่มองอย่างว่างเปล่า”

เสียงพูดคุยของความอิจฉา และเสียงหัวเราะจากฝูงชนดังก้องไปทั่วทั้งถนน

วันนี้เป็นวันเกิดปีที่สิบสามของกู้เสี่ยวหวาน ตามกฎหมายของต้าชิง วันนี้เป็นวันที่นางจะเข้าสู่วัยสาวเต็มตัว อีกไม่กี่วันนางจะต้องปักปิ่น

นั่นยังหมายความว่า ลูกแมวน้อยโตขึ้นแล้ว

ฉินเย่จือมองไปที่คนข้างหน้าเขา ทันใดนั้นก็กระโดดขึ้นหลังม้า เมื่อนั่งอย่างมั่นคงแล้ว เขาจึงยื่นมือดึงกู้เสี่ยวหวานขึ้นหลังม้าและให้นั่งข้างหน้าเขา ม้าสีน้ำตาลแดงตัวใหญ่ร้องขึ้น และทุกคนก็ถอยออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ คนทั้งสองฝั่งเงยหน้าขึ้นมองคนสองคนบนม้าสีน้ำตาลแดงตัวใหญ่

ทั้งสองนั่งบนหลังม้าอย่างสง่างาม

กู้เสี่ยวหวานนั่งข้างหน้าฉินเย่จือโดยไม่มีความขี้ขลาด

“อาโม่ ข้าฝากที่นี่ไว้กับเจ้าด้วย” หลังจากพูดจบประโยค ฉินเย่จือก็สะบัดบังเหียนและควบม้าจากไป

หลิวเทียนฉือและกู้ซินเถาตกอยู่ในอาการตะลึงอย่างสมบูรณ์ พวกนางล้มลงบนพื้นเพราะไม่สามารถทนมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้อีกต่อไป

รถม้าที่ประดับด้วยสีแดงแล่นผ่านหน้าพวกนางไปทีละคัน รถม้าหลายคันผ่านไปโดยที่ไม่สนใจพวกนาง

ม้าเหล่านี้บางตัวเดินเร็ว ในขณะที่บางตัวเดินช้ามากราวกับว่ามีของหนักอยู่ข้างใน

หลิวเทียนฉือจ้องมองอย่างตกตะลึงและรู้สึกอิจฉา

ทำไมกู้เสี่ยวหวานถึงได้แต่สิ่งดี ๆ ไป แล้วดูสิว่านางได้อะไรกลับมาบ้าง

ในขณะนี้ หลิวเทียนฉือลืมคำพูดถากถางที่นางเพิ่งพูดให้ฉินเย่จือไปเสียสนิท เขาไม่ใช่ขอทานตัวเหม็น เห็นได้ชัดว่าเขาคือลูกชายคนร่ำรวยที่มีทรัพย์สมบัตินับไม่ถ้วน

“ท่านแม่ สิ่งของเยอะขนาดนี้ จะใช้หมดได้อย่างไร” กู้ซินเถามองดูรถม้าที่วิ่งผ่านทีละคันด้วยความอิจฉา

ซุนซื่อรู้สึกประหลาดใจมากเช่นกัน เมื่อมองไปที่รถม้าเหล่านั้น นางไม่สามารถพูดอะไรได้สักคำ

สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปค่อนข้างสมเหตุสมผล

เมื่อหลิวเทียนฉือและฮูหยินเจียงเผชิญหน้ากัน ฮูหยินเจียงรู้ว่าหลิวเทียนฉือไม่ชอบความอัปลักษณ์ของลูกชายของตัวเอง ดังนั้นนางจึงไม่เคยคิดที่จะแต่งงานกับลูกชายของตัวเองเลย ดูเหมือนว่านางจะฝันกลางวันเรื่องที่จะได้รับตำแหน่งใหญ่โต

ดังนั้นนางจึงจากไปโดยไม่เหลียวหลัง และสั่งให้ผู้คนโยนสิ่งของของหลิวเทียนฉือทิ้ง

เจียงอวิ้นหลิ่วมาไม่ทัน และเมื่อเขากลับถึงบ้าน เขาก็โกรธมากจนแทบจะอาเจียนเป็นเลือดหลังจากได้ยินคำพูดของฮูหยินเจียง

ปรากฏว่าหลิวฉงหร่านทำให้เขาเป็นรู้สึกเป็นลิงได้ตลอดเวลา ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถกลืนความโกรธในใจได้

แต่ด้วยชื่อเสียงของเขา เขาจึงไม่สามารถทำอะไรที่น่าเกลียดเกินไปได้ ดังนั้นเขาจึงจัดรถม้า คนรับใช้และทาสสองสามคนเพื่อส่งหลิวเทียนฉือกลับไปที่เมืองหลวงทันที

อาโม่ไม่ได้ติดตามเรื่องของเสี่ยวเถาอีกต่อไป

วันนี้เป็นวันเกิดของกู้เสี่ยวหวาน และเขาไม่อยากให้เห็นการนองเลือด เพราะกลัวว่าจะส่งผลกระทบต่อชีวิตที่ดีของกู้เสี่ยวหวาน

เมื่อเห็นว่าอาโม่ไม่ได้ไล่ตาม ลวี่เทาก็ไม่พูดอะไรอีก

วันนี้กู้เสี่ยวหวานเป็นเหมือนขนมอบอันหอมกรุ่น ลวี่เทาก็แทบอยากจะเกาะตัวของอาโม่แล้วตามเขากลับไปที่สวนกู้ด้วย

ในหนึ่งวัน มีเหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้นสองเหตุการณ์เกิดขึ้นในเมืองเล็ก ๆ อย่างเมืองหลิวเจีย

เหตุการณ์สำคัญทั้งสองนี้แพร่กระจายไปทั่วถนนและตรอกซอกซอยของเมืองหลิวเจีย

*[1] ไม้ยืนต้นชนิดหนึ่งที่เนื้อไม้มีลวดลายเหมือนดิ้นทอง

金丝楠木 ไม้จินสื่อหนาน

https://p4.itc.cn/images01/20220206/63fdc136c177490ab6463c59f6729a84.jpeg

————————————-