ตอนที่37อาจารย์ศิลปะ
เมื่อจู่ๆก็โดนหลินหยางกระทำแบบนี้หวงเฟิ่งเสียก็อดทนไม่ไหวร่างกายขยับขึ้นไปพร้อมกับอารมณ์ที่พรุ่งพล่าน
เส้นที่กั้นระหว่างความเป็นลูกศิษย์และอาจารย์ขาดลงหล่อนไม่สนใจอะไรแล้วตอนที่หลินหยางถอนเข็มออกนั้นเป็นแรงกระตุ้นอารมณ์ความอยากของเธออย่างมาก
ประมาณหนึ่งชั่วโมงหลินหยางก็สอดใส่เข้าไปในตัวของหวงเฟิ่งเสียร่างกายของหวงเฟิ่งเสียสั่นเทาและไปถึงจุดสุดยอด
ในขณะนี้หวงเฟิ่งเสียที่ใบเบิกบานเหมือนดอกพีชนอนแผ่อยู่บนเตียง
“หลินหยางแรงเธอเยอะเหลือเกินเกือบทำครูแย่”หวงเฟิ่งเสียบอก
“เป็นเพราะอาจารย์สวยมากต่างหากละครับดึงดูดผมอย่างมาก”หลินหยางพูดเยินยอกลับไปเพื่อให้หวงเฟิ่งเสียรู้สึกพอใจ
“ฮ่าๆเธอนี่ช่างพูดไว้มีโอกาสผ่านมาที่นี่ก็มาเยี่ยมครูบ้างนะ”หวงเฟิ่งเสียบอก
“ผมมีเวลาผมมาแน่นอนครับเดี๋ยวผมจะจัดยาให้พอครูตื่นแล้วก็ไปซื้อมานะครับ”หลินหยางมองไปรอบๆห้องแล้วหยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมาจดตัวยาสมุรไพรลงไปกำชับวิธีการกินให้เรียบร้อยแล้วก็บอกลากับหวงเฟิ่งเสีย
ทั้งสองสวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยหวงเฟิ่งเสียกำลังจะไปส่งหลินหยางที่หน้าบ้านก็ได้ยินเสียงเคาะประดูดังขึ้น
“หวงเฟิ่งเสียเธออยู่บ้านไหม”เสียงผู้หญิงร้องขึ้น
หลินหยางมองหวงเฟิ่งเสียอย่างงงๆแล้วเธอก็ยิ้ม“น่าจะเป็นเวินซี่ซี่น่ะเคยสอนวิชาศิลปะให้เธอด้วย”
ได้ยินชื่อเวินซี่ซี่ในสมองของก็นึกภาพของครูผู้หญิงที่ชอบแต่งหน้าขึ้นมาคิดไปคิดมาปีนี้เวินซี่ซี่น่าจะอายุ36ปีแล้ว
“อยู่จ่ะๆ”หวงเฟิ่งเสียรับปากแล้วรีบไปเปิดประตู
ก็ผู้หญิงสวมเสื้อสีเหลืองกระโปงสั้นเดินเข้ามาเวินซี่ซี่แต่งหน้าอ่อนๆผมยาวปกคลุมไหล่ไว้ผมหน้าม้าดวงตาเหมือนพระจันทร์เสี้ยวหน้าตาชวนหลงใหล
เวินซี่ซี่เดินเข้ามองเห็นว่ามีผู็ชายอีกคนอยู่ด้วยก็มองสบตาไปที่หวงเฟิ่งเสีย
เหมือนจะเข้าใจความหมายหวงเฟิ่งเสียรีบพูดกลับไป“คิดอะไรของเธอจำหลินหยางไม่ได้หรอ”
“หลินหยางหรอ”เวินซี่ซี่ได้ยินก็ชะงักไปแล้วก็มองไปที่หลินหยางผู้ที่ยืนอยู่ด้านข้างแล้วร้องออกมา“โตอะไรขนาดนี้หล่อกว่าสมัยก่อนเยอะเลย”
“สวัสดีครับอาจารย์”หลินหยางทักทาย
“เธอไม่ได้ทำอะไรกับนักเรียนใช่ไหม”เวินซี่ซี่ถามออกไปตรงๆ
หวงเฟิ่งเสียได้ยินก็ตกใจหน้าแดงแล้วด่าว่ากลับไป“เธอนี่สติไม่ดีศิษย์เก่ามาเยี่ยมใครจะกล้าทำอะไรบ้าๆ”
“ฮ่าๆไม่ได้อะไรสักหน่อยเธอจะหน้าแดงทำไม”เวินซี่ซี่มองหวงเฟิ่งเสียแล้วก็หยอกล้อต่อ
“พูดจาพล่อยๆอีกฉันจัดการเธอแน่เอาละเธอรอที่นี่ก่อนนะฉันจะไปซื้อยาที่ในหมู่บ้านไม่รู้ว่าจะพอมีไหมหลินหยางเธออยู่เป็นเพื่อนอาจารย์ฉางก่อนนะ”หวงเฟิ่งเสียบอกกับหลินหยาง
“ครับได้ครับ”หลินหยางวางประเป๋าเป้ลงอย่างไรซะเขาก็ไม่ได้รีบร้อนอยู่แล้วกลับบ้านดึกหน่อยก็ไม่เป็นไร
“เธอออกไปซื้อยาเถอะเดี๋ยวฉันขอเข้าไปล้างมือหน่อย”เวินซี่ซี่เดินไปที่ห้องน้ำ
เมื่อมองเห็นว่าเวินซี่ซี่เดินไปที่ห้องน้ำแล้วหวงเฟิ่งเสียก็ไปพูดที่ข้างหูของหลินหยางว่า“หลินหยางอาจารย์ฉางน่ะเด็ดมากนะไม่เพียงแต่มีความสัมพันธ์กับครูใหญ่เท่านั้นกับครูคนอื่นๆก็ยังมีด้วยเธอเก่งขนาดนี้จัดการให้อยู่หมัดเลยนะ”
หลินหยางตะลึงแล้วหวงเฟิ่งเสียก็เดินออกไป
“หลินหยางเมื่อกี้เธอกับหวงเฟิ่งเสียทำอะไรกันในห้อง”เวินซี่ซี่เดินออกมาก็ถามขึ้น
“ไม่ได้ทำอะไรครับแค่ช่วยอาจารย์ย้ายโซฟาครับ”หลินหยางชี้ไปที่โซฟา
“ย้ายโซฟาอะไรนานจังแล้วย้ายโซฟาเสร็จแล้วทำอะไรเธอทั้งสองคนทำอะไรกัน”เวินซี่ซี่ขยับเข้ามาใกล้หลินหยาง
“บอกความจริงกับครูมาซะดีๆเดี๋ยวมีรางวัลให้”เวินซี่ซี่ตอบเสริมแล้วมองไปที่หลินหยางอย่างให้ท่า
“รางวัลอะไรครับ”หลินหยางมองไปที่เวินซี่ซี่ที่นั่งอยู่ข้างๆเขาแล้วกลืนน้ำลายลงคอ
ใบหน้าที่บอบบางขยับเข้ามาใกล้เขาและริมฝีปากสีแดงเปิดออกเล็กน้อย:”เธอต้องการอะไร”
“ผม…”หลินหยางตอบติดๆขัดๆ
“แค่ธอบอกมาว่าเธอทำอะไรกับหวงเฟิ่งเสียเธอทำหล่อนอย่างไรบ้างก็ทำกับฉันได้แบบนั้น”
อากาศร้อนแผ่เข้ามาที่ใบหน้าของหลินหยางและกระตุ้นอารมณ์ของเขา
เวินซี่ซี่ยื่นข้อเสนอมาแบบนี้เป็นที่น่าพอใจเป็นอย่างมากแค่เพียงเขาพูดออกก็สามารถทำแบบนั้นกับเวินซี่ซี่ได้แล้ว
ครุ่นคิดสับสนอยู่นานก็พูดออกไปว่า“ไม่มีอะไรครับแค่คุยเป็นเพื่อนอาจารย์หวงเฟิ่งเสียครับ”
เมื่อได้ยินสายตาของเวินซี่ซี่ก็แสดงความผิดกวังออกมาถามกลับไปว่า“หน้าอกของหวงเฟิ่งเสียใหญ่ไหม”
“ผมจะไปรู้ได้อย่างไรครับ”หลินหยางเคยถูกเซี่ยหลินหลินหลอกถามแบบนี้มาแล้วรอบนี้เขาไม่พลาดท่าแน่
เวินซี่ซี่คุยกับหลินหยางอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้จะล้วงความลับอะไรอีกเมื่อตอนที่ไม่ได้สนทนาอะไรกันสายตาของหล่อนก็จับจ้องไปที่ต้นขาทั้งสองของหลินหยางตรงเป้าของปถาณเด่นชัดมากหล่อนมองดูแล้วกระสับกระส่าย
“หลินหยางเธอเคยมีแฟนไหม”เวินซี่ซี่ถาม
“ไม่เคยครับ”
“น่าเสียดาย”เวินซี่ซี่จ้องไปที่ต้นขาของหลินหยาง
รับรู้ได้ถึงสายตาที่จ้องมองของเวินซี่ซี่หลินหยางก็เก็อเขินถึงแม้ว่าหวงเฟิ่งเสียจะพูดกับเขาแบบนั้นก็ตามอาจารย์หวงเฟิ่งเสียนั้นก็เด็ดมากแต่อาจารย์เวินซี่ซี่เด็ดมากจนเขาก็คิดไม่ถึงเช่นกัน
“ในห้องนี้ร้อนจัง”เวินซี่ซี่บอกมองไปที่พัดลมเพดานแล้วก็กระพือกระโปรงของตัวเองเพื่อระบายความร้อนด้านใน
กระโปงของเวินซี่ซี่สั้นอยู่แล้วเมื่อเธอกระพือมันขึ้นก็ทำให้มองเข้าไปเห็นถึงต้นขาอ่อนที่ขาวดั่งหิมะสายตาของหลินหยางจับจ้องอยู่
รู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองของหลินหยางเวินซี่ซี่ก็ตั้งใจถามออกไป“มองอะไร”
“มองขาเรียวๆของอาจารย์ครับ”หลินหยางตอบตามความจริง
“ฮ่าๆเรียวจริงๆหรอ”เวินซี่ซี่ถามในใจก็เบิกบาน
“จริงครับทั้งยาวทั้งขาวถ้าได้จับคงรู้สึกถึงความมีน้ำมีนวล”หลินหยางชม
ทันใดนั้นมือของหลินหยางก็ถูกเวินซี่ซี่จับไว้เธอดึงมือของเขาไปวางไว้ที่ต้นขาอ่อน
“เธอลองจับดูซิว่ามีน้ำมีนวลขนาดไหน”เวินซี่ซี่บอกเสียงยั่วยวน
เมื่อได้ยินเช่นนั้นในใจของหลินหยางก็ร้อนผ่าวมือของเขาก็ค่อยๆลูบไล้ขึ้นไปบนต้นขาของเวินซี่ซี่
เวินซี่ซี่ดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดีผิวทั้งขาวทั้งเนียนเทียบกับสาวๆในเมืองแล้วเธอดูดีไม่ใช่หน่อย
ลูบไล้ไปที่ต้นขาอ่อนนุ่มนวล
“หลินหยางเป็นอย่างไรบ้าง”เวินซี่ซี่ถามแกมหัวเราะ
“รู้สึกดีเนื้อแน่นมากคล้ายกับเด็กผู้หญิงอายุ20ปี”หลินหยางอุทาน
“เธอนี่ช่างพูดจริงๆ”เวินซี่ซี่ตอบมือของหลินหยางนั้นเหมือนมีพลังวิเศษเมื่อลูบไล้อยู่อยู่บนตัวของเธอทำให้เกิดความรู้สึกมีอารมณ์ขึ้นมา
มองดูใบหน้าที่บอบบางของเวินซี่ซี่ดูเหมือนว่าในขณะที่เพลิดเพลินไปกับการสัมผัสของเขาความกล้าหาญของหลินหยางก็ก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ
รู้สึกว่าเนื้อขานั้นอ่อนโยนหลินหยางเรื่มหายใจอย่างรวดเร็ว
เวินซี่ซี่รู้สึกถึงความสบายไม่ได้รู้สึกถึงอันตรายใดๆริมฝีปากอ้าขึ้นหลับตาลงปล่อยให้หลินหยางเป็นผู้ควบคุม
“อ่า”
เมื่อลูบขึ้นไปเรื่อยๆไม่ได้ตั้งใจมือก็ไปโดนเข้ากับกางเกงในแล้วก็รู้สึกว่ามือของเขาจะเปียกเล็กน้อยแล้วก็มีเสียงร้องครางของเวินซี่ซี่ดังออกมา
มองดุหลินหยางด้วยความโกรธขาทั้งคู่ถูกหลินหยางขนาบไว้ด้วยแขนของเขาแล้วมือของหลินหยางก็ไปโดนเข้ากับจุดต้องห้องพอดี
“เธอจับไปถึงไหนน่ะ”เวินซี่ซี่มองหลินหยางแล้วถาม
“ผมไม่ทันระวังไปโดนครับ”หลินหยางรีบอธิบาย
“ไม่ทันระวังไม่ระวังแต่จับเข้าไปถึงด้านใน”เวินซี่ซี่ขมวดคิ้วถาม
หลินหยางคิดจะดึงแขนออกมาแต่กลับถูกเวินซี่ซี่จับไว้ด้วยความสิ้นหวังได้แต่เพียงขยับนิ้วของเขา
ขาที่ถูกหลินหยางลูบไล้เมื่อสักครู่ในสมองของเวินซี่ซี่มีความคิดที่จะหยุดแต่เมื่อถูกนิ้วของหลินหยางเขาไปกระตุ้นก็มีเสียงครางหลุดออกมาหนีบแขนของหลินหยางแน่นกว่าเดิม
“อยากตายหรือไง”เวินซี่ซี่คอแห้งผาด
“ครุก็แยกขาออกซิครับให้ผมดึงแขนออกมา”หลินหยางตอบอย่างหมดหวัง
“ไม่ฉันไม่ดึงออกให้อาจารย์หวังกลับมาเห็นแบบนี้แหละว่าลูกศิษย์ของเขาโรคจิตกับครูผู้หยิงแบบนี้”เวินซี่ซี่พูดอย่างจงใจไปที่หลินหยาง
“มีวิธีอื่นที่จะยอมปล่อยมือไหมครับ”หลินหยางถามอย่างรู้สึกอับโชค
เมื่อได้ยินเวินซี่ซี่ก็ตาเป็นประกายขยับหน้าเข้าไปใกล้หลินหยาง“นอกซะจากเธอจะบอกมาว่าเธอสองคนทำอะไรกัน”
“ทำอะไรได้ละครับ”หลินหยางตอบอย่างหมดคำพูด
“อย่างเช่นเธอได้จับหน้าอกของหล่อนไหมได้จับดอกพีชของหล่อนไหม?มีความสัมพันธ์อะไรกับหล่อนไหม”เวินซี่ซี่รีบไล่ถาม
“เดี๋ยวคุณไปถามครูหวังก็ได้นี่หนา”หลินหยางไม่ตอบอะไรนิ้วมือก็ขยับเร็วขึ้นกระตุ้นไปมาให้ร่ายกายของเวินซี่ซี่เริ่มคลาย
“จะปล่อยไม่ปล่อยครับถ้าไม่ปล่อยผมจะเขี่ยนิ้วไปมาไม่หยุด”หลินหยางต่อรอง
“ทำต่อไปสิเธอไม่ตอบฉันก็จะไม่ปล่อย”เวินซี่ซี่ถูกหลินหยางทำให้รู้สึกผ่อนคลายจะเสียดายมากถ้าจะปล่อยให้หลุดออกไป
เมื่อหลินหยางได้ยินก็สบถออกมาแล้วมือของเขาก็ขยับต่อไปรับรู้ได้ถึงความเปียกชื้นที่ไหลออกมาไม่หยุด
อันเป็นผลมาจากการฝึกฝนการใช้มือของหลินหยางกระตุ้นอารมณ์ของผู้หญิงเป็นอย่างมากเพียงไม่กี่นาทีก็มีน้ำไหลออกมาจากป่าผืนนั้นย่างเจิ่งนอง
อย่างอดทนไม้ได้ต่อแรงกระตุ้นร่างกายของเวินซี่ซี่ก็อ่อนระทวยลงแล้วมีเสียงครางอ่อนๆเล็ดลอดออกมา
ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคนที่ใจกล้าแต่ว่านี่เป็นครั้งแรกที่ถูกลูกศิษย์เก่าลูบไล้ในใจก็รู้สึกเก็อเขินพยายามอย่างมากที่จะระงับเสียงครางนั้นออกมา
เมื่อมองดูใบหน้าที่แดงฉาดเต็มไปด้วยความเนียงอายนั้นหลินหยางก็ยิ้มแล้วถามว่า“อาจารย์จะปล่อยไม่ปล่อยครับ?ถ้าไม่ยอมปล่อยก็จะไหลมาเป็นสายน้ำแล้วนะ”
“ไม่ปล่อยเธอต้องพูดความจริงออกมาก่อนไม่ก็รอให้อาจารย์หวังของเธอมาเห็นคนโรคจิต”เวินซี่ซี่พูดเสียงกระหืดกระหอบแล้วมองไปที่ตรงกลางต้นขาของหลินหยางเมื่อเห็นว่ามันใหญ่ขนาดไหนใบหน้าและหูของเธอก็แดงระเรื่อ
“พูดความจริงเรื่องอะไรน่ะหรอ”เวินซี่ซี่พูดจบประตูก็ถูกเปิดออก
ทันใดนั้นก็เห็นหวงเฟิ่งเสียเข้ามาทั้งคู่ตกใจมากหลินหยางอยากจะเอามือออกแต่ขาทั้งคู่นั้นไม่ยอมปล่อยหลินหยางจนมุมใช้นิ้วทั้งสอดสอดเข้าไปด้านในถ้ำนั้น
“อ่าโอ้ย”เวินซี่ซี่ร้องออกมาเสียงดังเมื่อรับรู้ได้ถึงสิ่งผิดปกติใจก็เต้นตุ้บๆ
หวงเฟิ่งเสียที่หอบถุงยาเข้ามาเมื่อเห็นทั้งสองคนกำลังทำอะไรอยู่ในใจก็นึกชมหลินหยางว่าแน่จริงๆทำให้เวินซี่ซี่ยอมได้ไวขนาดนี้แกล้งทำหน้าตาตกใจ“พี่เวินซี่ซี่เธอให้หลินหยางช่วยระบายหรอ?”
“อะไรล่ะนักเรียนของเธอเสียมรยาทดูสินี่หลักฐาน”เวินซี่ซี่ชี้ไปที่แขนของหลินหยางที่ถูกหนีบไว้
มาถึงตอนนี้หลินหยางรับรู้ได้ถึงมารยาของผู้หญิงจริงๆแล้ว
“จริงหรอพี่ซิ่วกางขาออก”หวงเฟิ่งเสียดึงแขนของภาณออกมามองไปที่นิ้วของเขาที่เต็มไปด้วยคราบของเหลวมองด้วยสายตาที่คลุมเครือแล้วถามว่า“แล้วนี่คืออะไร”
