ตอนที่13 ตรงนี้แล้วกัน
“หลินหยาง จะไปไหนหรือ?” เมื่อเปิดประตูออกมา ก็เห็นเซี่ยผิงเดินมาจากซอยเล็กนั่น
“ไปในเมืองเสียหน่อยน่ะครับ คุณไปไหนมาแต่เช้าเลย?” หลินหยางมองด้านหลังของเธอที่เหมือนกับไปเอาของอะไรมา
“ไปซื้อของที่ร้านจางชุ่ยฮัวมาน่ะ” เธอตอบกลับด้วยความเขินอายเล็กน้อย
“ไปซื้ออะไรหรือ จึงต้องออกไปเช้าเพียงนี้?” หลินหยางเดินเข้าไปหาเธอ จึงเห็นว่าด้านหลังเธอกำลังถือห่อผ้าอนามัยอยู่
“ดูอะไรกัน เมื่อวานเธอเกือบจะเสียเปรียบแล้ว หากเธอมาช้าไปวันเดียวก็คงจะอดกินแน่!” เซี่ยผิงกล่าวออกไปอย่างไม่ได้โกรธหรือโมโหอะไร
“ฮ่าๆ ไม่ใช่ว่าผมมาช้าหรอกหรือ คุณยื่นแขนมาให้ผมดูหน่อยสิ”
เมื่อเซี่ยผิงยื่นแขนออกมาให้เขาดู หลินหยางมองดูรอยแผลเป็น เมื่อเทียบกับเมื่อคืนนี้รอยจางลงไปอีก จึงยิ้มออกมา “คุณดูสิ เปลี่ยนไปอีกแล้ว อีกไม่นานก็หายแล้ว”
“ฮ่าๆ เอาไว้ฉันจะให้รางวัลกับเธอแล้วกันนะ จริงสิ เธอจะไปในเมืองทำไมหรือ?” เซี่ยผิงเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย
“ไปในเมืองเพื่อดูที่ทางเสียหน่อยว่าจะพอขายครีมได้บ้างหรือเปล่า เดี๋ยวผมก็จะขึ้นปีสี่แล้ว หากมีเงินไม่พอถึงตอนนั้นคงลำบากแย่”
“ถ้าอย่างนั้นเธอไปเถอะ เดินทางดีๆนะ” ทั้งสองคนเอ่ยทักทายปราศรัยกันซักพักหนึ่ง แล้วหลินหยางก็เดินไปยังทางออกของหมู่บ้าน
หมู่บ้านวี่หลงเป็นพื้นที่ลาดเอียง ไม่มีรถประจำทางผ่าน หลินหยางจึงจำเป็นต้องนั่งรถสามล้อไปยังตำบลป๋ายสาร แล้วค่อยนั่งรถประจำทางต่อเข้าไปในเมือง
เพิ่งจะเดินมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน เห็นจางชุ่ยฮัวเปิดประตูร้านออกมา
“วันนี้อาสวยจริงๆเลยนะครับ” เมื่อเห็นว่าจางชุ่ยฮัวมองตัวเองอยู่นั้น หลินหยางจึงกล่าวทักทายเธอขึ้น
“ปากหวานเสียจริง จะไปไหนแต่เช้าเลย?” จางชุ่ยฮัวที่โดนหลินหยางเอ่ยชมนั้น ก็ยิ้มแย้มหัวเราะแล้วเอ่ยถามเขากลับไป
“ไปในเมืองครับ อีกสองวันกลับ” เขาตอบ
“หลินหยางมานี่หน่อยสิ” จางชุ่ยฮัวกวักมือเรียกเขา หลินหยางก็ไม่ได้เมินเฉย เขาจึงเดินเข้าไปในร้านของจางชุ่ยฮัว
“มีอะไรหรือครับ?” เขาเอ่ยถาม
“ไม่มีอะไรหรอก ถ้าเธอเข้าไปในเมือง ช่วยเอาครีมบำรุงผิวมาให้ฉันบ้างสิ ใช้ใกล้จะหมดแล้ว ร้อนแบบนี้ฉันเองก็ไม่อยากไปซักเท่าไหร่ อาของเธอช่วงนี้ก็ไม่ค่อยได้เข้าไปในเมือง เธอเอามาให้ฉันหน่อยแล้วกัน” จางชุ่ยฮัวยื่นเงินยี่สิบบาทส่งให้หลินหยาง
“ผมจะรับเงินจากอาได้อย่างไรล่ะครับ” หลินหยางรีบผลักคืนกลับไปให้เธอ
“เธอซื้อของให้ฉัน ฉันก็ต้องจ่ายเงินให้เธอสิ รีบรับไปเร็ว ถ้าไม่อย่างนั้นฉันไม่ฝากให้เธอซื้อให้แล้วนะ” จางชุ่ยฮัวไม่อธิบายอะไรต่อ รีบนำเงินยัดใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเขาทันที
“ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นผมรับไว้แล้วกัน” หลินหยางกล่าวเสร็จ มือก็ยื่นไปสัมผัสที่หน้าอกของจางชุ่ยฮัว
“อืม..โอ…” เมื่อถูกหลินหยางบีบคลึงอยู่เช่นนั้น สีหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง รู้สึกสบายเสียจนอดที่จะส่งเสียงร้องออกมาไม่ได้
“นับวันยิ่งใจกล้าขึ้นนะ กล้าลวนลามฉันแบบนี้เลยหรือ” จางชุ่ยฮัวกล่าวด้วยเสียงเบาๆ
มือของเขาราวกับปลาไหลที่ค่อยๆเข้าไปในร่างกายของเธอ เม็ดไข่มุกสองเม็ดของเธอถูกเขาบีบคลึงอยู่เช่นนั้น หลินหยางจึงเอ่ยขึ้น “นี่ไม่ใช่สิ่งที่น่าตะลึงหรอกหรือ สองก้อนนี้ของอานั้นช่างเต็มมือเสียจริงๆ”
“ถ้าอย่างนั้นเธอก็ลูบมันต่อแล้วกันนะ เช้าแบบนี้ยังไม่มีใครมาซื้อของหรอก ออกแรงขยี้เสียหน่อยดีไหม!” จางชุ่ยฮัวเอ่ยขึ้น
หลินหยางไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาดึงจางชุ่ยฮัวมายังหลังเคาน์เตอร์ แล้วเปิดเสื้อของเธอออก มือก็คลึงอยู่ทางด้านบน
พื้นที่กลมๆ เนื้อที่อุดมสมบูรณ์ทำให้จับได้อย่างถนัดและสบายมือยิ่งนัก หลินหยางรู้สึกมือของเขาแทบจะกำไว้ไม่มิด ใหญ่กว่าของเซี่ยผิงและหลี่หลันเสียอีก
ภายใต้การหยอกล้อของหลินหยางนั้น จางชุ่ยฮัวที่เริ่มจะหอบหายใจถี่ขึ้น ปากอ้าออกและ ตาหรี่ลงเล็กน้อย
เมื่อครู่เขาเพียงแค่เปิดเสื้อของเธอขึ้นไปเพียงเท่านั้น แต่ ณ เวลานี้เขาถอดเสื้อของเธอออกไปหมด ทำให้ร่างกายท่อนบนของจางชุ่ยฮัวเปลือยเปล่า
ปากของหลินหยางอ้าออก แล้วปลายลิ้นก็ค่อยๆตวัดและวนอยู่รอบๆ ความรู้สึกชาราวกับว่ามีกระแสไฟไหลผ่าน ทำให้ร่างของเธอสั่นเทาอย่างต่อเนื่อง
ความรู้สึกเป็นสุขแล่นเข้ามา จางชุ่ยฮัวโอบกอดศรีษะของเขาไว้
“หลินหยาง เทคนิคแบบนี้เธอไปเรียนมาจากใครกัน? เก่งจริงๆ ดูดเข้าไปอีกหน่อยสิ!” จางชุ่ยฮัวเอ่ยบอกกับเขาต่อ
“ดูจากในหนังน่ะครับ” มือของเขายังคงดำเนินต่อไป ถลกกระโปรงของจางชุ่ยฮัวขึ้นมา นิ้วของเขาสะกิดอยู่ตรงร่องนั้นของเธออย่างต่อเนื่อง ทำให้ในเธอรู้สึกจั๊กจี้เป็นอย่างมาก
“หลินหยาง เธอทำตรงนี้เลยเถอะ” จางชุ่ยฮัวทนการหยอกล้อของหลินหยางไม่ไหว จึงเอ่ยบอกกับเขา
“ถ้าอย่างนั้นคุณเดินไปปิดประตูก่อนเถอะครับ” หลินหยางกล่าวอย่างลังเล
