ตอนที่ 30 แนะนำธุรกิจการนวด
หลินหยางขับรถด้วยความเร็ว เร็วกว่าที่จางฟางขับมาก ใช้เวลาเพียงแค่12นาที ก็ถึงโรงแรมที่หลินหยางพักอยู่
“ต่อไปนี้นายเป็นคนขับนะ”จางฟางพูดพลางยิ้มกับหลินหยาง พร้อมทั้งโบกมือลาเมื่อจางฟางเคลื่อนรถออกไปไกล หลินหยางจึงรีบเดินเข้าไปในโรงแรม จบงานกับสาวรุ่นใหญ่ไปแล้ว แต่ในห้องของเขายังมีหญิงสาวอีกคนรออยู่ เพื่อจะให้เขาทำการนวด
เมื่อกลับถึงโรมแรม เปิดประตูเข้าไปในห้อง หลินหยางก็ต้องตะลึงดวงตาเบิกกว้าง เมื่อเห็นหลี่หรูสวมใส่ชุดชั้นในที่แสนจะเซ็กซี่ นอนให้ท่าพร้อมลูบไล้เรือนร่างอยู่บนเตียง
ชุดชั้นในที่ไม่ค่อยจะหนาสักเท่าไหร่ ไม่สามารถเก็บซ่อนแนวร่องของถ้ำดอกพีชไว้ได้ หลินหยางกระเดือกน้ำลายลงคอ พร้อมกับเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อ เห็นว่าหลินหยางกลับมาแล้ว หลี่หรูจึงทำเสียงหัวเราะออดอ้อน “ท่านพี่ มาร่วมรักกับฉันสิคะ”
เมื่อกี้ก็เพิ่งจะได้ลิ้มลองจางฟางไป และเวลานี้ต่อหน้าก็ยังมีฉากที่ยั่วยวนดึงดูดใจ ภายในร่างกายของหลินหยางก็เกิดไฟกิเลสปะทุขึ้นอีกครั้ง
“มา เรามานวดกันก่อนดีกว่า แล้วค่อยทำกิจกรรมอย่างอื่นไปด้วย”หลินหยางถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว แล้วตรงไปทิ้งตัวที่หลี่หรู
“อ่า!”ทันใดนั้นหน้าอกที่ตั้งชูชันก็เขามาอยู่ในอุ้งมือของหลินหยาง จึงทำให้เกิดเสียงครางออกมาจากปากของหลี่หรู
ไม่นานนักในทันทีที่หลินหยางใช้ฝามืออันใหญ่โตของเขานวดคลึง ร่างกายของหลี่หรูก็อ่อนระทวยอยู่บนตัวของหลินหยาง
หลังจากนั้นประมาณชั่วโมงกว่าๆ ทั้งสองคนก็นอนแผ่หายใจหอบอยู่บนเตียง
เมื่อหลี่หรูเลียน้ำของหลินหยางที่ล้นทะลักที่มุมปากของเธอเสร็จแล้วจึงพูดด้วยเสียงออดอ้อน “หลินหยาง ฉันคิดว่าฉันชอบเธอ”
“เพราะอะไรถึงชอบผมล่ะ?”หลินหยางถามยิ้มๆ
“ก็แค่รู้สึกว่าวางใจในตัวเธอ และอีกอย่างเธอก็เก่ง อีกหน่อยก็จะมีผู้หญิงมานอนกับเธอมากขึ้น ”หลี่หรูแสดงความรักให้กับหลินหยาง ใช้มือกำขึ้นลงอย่างรวดเร็ว
“จะไปมีเยอะขนาดนั้นได้ยังไง เรียนมหาลัยสามปีไม่เห็นมีใครสักกะคน”หลินหยางตอบแบบไม่สบอารมณ์
“ก็เธอไม่เป็นฝ่ายบุกก่อน แล้วเธอคิดว่าฉันเนี่ยง่ายไหมล่ะ ที่จริงผู้หญิงคนอื่นๆในมหาวิทยาลัยก็เป็นแบบฉันเนี่ยแหล่ะแบบนายก็น่าจะเป็นผู้ชายในฝันของใครหลายๆคนได้”หลี่หรูเม้มปากพูดจาเหยียดๆ
“เธอรู้ได้ยังไง ?”หลินหยางถามอย่างอยากรู้
“คนในหอพักพูดคุยกัน คุยไปคุยมาก็รู้แล้วว่าผู้หญิงคนไหนที่ได้ง่าย อย่างเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเรา จ้าวเช่นเช่น หน้าตาสวยมากเธอว่าไหม”หลี่หรูถาม
คิดถึงจ้าวเช่นเช่น หลินหยางก็พยักหน้า ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาสวยมาก ดูสง่า เป็นสาวในฝันของใครหลายๆคน
“ได้ยินเพื่อนสมัยมัธยมปลายของเธอเล่ากันว่า เธอเสียสาวตั้งแต่มัธยมปลายแล้ว เมื่อก่อนเธอนั่งเรียนอยู่ในชั้นเรียน เรียนด้วยตัวเองจนดึกดื่น แล้วก็มีเพื่อนในโรงเรียนแกล้งปิดไฟแล้วไปจับหน้าอกเธอ เธอก็ไม่ขัดขืน เมื่อตอนมหาลัยปี1เทอม1 ได้ยินมาว่าเธอมีเสี่ยเลี้ยง แต่พอปี2ก็ถูกทิ้งไปแล้ว จนถึงตอนนี้เรียนมหาลัยเธอก็เปลี่ยนแฟนผู้ชายมาแล้วถึง4คน เจ๋งไหมละ? ”หลี่หรูพูดให้แทงใจดำหลินหยาง
จ้าวเช่นเช่นสร้างความประทับใจให้หลินหยางไม่น้อย สวยสง่าไม่มีที่เปรียบเทียบ ถึงแม้ว่าคำพูดของหลี่หรูไม่น่าเชื่อถือ แต่ไม่ว่าเรื่องอะไรที่ได้ฟังแล้วไม่ควรปล่อยผ่าน
ในภายภาคหน้าถ้าจะหาภรรยาต้องศึกษากันให้ถึงแก่นแท้ เขาถอนหายใจอยู่ภายในใจ หลินหยางและหลี่หรูคุยกันอยู่สักพักทั้งสองก็หลับไป
หลังจากผ่านมาได้ห้าวันที่หลินหยางได้ทำการรักษาโรคซึมเศร้าของเซี่ยหลินหลิน รวมไปถึงการนวดหน้าให้หลี่หรูและจางฟาง เวลาช่างผ่านไปรวดเร็ว
ในช่วงเวลานั้นหลินหยางก็ได้ไปร้านยาสารพัดสองสามครั้งเพื่อไปเก็บตัวยาของยาครีมทาแผลลาย ช่วงเวลาเจ็ดวันนี้เขาก็ไม่ได้ทำอย่างอื่นเลย
ญานิดาก็ทำตามที่รับปากไว้ โอนเงินส่วนที่เหลือ สองล้านบาทเขาบัญชีธนาคารของหลินหยาง ในเวลาเพียงเจ็ดวันหลินหยางก็เปลี่ยนจากชาวบ้านธรรมดามาเป็นเศรษฐีอายุน้อย
หลังจากที่นวดหน้าอกครั้งสุดท้ายให้หลี่หรูเสร็จแล้ว เห็นได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของหน้าอกที่ดีขึ้น หลี่หรูมีอารมณ์ที่เบิกบานเมื่อถูกหลินหยางลุกเล้า เธอบิดร่างกายและพยายามตอบรับเขาเป็นพิเศษ
กลืนน้ำของหลินหยางเข้าไปนับจำนวนครั้งไม่ได้ หลี่หรูเลียริมฝีปากและพูดว่า “หลินหยาง พรุ่งนี้ฉันก็จะกลับบ้านแล้วนะ”
“อือแล้วยังไง นี่มันก็จะสิ้นเดือนกรกฎาคมแล้ว ปิดเทอมแค่เดือนเดียวก็ต้องกลับมามหาวิทยาลัยอีก”หลินหยางจับหน้าอกของหลี่หรูอย่างเต็มไม้เต็มมือ
“วันนั้นเธอบอกว่า สามารถทำให้ถ้าดอกพีชกับหัวนมของฉันเปลี่ยนสีอ่อนขึ้นได้ ตัวยานั้นผสมออกมาได้หรือไม่?”หลี่หรูถาม
“น่าจะได้ รอฉันผสมออกมาได้แล้วฉันจะโทรบอกเธอหรือไม่ก็ส่งข้อความบอก สมุนไพรค่อนข้างยุ่งยาก ฉันยังต้องเตรียมบางส่วนอีก”หลินหยางตอบ
“สมุนไพรแพงไหม?”หลี่หรูทำปากจู๋ถาม
“ก็พอได้นะ โดยเฉพาะพวกตัวกำจัดเม็ดสีและมีผลข้างเคียง ก็เลยต้องใช้ควบคู่กับสารสกัดบางตัวที่มีราคาสูงแต่ก็ไม่ได้แพงมากหรอก ต้นทุนประมาณ ห้าพันถึงหนึ่งหมื่นบาท”หลินหยางคำนวนออกมาแล้วตอบ
“ถ้าอย่างนั้นเธอผสมเสร็จแล้วบอกฉันด้วยนะ ฉันจะซื้อ แต่ต้องให้ราคาพิเศษฉันนะ”หลี่หรูเขย่าแขนหลินหยางก้อนเนื้อนุ่มๆด้านหน้าถูกแขนหลินหยางถูไปถูมา
ดูหลี่หรูออดอ้อน ในใจของหลินหยางก็ยิ้มออกมา ตัวยากำจัดเม็ดสีหลินหยางสามารถผสมออกมาได้ ต้นทุนก็เพียงแค่ร้อยสองร้อยบาทเท่านั้น แล้วเขาก็พยักหน้าตอบรับ “ได้ๆ ถึงเวลานั้นขายขาดทุนก็ยอม”
“อิอิ เธอนี่ดีจริงๆ อ่อ!นี่ เธออยากจับตรงนี้ของเฉินวี่ฮัวไหม?”หลี่หรูถามพร้อมกับชี้นิ้วมาที่เนินก้อนเนื้อของเธอทั้งสอง ถามด้วยสายตาอันอบอุ่น
หลินหยางเป็นนักเรียนแพทย์แผนจีนห้อง 01 เฉินวี่ฮัวเป็นนักเรียนห้อง 02 สองห้องนี้มักจะเข้าเรียนรวมด้วยกันบ่อยๆ แล้วเฉินวี่ฮัวก็หน้าตาไม่ธรรมดา เป็นที่พูดถึงของนักเรียนชายบ่อยๆ
เมื่อคิดถึงรูปร่างหน้าตาของเฉินวี่ฮัว ผิวขาว รูปร่างถึงแม่จะอวบแต่ก็ไม่อ้วนมากดูอวบอิ่มอุดมสมบูรณ์ เห็นแล้วดึงดูดใจ
“จบเห่ ให้ฉันไปจับของคนอื่นไปทั่ว จะได้ถูกเขาด่าว่าเป็นโรคจิตนะซิ”ถึงแม้ว่าในใจจะมีความคิดบางอย่างแฝงอยู่ แต่ว่าเรื่องบางเรื่องคิดขึ้นมาแล้วไม่สามารถทำได้ทันที
“พูดมาสิว่าไง อยากหรือไม่อยาก”หลี่หรูถามแบบไม่ยอมให้ปฏิเสธ
“มีความคิดบางอย่าง”หลินหยางตอบความในใจ “คิดไปคิดมาอยู่หลายรอบ”
“เอาละๆ นับว่าเธอซื่อสัตย์ แต่ฉันก็หาวิธีให้เธอได้”หลี่หรูพิงตัวไปที่ร่างของหลินหยาง ยิ้มอย่างภูมิใจแล้วพูดต่อไปว่า “ที่บ้านของเฉินวี่ฮัวรวยมาก รวยกว่าที่บ้านของฉันอีก หน้าอกของหล่อนก็ไม่น่าดู แล้วก็หย่อนด้วยหละ”
“เธอรู้ได้ยังไง?”หลินหยางถามอย่างตกใจ
“แน่นอนซิว่าฉันต้องรู้ ฉันกับหล่อนรู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ อีกอย่างตอนนี้ก็อยู่หอพักเดียวกัน แต่ก่อนหน้าอกหน้าใจของพวกเราดูไม่ดีซักเท่าไหร่ เป็นเหมือนๆกัน ปกติแล้วเราก็สนิทกันดี ถ้าหากว่าฉันบอกกับหล่อนว่าเม็ดองุ่นของฉันดูดีขึ้น หล่อนต้องถามแน่ๆว่าฉันมีวิธีอย่างไรถึงตอนนั้นฉันจะบอกว่านายเป็นคนทำให้ แล้วหล่อนก็จะต้องตามหาตัวนายแน่ๆ”
หลี่หรูพูดเนิบๆ หลินหยางไม่เชื่อถือในตรรกะความคิดของหลี่หรูสักเท่าไหร่ ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่ปากกับใจไม่ตรงกันแต่มุมมองก็ไม่ค่อยจะปกติ
“ฮึ๋ย เธอจะเอาเรื่องที่ฉันสามารถนวดเปลี่ยนทรงหน้าอกได้ไปบอกคนอื่น ถ้าอย่างนั้นก็จะมีผู้หญิงอีกมากมายมาตาหาฉัน แล้วฉันจะเอาเวลาที่ไหนละ”หลินหยางตอบอย่างหมดความอดทน
“ฉันไม่ให้นายทำฟรีๆหรอกน่า ฉันก็บอกแล้วนี่ว่าบ้านของหล่อนน่ะรวยมาก เงินแค่ไม่กี่หมื่นหล่อนไม่ใส่ใจหรอก เดี๋ยวฉันจะบอกกันหล่อนว่านายทำในราคาหนึ่งแสนบาท ถึงตอนนั้นนายได้เงินไปก็เรียบร้อยละน่า”หลี่หรูพูดไปอย่างเพลินปาก
เมื่อได้ยินเช่นนั้นภายในใจของหลินหยางก็มีปฏิกิริยา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทองมากนัก แต่ก็ยังไม่สามารถที่จะเมินหน้าใส่เงินได้ การรักษาก็ใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งเดือนแต่สามารถเรียกเงินได้ถึงหนึ่งแสนบาทก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว ชั่งใจอยู่สักครู่ หลินหยางก็ตอบไปว่า “โอเค ถ้าเธอพูดได้เงินจำนวนนั้นฉันก็จะรับทำ แต่ถ้าไม่ได้ก็ไม่ทำนะ ”
“ไว้ใจเถอะน่า ฉันไม่บีบบังคับจิตใจใครหรอก”หลี่หรูพูดแล้วก็จูบหลินหยาง “อีกอย่างก็เพราะเธอนวดให้ฉันฟรีๆ ฉันก็ต้องตอบแทน”
“ได้เลย ได้เงินมาแล้วฉันจะเลี้ยงข้าวเธอมื้อใหญ่เลย”หลินหยางตอบแบบยิ้มๆ
หลินหยางและหลี่หรูเก็บของแต่เช้าตรู่
วันนี้หลินหยางต้องกลับหมู่บ้านวี่หลง และหลี่หรูเองก็ต้องกลับบ้าน หลังจากมาส่งหลี่หรูที่สถานีขนส่งแล้ว หลินหยางก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะขึ้นรถกลับหมูบ้านของเขา แต่หลินหยางกลับเรียกรถแท็กซี่ไปที่ร้านยาสารพัด
เมื่อถึงร้านยาสารพัดแล้ว โสนนท์ที่นั่งอยู่ด้านหลังเค้าเตอร์ก็ลืมตามองดูเขา ยืนมือมาจับทักทายพร้อมทั้งบอกว่า “น้องชาย นั่งก่อนซิ”
“ไม่ละครับ วันนี้จะมาซื้อยานิดหน่อย ก็จะกลับบ้านแล้ว”หลินหยางพูดพร้อมกับยิ้ม
“น้องชายไม่ใช่คนที่นี่หรอ?”โสนนท์ถามอย่างประหลาดใจ กระพริบตาปริบๆอย่างสงสัย
“บ้านของผมอยู่ที่หมูบ้านวี่หลง ผมมาเรียนที่เมืองเจียงหลิง ใกล้จะจบแล้ว ผมมาเมืองนี้ก็หางานทำด้วยเพื่อเป็นค่าเทอม”หลินหยางอธิบาย
“หมูบ้านวี่หลง? ตำบลป๋ายสารที่นั่นน่ะหรอ?”โสนนท์ถาม
“ใช่ครับที่นั้นแหละ หมู่บ้านเล็กๆ”หลินหยางตอบพร้อมพยักหน้า
“ดีๆ” เมื่อรู้ว่าบ้านหลินหยางอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก โสนนท์ก็ถอนหายใจออกมา แล้วก็รีบถามคำถามต่อ
“น้องชายคิดว่าแพทย์แผนจีนกับแพทย์แผนปัจจุบัน ตอนนี้ อะไรดีกว่ากัน?”
“ตอนนี้แพทย์แผนปัจจุบันเป็นที่ยอมรับของทุกคน แพทย์แผนจีนค่อยค่อยถดถอยลง ผู้คนก็คิดว่าโรคร้ายแรงบางโรคแพทย์แผนจีนก็ไม่สามารถรักษาได้ เพราะฉนั้นนานานชาติต่างก็ยอมรับว่าแพทย์แผนปัจจุบันนั้นดีกว่า แต่สำหรับผมแพทย์แผนจีนนั้นเป็นมรดกตกทอดกันมาหลายพันปี มีสิ่งที่เป็นสาระสำคัญแต่ไม่ประจักแก่สายตาชาวโลกอีกมากมาย ถ้าจะให้พูดจริงๆว่าอันไหนดีกว่ากัน ผมก็ต้องบอกว่าแพทย์แผนจีนละครับ”
“บางทีก็มีอะไรที่แพทย์แผนปัจจุบันสามารถรักษาได้แต่แพทย์แผนจีนรักษาไม่ได้กลับกันโรคที่แพทย์แผนปัจจุบันรักษาได้ แพทย์แผนจีนก็รักษาได้ง่ายๆเช่นกัน หรือที่แพทย์แผนปัจจุบันไม่สามารถรักษาได้แต่แพทย์แผนจีนสามารถทำได้”หลินหยางตอบอย่างเคร่งขรึม ในใจของเขาแพทย์แผนเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เขาชอบอย่างสนิทใจ
“ฮ่าๆ น้องชาย ที่นายพูดมานั้นน่าจะมีแต่พวกคนสมัยโบราณเท่านั้นแหละ เดี๋ยวนี้ใครเขามองว่าแพทย์แผนจีนดีกันละ”หลินหยางพูดต่อไปโดยไม่หยุด ข้างๆก็มีลุงคนหนึ่งยืนฟังอยู่ แต่ว่าน้ำเสียงไม่ได้ปองร้ายสิ่งใด
มองไปที่สายตาครุ่นคิดของลุงคนนั้น หลินหยางพูดต่ออย่างจริงจัง “ไม่ใช่ ไม่ใช่ครับ แพทย์แผนจีนไม่ได้มีแต่คนรุ่นเก่าหรอกครับที่ศึกษา กลับกันยังมีหมอที่เก่งๆหลายคนซ่อนอยู่ในเมืองนี้ แค่ว่าแนวโน้มปัจจุบันนี้แพทย์แผนจีนถูกบีบ มีการสนับสนุนแพทย์แผนปัจจุบันมากขึ้น แพทย์แผนจีนก็จะพัฒนาได้ยากขึ้น”
“แต่ว่าแพทย์แผนจีน ก็ยังคงมีข้อกังขาบางอย่าง พวกทีเรียนแพทย์แผนปัจจุบันก็จะเรียนเฉพาะด้าน อย่างเช่น แผนกสมอง แผนกสูตินารี แผนกกระดูก แผนกโรคผิวหนัง แต่ว่าแพทย์แผนจีนนั้นจะดูอาการจากตัวคนไข้เป็นหลัก ”
“ทางการแพทย์แผนจีนนั้น จะถือว่าตัวคนไข้เป็นโลกใบหนึ่ง แยกออกเป็นหยินหยาง ผลการรักษาของแพทย์แผนจีนนั้นอาจจะเห็นผลช้ากว่าเพราะว่าต้องค่อยๆพาจรณาคนไข้ ต้องรักษาเฉพาะจุดแล้วก็ต้องไม่ให้กระทบกับจุดอื่นๆ แบบนี้แพทย์แผนปัจจุบันไม่สามารถทำได้”
“……” อีกฝ่ายเงียบ
หลินหยางอธิบายต่อไป วิเคราะห์การแพทย์ทั้งสองแบบ รวมทั้งข้อดีและข้อเสียของแต่ละอย่าง สุดท้ายก็อธิบายถึงแก่นสารของแพทย์แผนจีน เริ่มตั้งแต่วิวัฒนาการของแพทย์แผนจีนจนถึงการดูแลปฏิบัติของตัวคนไข้ อธิบายอย่างละเอียด ดึงดูดให้ผู้คนที่อยู่ในร้านยาเข้ามาฟัง
“สุดท้าย ฉันอยากจะเน้นย้ำ ว่าการรักษาไม่จำเป็นจะต้องมีการผ่าตัดเสมอไป ไม่ต้องใช้เงินจำนวนมากในการรักษา นี่แหละคือจุดเด่นของแพทย์แผนจีน อีกหน่อยฉันจะรักษาคนไข้ในราคาที่เป็นกันเอง ต่อไปหวังว่าทุกคนจะยอมรับในตัวของแพทย์แผนจีน”
