จิ้งจอกจอมซ่าส์ กับหม่ามี้หมอเทวดาพลิกสวรรค์ - ตอนที่ 89

ทันใดนั้นเองหลานเสี่ยวหยุน ก็วิ่งผลุนผลันมาจากหน้าบ้าน เนื่องจากนางวิ่งมาอย่างไวมาก ทำให้เด็กสาวเกือบจะสะดุดคะมำ โชคดีที่มีสาวใช้อยู่ข้าง ๆ คอยช่วยพยุงนางไว้

“พี่ไป๋หยาน !”

หลานเสี่ยวหยุนเกาะเสาไว้ ใบหน้าของนางแดงก่ำจากความเหน็ดเหนื่อย  “พี่ได้ยินข่าวลือข้างนอกบ้างหรือไม่ ?”

ไป๋หยานเก็บจดหมาย มุมปากของนางยกขึ้นก่อให้เกิดรอยยิ้ม  “เจ้าหมายถึง เรื่องที่ไป๋จื่อจะได้เป็นชายาของอ๋องคังใช่หรือไม่ ?”

“พี่รู้แล้วกระนั้นหรือ ?” หลานเสี่ยวหยุนรู้สึกโกรธตะหงิด ๆ “ไป๋จื่อ นางแพศยานั่น ก็แค่อาศัยพี่สาวของนางที่เป็นพระชายาองค์รัชทายาทเท่านั้นแหละ ในงานเลี้ยงค่ำคืนนั้น ทุกคนต่างก็เห็นว่าอ๋องคังสนใจในตัวพี่ นางก็เลยจงใจแย่งอ๋องคังเพื่อหักหน้าพี่ ! พี่ไป๋หยาน พี่ต้องไม่ยอมแพ้นางแพศยานั่นนะ !“

ไป๋หยานหัวเราะ นางเท้าคางพร้อมกับโน้มตัวไปด้านข้างอย่างผ่อนคลาย “หยุนเอ๋อ เจ้าเชื่อหรือว่า คนอย่างอ๋องคังจะยอมให้ผู้อื่นควบคุม ?”

หากนางไม่รู้จักตัวตนของตี้คังดี นางก็คงจะเชื่อข่าวลือนั้นแล้วแหละ

ทว่า…

เฉินเอ๋อ… บุตรชายของนางก็เป็นจิ้งจอก หากชายผู้นั้นเป็นบิดาของบุตรชายนางจริงแล้วล่ะก็ นั่นย่อมหมายความว่าเขาก็ต้องเป็นจิ้งจอกด้วยเช่นกัน เช่นนั้นภูมิหลังของเขาย่อมไม่ธรรมดา

ต้องการควบคุมชายผู้นั้นน่ะรึ ก็ต้องดูว่าราชสำนักมีความสามารถพอหรือไม่ ?

“พี่ไป๋หยาน !” หลานเสี่ยวหยุนกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด “ไม่ว่าอ๋องคังจะแข็งแกร่งสักเพียงใด ทว่าเขาก็เป็นเพียงอ๋องพระราชทาน  หากฮองเฮามีพระเสาวนีย์ ไหนเลยเขาจะกล้าต่อต้านอำนาจของราชสำนัก เช่นนั้นข้าจึงคิดว่าเราควรจะไปหาไป๋จื่อ แล้วทำให้นางพิการซะ ! จากนั้นก็คอยดูสิว่าทางราชสำนักยังจะรับคนพิการอย่างนางไปเป็นชายาอ๋องคังอีกหรือไม่ ! “

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เนื่องจากเจ้าบ้านสกุลหลานเอาแต่นอนติดเตียงตลอดเวลา หลานเสี่ยวหยุนจึงมักถูกไป๋จื่อรังแก เมื่อเป็นเช่นนี้มีหรือที่นางจะยอมให้ไป๋จื่อสมปรารถนาในสิ่งที่ต้องการ ?

“ไม่จำเป็นต้องไปหานางหรอก” ไป๋หยานยิ้มหวานฉ่ำ “เพราะในไม่ช้านางก็จะมาหาเราเอง“

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่ไป๋หยานกล่าวจบ เสียงแหลม ๆ ก็ดังทะลุทะลวงเข้ามา นั่นทำให้คิ้วเรียวงามของไป๋หยานขมวดเล็กน้อย

“ฮองเฮามีราชโองการ !”

ฮองเฮามีราชโองการรึ ?

“ฮองเฮามีราชโองการใดกับสกุลหลานของเราอีก ?” หลานเสี่ยวหยุนกล่าวอย่างไม่พอใจ

ในสายตาของนาง ฮองเฮากับบ้านสกุลไป๋ก็เป็นพวกเดียวกัน

ไป๋หยานลุกขึ้นอย่างแช่มช้า บิดร่างกายอย่างเกียจคร้าน  “เราออกไปข้างนอกกันเถอะ ข้าอยากจะไปดูสิว่ามันคือเรื่องใด ?”

*****

ในขณะเดียวกันขันทีน้อยที่รับผิดชอบอัญเชิญราชโองการมา ยามนี้ก็กำลังยืนอยู่ในห้องโถงรับแขกพร้อมด้วยไป๋จื่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขา

ก่อนจะมาที่บ้านสกุลหลาน ไป๋จื่อก็ได้พบกับขันทีน้อยผู้ทำหน้าที่อัญเชิญราชโองการ นางได้รู้ความจริงจากเขาว่า ฮองเฮาไม่เพียงจะพระราชทานสมรสให้นางเข้าตำหนักอ๋องคังเท่านั้น หากแต่จะให้ไป๋หยานเข้าตำหนักอ๋องคังในฐานะพระสนมด้วย

สตรีที่เสียความบริสุทธิ์ไปแล้วเยี่ยงนาง จะมาเป็นผู้หญิงของอ๋องคังได้อย่างไร ?

แม้แต่เป็นพระสนมก็ยังไม่คู่ควร !

สวบ ๆ ๆ

ภายใต้การนำของท่านผู้เฒ่าเจ้าบ้านหลาน คนตระกูลหลานทั้งหมดต่างก็ออกมารับราชโองการ

ด้วยฐานะหนึ่งในสามตระกูลขุนนางใหญ่ในอาณาจักรนี้ ท่านผู้เฒ่าเจ้าบ้านหลานจึงไม่จำเป็นต้องคุกเข่าต่อหน้าขันทีน้อยผู้ซึ่งทำหน้าที่ส่งสาร เขาเพียงแค่ยื่นมือด้วยทีท่านอบน้อมออกไปรับเท่านั้น

ขณะที่บรรดาบ่าวรับใช้ต่างก็คุกเข่าแสดงความเคารพ

“ท่านผู้เฒ่าเจ้าบ้านหลาน แม่นางไป๋หยานอยู่ที่ใด ?” ขันทีผู้น้อยส่งเสียงแหลมเล็ก “ข้ามาที่นี่ก็เพื่อมอบราชโองการของฮองเฮาให้แม่นางไป๋หยาน ! ให้แม่นางไป๋หยานออกมารับราชโองการด้วย”

ท่านผู้เฒ่าเจ้าบ้านหลานขมวดคิ้วแน่น จนหน้าผากยับย่น “ขันทีน้อย ท่านพอจะบอกข้าหน่อยได้หรือไม่ว่าเนื้อหาในนั้นเกี่ยวข้องกับเรื่องใด ? “

“ท่านผู้เฒ่าเจ้าบ้านหลาน ข้ามาพร้อมด้วยข่าวดี ให้แม่นางไป๋หยานออกมารับราชโองการโดยเร็วเถอะ”

รึไม่จริง ?

สำหรับสตรีที่สูญเสียพรหมจารี ได้เป็นพระสนมของคนในราชวงศ์ก็นับว่าดีมากแล้วจริงหรือไม่ ?

ท่านผู้เฒ่าเจ้าบ้านหลานขยิบตาให้ชายที่อยู่ข้าง ๆ เขา เป็นสัญญาณให้ไปตามไป๋หยาน  เขาคิดว่าน่าจะเป็นการดีที่สุด หากจะเรียกหลานสาวออกมา ก่อนที่จะตัดสินใจสิ่งใดลงไป แต่ก่อนที่บ่าวรับใช้จะทันได้ก้าวออกไป  ไป๋หยานก็เดินออกมาจากด้านหลังพอดี

***จบบท เป็นพระสนม ? (1)***