จิ้งจอกจอมซ่าส์ กับหม่ามี้หมอเทวดาพลิกสวรรค์ - ตอนที่ 83

สำหรับเจ้า…ไป๋หยาน…เจ้าคู่ควรกับการเป็นพระสนม ! พระสนมที่ทำได้เพียงยืนอยู่ท่ามกลางฝุ่นผงมองดูข้าอย่างไร้สิ้นความหวังเท่านั้น !

*****

ณ บ้านสกุลไป๋

ยามนี้ไป๋จื่อกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็นบิดา น้ำตาของนางไหลรินไม่ขาดสาย กระทั่งทำให้เสื้อผ้าของบิดานางเปียกชื้น

“เอาละ ๆ เจ้าไปพักผ่อนเถอะ ส่วนเรื่องความแค้นของเจ้า ไว้ข้าจะชำระให้เจ้าเอง !”

ครั้นหวนคิดถึงเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นในบ้านสกุลไป๋เมื่อไม่นานมานี้ ไป๋เฉิงเซียงก็ถึงกับต้องกดขมับของตนเองหนัก ๆ เพื่อบรรเทาความปวด

ประการแรก ก็คือภรรยาของเขาหยูหรง จู่ ๆ นางก็เสียสติจนทำให้เขาเสียหน้าต่อหน้าธารกำนัล ต่อมาก็เป็นบุตรสาวคนเล็กของเขาที่ถูกไป๋หยานกับเด็กน่าไม่อายจากบ้านสกุลหลานทุบตีจนสลบจากนั้นก็นำมาโยนทิ้งไว้หน้าประตูเรือน

เกิดเรื่องถึงเพียงนี้ จะไม่ให้เขาเครียดได้อย่างไร ?

“ท่านเจ้าบ้าน”

เวลานั้นเอง พ่อบ้านก็เดินเข้าประตูมา เขาแสดงความเคารพ จากนั้นจึงกล่าวว่า “หลี่กงกงมาที่นี่ เขาอัญเชิญพระราชโองการของฮองเฮามา ทั้งยังบอกให้คุณหนูสามออกไปรับพระราชโองการด้วย”

พระราชโองการของฮองเฮา ?

ไป๋จื่อตกตะลึง เหตุใดฮองเฮาจึงมีพระราชโองการถึงข้า

“จื่อเอ๋อ ออกไปรับพระราชโองการก่อน อย่าให้ท่านกงกงต้องรอนาน“

ไป๋เฉิงเซียงคลายคิ้วที่ขมวดอยู่ ก่อนจะออกคำสั่ง “พวกเจ้า เข้ามาช่วยบุตรสาวของข้าแต่งตัว เร็ว !“

“เจ้าค่ะ ท่านเจ้าบ้าน”

ครั้นได้ยินเสียงเรียก หญิงสาวสองคนที่รออยู่ด้านนอกประตูก็เข้ามาในห้อง คนหนึ่งเดินไปข้างเตียง เพื่อสวมรองเท้าให้ไป๋จื่อ ส่วนอีกคนก็หยิบอาภรณ์เนื้อแพรบางเบาสีเหลืองขึ้นมา ก่อนจะเดินเข้าไปช่วยแต่งตัวให้ไป๋จื่อ

ไป๋จื่อไม่รู้ว่ามีสิ่งใดรอนางอยู่  เช่นนั้นนางจึงค่อนข้างเป็นกังวล กระทั่งแลดูใจลอย

*****

ภายในห้องโถงใหญ่ หลี่กงกงนั่งอยู่บนเก้าอี้รับรอง เขากรีดนิ้วค่อย ๆ ยกฝาถ้วยน้ำชาขึ้น จากนั้นก็เป่าระบายความร้อน

เพียงไม่นาน ไป๋เฉิงเซียงก็รีบเดินเข้ามาโดยมีบุตรสาวเดินตามหลัง

เด็กสาวผู้นี้สวยมาก ใบหน้าของนางงดงามผุดผาด แม้จะไม่ได้ทาแป้งแต่งหน้าใด ๆ ทว่าแก้มของนางกลับเป็นสีชมพูระเรื่อสดใส

“ไม่ทราบหลี่กงกงมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์ใด ?”

หลี่กงกงผู้นี้เป็นคนสนิทของฮองเฮา เช่นนั้นไป๋เฉิงเซียงจึงไม่กล้าเพิกเฉย เขารีบร้อนมาที่นี่อย่างรวดเร็ว

“ข้ามาที่นี่ก็ด้วยพระราชเสาวนีย์ของฮองเฮา พระนางมีพระราชโองการถึงคุณหนูไป๋” หลี่กงกงกล่าว จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน เขายิ้มจนหน้าเหี่ยว ๆ เกิดรอยย่น ดูราวกับดอกเบญจมาศ (菊花 แปลว่าดอกเบญจมาศ หรือ คำแสลงแปลว่าทวารหนัก)  “คุณหนูไป๋รับพระราชโองการ”

ไป๋จื่อกระพริบตาด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะรีบคุกเข่าตามบิดาของนางซึ่งคุกเข่าลงก่อนแล้ว

“ไป๋จื่อ บุตรสาวของบ้านสกุลไป๋ เป็นสตรีที่มีคุณธรรม เพียบพร้อมด้วยความสามารถโดดเด่น เป็นสตรีที่หาได้ยากยิ่ง เช่นนั้นฮองเฮาจึงมีพระราชโองการให้นางอภิเษกสมรสกับอ๋องคังในฐานะพระชายาเอก ในวันและเวลาที่เหมาะสม“

หลังจากหลี่กงกงกล่าวจบ เขาก็เก็บพระราชโองการ ขณะเดียวกันก็มองไป๋จื่อพร้อมด้วยรอยยิ้ม

ไป๋จื่อรู้สึกราวถูกคลื่นความประหลาดใจลูกใหญ่ถาโถมเข้าใส่ จากนั้นคลื่นนั่นก็กลืนกินตัวนางกระทั่งหายไปในบัดดล แววตาของนางเต็มไปด้วยความพิศวงงงงวย นางกระพริบตาปริบ ๆ มองหลี่กงกง

“คุณหนูไป๋ ขอแสดงความยินดีกับท่านด้วย ฮองเฮามีพระราชเสาวนีย์ให้โหรหลวงคำนวณหาวันมงคลสำหรับท่านแล้ว เมื่อถึงเวลานั้นท่านก็จะได้เป็นชายาของอ๋องคังอย่างเป็นทางการ” รอยยิ้มของหลี่กงกงยิ่งทุเรศหนักกว่าเดิม

เป็นที่รู้ ๆ กันว่า บุตรสาวคนหนึ่งของบ้านสกุลไป๋เป็นถึงพระชายาขององค์รัชทายาท ในขณะที่อีกคนก็กำลังจะก้าวเข้ามาเป็นพระชายาของอ๋องคัง หากเขาทำให้บ้านสกุลไป๋ขุ่นเคือง อนาคตของเขาจะเป็นเช่นไร ?

“จื่อเอ๋อ เจ้ายังไม่รีบรับพระราชโองการอีก” ครั้นไป๋เฉิงเซียงเห็นไป๋จื่อยังคงนั่งงงอยู่ เขาก็รีบส่งเสียงดังเรียกสตินาง

เด็กสาวตอบสนองทันที นางรับพระราชโองการมาจากมือของหลี่กงกง แววตาของนางเต็มไปด้วยความสุข นางหวนคิดถึงใบหน้าที่ดึงดูดใจ รวมถึงรอยยิ้มบนริมฝีปากของบุรุษผู้นั้นแล้ว ความสุขของนางก็ยิ่งทวีเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

“ท่านพ่อ อ๋องคังยินดีที่จะแต่งงานกับข้า !”

นางลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น นางถือพระราชโองการไว้ในมือแน่น  “จากนี้ไปข้าจะเป็นชายาเอกของอ๋องคัง !”

***จบบท อำนาจของตี้คัง (1)***