จิ้งจอกจอมซ่าส์ กับหม่ามี้หมอเทวดาพลิกสวรรค์ - ตอนที่ 8

หญิงสาวคนนั้นแสดงกิริยาดูหมิ่นเหยียดหยาม ก็แค่คำทำนาย ข้าไม่เชื่อหรอกว่าหากองค์ราชาเสกสมรสกับสตรีอื่น เขาจะไม่สามารถมีราชบุตรได้

เพียงนึกถึงภาพของราชาอสูรหมื่นปี หัวใจของนางก็อดไม่ได้ที่จะหวั่นไหวรุนแรง

“หากเจ้าไม่มีกระไรแล้ว ก็หลีกทางไป เสด็จพี่ของข้าไม่มีวันชอบของราคาถูกเยี่ยงเจ้า !” หลังจากจบคำพูดแทงใจดำนี้ องค์หญิงก็เดินเลี่ยงสตรีนางนั้นไปอีกด้านหนึ่ง ก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้สตรีนางนั้นยืนนิ่งอยู่ที่เดิมพร้อมด้วยดวงตาเขียวปั้ด แววตาของนางเต็มไปด้วยความไม่พอใจขณะมองตามหลังองค์หญิงไป

*****

ในเวลาเดียวกัน ณ ตำหนักขององค์ชายรอง ไป๋รั่วส่งเสียงกรีดร้องออกมาดังลั่นด้วยความเจ็บปวด จากนั้นนางก็หอบอย่างหนักอยู่บนเตียง

นางยกมือขึ้นห้าม พร้อมกับเอ่ยปากไล่นางกำนัลคนอื่นออกไป เหลือนางกำนัลเพียงคนเดียวอยู่กับนาง “หลิวเอ๋อ…เจ้าออกไปแจ้งแก่ทุกคนว่า ข้าคลอดก่อนกำหนด และย้ำด้วยว่าขอบคุณสวรรค์ที่ประทานพรให้ทั้งแม่และเด็กปลอดภัย”

ก่อนหน้าพิธีเสกสมรส ไป๋รั่วก็ตั้งครรภ์แล้ว แน่นอนว่าบิดาของเด็กย่อมต้องเป็น องค์ชายรอง ทว่าเรื่องนี้ไม่อาจเปิดเผยต่อสาธารณะชนได้ เช่นนั้น พวกเขาจึงต้องอ้างว่าเป็นการคลอดก่อนกำหนด เพื่อปกปิดเรื่องอื้อฉาวครั้งนี้

“เพคะ พระชายา” หลิวเอ๋อรับคำสั่ง “หากแต่ พระชายาเพคะ เมื่อครู่เกิดเหตุอัศจรรย์ขึ้นในดินแดนของเรา ตอนนี้ผู้คนยังคงตกตะลึงกับปรากฏการณ์นั้นกันอยู่เลย”

“เหตุอัศจรรย์อะไรกัน ?”

“ข้าได้ยินมาว่า สิงสาราสัตว์ทุกตัวในโลกนี้ ต่างคุกเข่านมัสการมาทางทิศของอาณาจักรเรา”

“ราชวงศ์อสูรถือกำเนิดกระนั้นรึ ?” นัยน์ตาของไป๋รั่วทอประกาย นางยกยิ้ม หลิวเอ๋อ ไปกระจายข่าวลือเพิ่มอีกว่า สาเหตุที่สัตว์อสูรแสดงพฤติกรรมแปลก ๆ นั่นเป็นเพราะว่าราชันอสูรได้มาถือกำเนิดเป็นบุตรชายของข้า พระนัดดาขององค์ฮ่องเต้”

เมื่อราชันอสูรถือกำเนิด โลกนี้จะรวมเป็นหนึ่ง !

เหตุใดข้าจะไม่รีบฉกฉวยประโยชน์จากเรื่องในครานี้เล่า ?

ยิ่งไปกว่านั้น หลิวเอ๋อยังบอกอีกว่า สัตว์ทุกตัวต่างก็หันหมอบคำนับอย่างนอบน้อมมาทางอาณาจักรหลิวฮั่วของเรา ผู้ใดจะรู้บางทีนั่นอาจหมายถึงพวกมันกำลังทำความเคารพกราบกรานลูกของข้าอยู่ก็เป็นได้

ในฐานะนางกำนัลที่ต่ำต้อย หลิวเอ๋อย่อมรู้ดีว่า นี่มิใช่เวลาที่จะซักถามใด ๆ อีก นางรับคำด้วยความเคารพ “เพคะ พระชายา ข้าจะออกไปจัดการทันที”

ครั้นนางกำนัลจากไปแล้ว เหลือเพียงไป๋รั่วนอนอยู่ในห้องที่กว้างใหญ่แต่ลำพัง ไป๋รั่วก็ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งใดอีก นางหัวเราะออกมาอย่างน่ากลัวโดยไม่ปิดบังใด ๆ

“ไป๋หยาน ต่อให้เจ้าเป็นบุตรของคนสกุลไป๋ เป็นหลานของคนสกุลหลานก็แล้วอย่างไรเล่า ? สุดท้ายทุกสิ่งที่เป็นของเจ้าล้วนตกอยู่ในมือของข้า ทั้งตำแหน่งของเจ้า เกียรติอำนาจของเจ้าก็ตกเป็นของข้า ตอนนี้แม้แต่บุตรชายของข้าก็ยังเหนือกว่าเจ้า !”

“บุตรชายของข้ามิได้เป็นเพียงแค่พระนัดดาขององค์ฮ่องเต้เท่านั้น ทว่าตอนนี้เขายังเป็นผู้ที่ได้รับการเคารพสักการะจากสิงสาราสัตว์นับล้านตัว แต่สำหรับเจ้าแล้ว … ชื่อเสียงของเจ้าพังพินาศย่อยยับ ไม่เหลือชิ้นดี มีเพียงความอับอายขายหน้าเท่านั้นสำหรับเจ้า และลูกไม่มีพ่อนั่น ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ~  !”

“ชาตินี้เจ้าไม่มีวันเทียบข้าได้หรอก !”

*****

ห้าปีต่อมา

บนเกาะกลางทะเลสาบแห่งหนึ่ง มีบ้านไม้ไผ่สวยงามตั้งอยู่ ภายในมีหญิงสาวคนหนึ่งเอนกายอย่างเกียจคร้านบนเบาะนอนนุ่ม ๆ ใบหน้าของนางเคลือบด้วยแสงแดดที่ส่องประกายระยิบระยับทอลอดมาจากช่องหน้าต่าง

ทันใดนั้นเองหญิงสาวพลันรู้สึกว่าแก้มของนางกำลังถูกบางสิ่งบางอย่างก่อกวน ดูเหมือนจะเป็นเส้นขนจากหางปุย ๆ

ตอนแรกเปลือกตาของนางเพียงขยับยุกยิก จากนั้นนางก็ลืมตาขึ้น ก่อนจะเปิดฉากต่อสู้ นางกระโดดลุกขึ้น พร้อมกับร้องตะโกนออกมาด้วยความโกรธ “ไป๋เสี่ยวเฉิน… ออกมาเดี๋ยวนี้นะ !”

บ้านทั้งหลังเต็มไปด้วยสุนัขจิ้งจอกทุกซอกทุกมุม กระทั่งไม่เหลือพื้นที่พอให้ขยับตัว จิ้งจอกหลายตัวที่ไม่มีพื้นที่เหลือก็จะปีนป่ายตัวนาง พวกมันทิ้งทั้งขน ทิ้งทั้งกลิ่นสาบ กระทั่งร่างกายของนางเต็มไปด้วยกลิ่นสาบสัตว์

ไป๋เสี่ยวเฉิน ซึ่งกำลังหลบอยู่นอกบ้าน รู้ตัวว่าจะต้องโดนมารดาลงโทษเป็นแน่ เขาค่อย ๆ เดินผ่านประตูเข้ามาในห้อง ดวงตากลมโตใสซื่อบริสุทธิ์กระพริบปริบ ๆ เหมือนกำลังพยายามหาข้อแก้ตัว

“เสี่ยวเฉิน !” ไป๋หยานกัดฟันกล่าว “บอกแม่มาสิว่า มันเกิดอะไรขึ้น…หืม ?”

***จบบท กำเนิดจิ้งจอกน้อยจอมซ่าส์ (8)***