จิ้งจอกจอมซ่าส์ กับหม่ามี้หมอเทวดาพลิกสวรรค์ - ตอนที่ 69

ทว่า การเตะครั้งนี้ของนางพลาด เพราะมือใหญ่ของเขาคว้าเท้าของนางไว้ได้ทันท่วงที

นัยน์ตาส่อแววแห่งความร้ายกาจคู่นั้นหรี่จ้อง พร้อมเสียงเย้ยเยาะที่เล็ดรอดออกจากปากของบุรุษหนุ่มผู้นั้น “เจ้านี่ข้ามแม่น้ำแล้วทำลายสะพานใช่หรือไม่ ? เจ้าลืมแล้วหรือไรว่าเจ้าใช้ข้าอย่างไรในงานเลี้ยงอาหาร ?”

“ท่านยอมให้ข้าใช้เอง จะมาโทษข้าได้อย่างไร ?” ไป๋หยานมองบุรุษผู้นั้นเต็มตา

หากมิใช่เพราะชายผู้นี้ให้ท่านางก่อน มีหรือนางจะใช้เขาเป็นเครื่องมือยั่วยุพ่อลูกสกุลไป๋ได้ ? อีกทั้งจะทำให้ไป๋เฉิงเซียงโกรธจนขับไล่นางได้อย่างไร ?

“ไป๋หยาน !”

ตี้คังกัดฟันแน่นพร้อมกับปล่อยเสียงลอดผ่านไรฟัน ขณะเดียวกันร่างของเขาก็เบียดร่างของนางแนบแน่นขึ้น

ไป๋หยานพยายามถอยหนี ทว่าข้างหลังของนางคือผนังห้อง นางยิ้มอย่างฝืน ๆ “แล้วท่านต้องการสิ่งใด ?

“แน่นอนว่า ข้าต้องการ ‘นอน‘ กับเจ้า !“

น้ำเสียงของเขาฟังดูอันตรายยิ่ง โดยเฉพาะนัยน์ตาหงส์กระหายเลือดคู่นั้น ยิ่งทำให้นางหวนนึกถึงราตรีนั้นเมื่อ 6 ปีก่อน ที่นางมีสัมพันธ์กับชายผู้หนึ่ง …

ครั้นไป๋หยานมองชายที่บังคับนาง กระทั่งนางต้องจนมุม หลังติดกำแพงเช่นนี้แล้ว ในใจของไป๋หยานก็ได้แต่ครุ่นคิดหาวิธีตอบโต้

ตูม !

ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะไป๋เสี่ยวเฉินที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงรู้สึกตื่นเต้นเกินไปหรือไร เด็กชายจึงเผลอตัว ศีรษะกระแทกเตียงเสียงดังตูม แต่นั่นก็นับเป็นการดี เพราะทำให้สายตาของชายหนุ่มหันเหจากไป๋หยานไปอยู่ที่เตียงแทน

“เจ้าซ่อนผู้ใดไว้ !”

น้ำเสียงของเขาไม่เหมือนสอบถาม ทว่าเต็มไปด้วยความมั่นใจ

อุณหภูมิรอบตัวคนทั้งสองดูเหมือนจะเย็นลงเล็กน้อย

“อ๋องคัง !” ไป๋หยานรีบคว้าแขนเสื้อของเขา นางฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “ข้าเลี้ยงแมวไว้“

จากคำพูดของตี้คัง มาถึงตอนนี้นางมั่นใจแล้วว่า ชายผู้นี้คือผู้ที่ถูกนางข่มขืนเมื่อหกปีก่อน

เช่นนั้น นางจะไม่มีวันยอมให้เขาได้พบไป๋เสี่ยวเฉินบุตรชายของนางเป็นแน่

“เมี้ยว”

ใต้เตียง เด็กชายตัวน้อย ส่งเสียงร้อง เมี้ยว ออกมา นั่นทำให้หัวใจของไป๋หยานผ่อนคลายลง

โชคดี ที่เด็กน้อยเชื่อฟังนาง หาไม่แล้วนางก็มิรู้ว่าจะแก้ไขสถานการณ์นี้ได้อย่างไร

ทว่าหัวใจของนางสงบได้เพียงไม่นาน ก็ต้องกลับมาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง

เมื่อตี้คังผลักมือของนางที่พยายามหน่วงเหนี่ยวเขาออกอย่างแรง จากนั้นก็เดินตรงไปที่เตียง

ไป๋หยานรู้สึกว่าหัวใจของนางกำลังจะระเบิดออกจากอก นางมองตี้คังเดินไปที่หัวเตียง ทันใดนั้นเองนางก็ตัดสินใจพุ่งตัวเข้าหาเขา

ชั่วขณะนั้น อ๋องคังกำลังจะจับเสาเตียง เขาเริ่มออกแรง และเตียงก็เริ่มถูกยกสูงขึ้น ส่วนผู้ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงก็ไม่รู้จะไปซ่อนตัวที่ใดอีก

ในช่วงวิกฤตินั้น ตี้คังพลันรู้สึกว่ามีร่างอ่อนนุ่มพุ่งเข้าหาเขา จากนั้นริมฝีปากเย็น ๆ ของเขาก็ถูกปิดผนึกด้วยริมฝีปากของนาง ความอบอุ่นแผ่ซานไปทั่ว ขณะเดียวกันมือเรียวงามของนางก็จับแขนเสื้อของเขาแน่น

แท้จริงแล้ว เมื่อไป๋หยานจูบตี้คัง นางก็รู้สึกเสียใจ

แม้ว่าจะพบหน้ากันเพียงสามครั้ง ทว่านั่นก็มากพอที่ไป๋หยานจะเข้าใจอุปนิสัยของเขาเป็นอย่างดี

บุรุษผู้นี้รักความสะอาดเป็นที่สุด หากสิ่งใดที่เป็นของเขา เขาไม่มีวันยอมให้ผู้ใดแตะต้อง อย่าว่าแต่ริมฝีปากของเขาเลย

ทว่า …

ไป๋หยานไม่สนใจสิ่งใดแล้ว !

นางรู้เพียงอย่างเดียว คือจะให้อ๋องคังพบเฉินเอ๋อมิได้ เช่นนั้นนางจำต้องหันเหความสนใจของเขา !

แม้จะอันตรายสักเพียงใดก็ตาม !

เวลาผ่านไปนานมาก ทว่าบุรุษตรงหน้านางก็มิได้เคลื่อนไหว หรือมีปฏิกิริยาใด ๆ ซึ่งนั่นทำให้นางลืมตาขึ้น จึงสบเข้ากับนัยน์ตากระหายเลือดที่อยู่เบื้องหน้าโดยไม่ตั้งใจ

ไป๋หยานถอนริมฝีปากออกจากริมฝีปากของเขา ฝืนยิ้มพร้อมกล่าวว่า “ท่านรูปงามเกินไป ข้าเลยมิอาจยั้งใจได้“

งามงั้นรึ ?

หากเขาจำไม่ผิด คราแรกที่หญิงผู้นี้พบเขาบนถนน นางก็ใช้คำเช่นเดียวกันนี้กับเขา

โอ้ ! นี่นางบังคับขืนใจเขาอีกแล้ว

***จบบท บังคับจูบ***