จิ้งจอกจอมซ่าส์ กับหม่ามี้หมอเทวดาพลิกสวรรค์ - ตอนที่ 117

นัยน์ตาที่ตื่นตะลึงแต่แรกของหยูหรงแปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว “เจ้าวางแผนจะทำอะไร” ยามนี้เสียงของนางแหลมผิดปกติ

“ข้าเพียงพยายามขู่ให้เจ้ากลัวก็เท่านั้น ไม่คิดว่าเจ้าจะกลัวจริง ๆ จัง ๆ เพราะยังไงเสียบ้านสกุลไป๋ก็ต้องตกสู่มือของท่านน้า เช่นนั้นแน่นอนว่าข้าย่อมไม่เผาทรัพย์สินของท่านน้า“

ท่านน้าเคยบอกว่าเหตุที่เขาไม่ยอมไปจากที่นี่ ก็เพียงเพราะเขาไม่ต้องการให้ทรัพย์สมบัติของท่านยายต้องถูกหญิงสารเลวเช่นเจ้ายึดไปหมด

“เจ้า … ”  หยูหรงกัดฟัน พร้อมกับคำราม “เจ้ากล้าขู่ข้างั้นหรือ ?”

“แต่ถ้าเจ้ายังขืนไม่ออกจากห้องนี้ ก็อย่าโทษข้า หากข้าจะเผาบ้านหลังนี้“

แม้น้ำเสียงของไป๋เสี่ยวเฉินจะยังอ่อนเยาว์ ทว่ากลับฟังดูคุกคาม ไม่อ่อนโยนเฉกเช่นครั้งก่อน น้ำเสียงของเขายามนี้ฟังคล้ายข่มขู่อีกทั้งแข็งกร้าว

“เจ้าคิดว่า เจ้าเข้ามาถึงบ้านสกุลไป๋แล้วจะกลับออกไปได้งั้นรึ ?” หยูหรงฉีกยิ้ม ยิ้มของนางแลดูดุร้าย “รอให้ท่านตาของเจ้ากลับมาก่อนเถอะ ข้าจะให้เขาสอนบทเรียนให้แก่เจ้า !“

กล่าวจบหยูหรงก็ทำน้ำเสียงฮึดฮัดแสดงความไม่พอใจ แล้วนางก็เดินนำพวกยามออกจากห้อง พร้อมกับปิดประตูดัง “ปัง”

หลังออกจากห้อง หยูหรงก็หันกลับมาที่เหล่ายาม สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความโกรธแค้น “พวกเจ้าทุกคนมันขยะชัด ๆ เด็กเพียงคนเดียวก็ยังทำอะไรไม่ได้ !“

“นายหญิง…” ยามคนหนึ่งเอ่ยคำเสียงอ่อน “แมวที่อยู่ข้าง ๆ เด็กคนนั้น…ข้าคิดว่ามันน่าที่จะเป็นสัตว์อสูร เราไม่สามารถขยับตัวได้เลย มันต้องทำอะไรพวกเราเป็นแน่”

สัตว์อสูร !

สองคำนี้ ทำให้แววตาของหยูหรงหม่นลง นางกล่าวน้ำเสียงเย็นยะเยือกว่า “ถึงแม้ว่ามันจะเป็นสัตว์อสูร ทว่าสัตว์อสูรก็มีความแข็งแกร่งแตกต่างกัน มันเป็นเพียงลูกแมว จะมีความสามารถอะไรนักหนา ? เฉิงเซียงกลับมาเมื่อใด ข้าจะให้เขาสอนบทเรียนเจ้าสัตว์เดรัจฉานนั่น !”

ยิ่งคิดถึงถ้อยคำของไป๋เสี่ยวเฉิน ใบหน้าของนางก็ยิ่งแลดูบิดเบี้ยวมากยิ่งขึ้น

*****

จันทร์กระจ่างกลางนภา

หยูหรงยังคงรอไป๋เฉิงเซียงกลับมาอย่างใจจดใจจ่อ ทว่าไป๋เฉิงเซียงมัวแต่วุ่นวายเรื่องที่ไป๋จื่อถูกคุมขังอยู่ในคุก เขาจึงยังไม่อาจกลับมา

จู่ ๆ ในลานบ้าน ประกายไฟพลันแผ่กระจายลุกลามไปทั่ว ท้องฟ้าเหนือบ้านสกุลไป๋สว่างไสวโชติช่วง

“เกิดอะไรขึ้น ?”

หยูหรงผุดลุกขึ้นทันที สีหน้าของนางแลดูไม่ค่อยดีนัก

“นายหญิง”

ทันใดนั้นเอง ยามก็ผลุนผลันเข้ามาในห้อง เขารีบคุกเข่าลงเมื่อต้องเผชิญกับความรู้สึกถูกกดขี่ภายใต้สายตาของหยูหรง

“ดูเหมือนว่าจะมีเพลิงลุกไหม้บริเวณห้องที่ติดกับห้องของนายน้อยขอรับ“

ห้องติดกับห้องพักของไป๋เซียว

นั่นมันห้องที่ไป๋เสี่ยวเฉินพักอยู่มิใช่รึ ?

แววตาของหยูหรงเปลี่ยนเป็นโกรธแค้น นางตวาดว่า “เจ้ามัวรออะไรอยู่อีก ? รีบไปดับไฟสิ !“

แม้ว่านางจะเกลียดไป๋เสี่ยวเฉินมาก แต่หากเด็กนั่นตายในกองเพลิง นางก็จะสูญเสียผลประโยชน์ที่ควรจะได้รับ

“ขอรับ นายหญิง”

พวกยามถอยจากไป เพียงไม่ช้าทั่วทั้งบ้านสกุลไป๋ก็ร้องตะโกนอย่างโกลาหล “ไฟไหม้ ๆๆๆ”

*****

ผู้ที่อยู่ใกล้ไป๋เสี่ยวเฉินมากที่สุด ก็คือไป๋เซียว ทันทีที่เขารู้ว่าไฟมาจากห้องข้าง ๆ เขาก็รีบวิ่งออกไปทันที พร้อมกับพยายามพุ่งเข้าไปในทะเลเพลิง

ครั้นเห็นไป๋เซียวปรากฏตัว บรรดายามของบ้านสกุลไป๋ต่างก็รีบเข้าไปขวางเขาไว้

“นายน้อย ยังไม่ควรเข้าไปข้างใน“

“ออกไป !”

นัยน์ตาของไป๋เซียวเต็มไปด้วยความแค้นเคือง น้ำเสียงของเขาเย็นชา  “อย่าให้ข้าต้องพูดเป็นครั้งที่สอง !“

หลานชายผู้เป็นที่รักของเขายังคงอยู่ในห้อง จะให้เขาทนยืนดูอยู่เฉย ๆ ได้อย่างไร ?

หากเฉินเอ๋อได้รับอันตรายในบ้านสกุลไป๋ เขาจะไม่ให้อภัยตัวเองเลยตลอดชีวิต !

“นายน้อย เพลิงลุกโหมรุนแรงมาก ท่านยังไม่ควรเข้าไปในตอนนี้“

บูม !

ทันทีที่ยามพูดจบ ไป๋เซียวก็ชกอกเขา และด้วยหมัดอันทรงพลังนั้นก็ส่งให้ยามกระเด็นลอยไกล

“หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นกับเฉินเอ๋อหลานชายข้า ข้าจะให้หยูหรงชดใช้ด้วยชีวิต !“

ทันทีที่กล่าวจบประโยค ไป๋เซียวก็ไม่คิดสิ่งใดอีกแล้ว เขาเตรียมกระโจนเข้าสู่ทะเลเพลิง ทว่าทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงอ่อนเบาดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ร่างของเขาถึงกับแข็งค้าง

***จบบท ปีศาจน้อยนักวางเพลิง***