จิ้งจอกจอมซ่าส์ กับหม่ามี้หมอเทวดาพลิกสวรรค์ - ตอนที่ 108

ครั้นหนานกงอี้ออกจากห้องไปแล้ว สีหน้าของไป๋รั่วก็เย็นเยือกลงทันที นางกำหมัดแน่นกระทั่งมือแดง แววตาของนางเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“ไป๋หยาน ความเจ็บปวดที่เจ้าได้มอบให้กับข้า ข้าจะตอบแทนเจ้าเป็นสองเท่าเลยทีเดียว !”

อาการคันสุดขีดทำให้นางอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นเกา เล็บยาว ๆ  ของนางทิ้งรอยเลือดไว้บนผิวเนื้อขาว ๆ นั่นยิ่งทำให้นางเกลียดไป๋หยานมากขึ้นไปอีก

เจ้ายังไม่รู้จักข้าดี นี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น …

*****

ในขณะเดียวกัน เมื่อไป๋เสี่ยวเฉินจากไปแล้ว ไป๋หยานก็กำลังครุ่นคิดว่า นางจะแนะนำบุตรชายของนางต่อท่านผู้เฒ่าทั้งสองอย่างไร ? โดยที่ต้องไม่ทำให้พวกท่านตกอกตกใจ

แต่ทว่าก่อนที่นางจะตัดสินใจได้ นางก็เห็นฮัวหลัวในอาภรณ์สีชมพูสดใสก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบ

“นายหญิง“

ในแววตาของฮัวหลัวยังคงมีรอยยิ้ม น้ำเสียงของนางยังคงนิ่มนวลและไพเราะเช่นเคย “เมื่อครู่ คนที่ข้าส่งไปอารักขาท่านไป๋เซียวเพิ่งส่งข้อความถึงข้า… เขาแจ้งว่า นายน้อยถูกคนตระกูลไป๋พบตัว ตอนที่ไปหาท่านไป๋เซียว ข้าจึงมาที่นี่เพื่อขอความเห็นจากท่านว่าเราควรจะทำเช่นไรต่อไป ?”

เรื่องความปลอดภัยของไป๋เสี่ยวเฉินนั้น ฮัวหลัวไม่กังวลมากนัก

ด้วยนางรู้ดีว่าเด็กชายตัวน้อยนั้นฉลาดเพียงใด หากบ้านสกุลไป๋คิดจะทำอะไรเด็กน้อย ก็มีแต่จะต้องยอมแพ้เสียล่ะมากกว่า

แววตาของไป๋หยานเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม “พวกสกุลไป๋คิดจะทำอะไรชั่ว ๆ อีกหรือไม่ ? เจ้ารออยู่ที่นี่ก่อน เดี๋ยวข้ากลับมา”

เนื่องจากนางตัดสินใจที่จะเปิดตัวบุตรชายแล้ว เช่นนั้นก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องซุกซ่อนเขาไว้อีก !

คิดได้เช่นนั้น นางก็ลุกจากที่นั่ง เพียงพริบตาก็แว่บหายไปจากสายตาของฮัวหลัว

ผู้ที่พบไป๋เสี่ยวเฉินนั้นไม่ใช่ใคร นางก็คือหยูฮูหยินผู้เฒ่ามารดาของหยูหรง

กล่าวถึงหญิงชราผู้นี้ นับได้ว่านางมีบุญอย่างยิ่ง นางคิดว่าเมื่อบุตรสาวของนางได้เข้ามาอยู่บ้านสกุลไป๋แล้ว นางเองก็จะพลอยมีความสุขไปด้วย

ซึ่งก็เป็นเช่นนั้นมาเนิ่นนานหลายปีจริง ๆ เพราะเมื่อนางย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านสกุลไป๋นี้ ฐานะของนางก็เป็นที่ยอมรับนับหน้าถือตา ไม่มีผู้ใดแตะต้องนางได้ แม้แต่บุตรเขยของนางก็ยังเชื่อฟังนาง …

แต่ทว่า

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ หลังจากไป๋หยานกลับมา ทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงไป

อย่างแรกก็คือบุตรสาวของนาง หยูหรงแสดงอาการบ้าคลั่งต่อหน้าสาธารณชน จากนั้นฮองเฮาก็ถูกเนรเทศไปอยู่ตำหนักเย็น และสุดท้ายหลานสาวของนาง ไป๋จื่อก็ถูกส่งตัวไปคุมขังที่กรมราชทัณฑ์

เช่นนั้นหยูฮูหยินจึงคิดว่าการกลับมาของไป๋หยานครั้งนี้เป็นการนำพาความโชคร้ายมาให้นาง แต่เดิมวันนี้นางวางแผนที่จะเดินทางไปที่วัดนอกเมืองเพื่อสวดมนต์ภาวนา นางหวังว่าการสวดมนต์ภาวนาจะช่วยปัดเป่าความโชคร้ายออกไปได้

ผู้ใดจะคาดคิดว่า ในขณะเดินทางกลับบ้าน นางจะเห็นไป๋เซียวอุ้มซาลาเปาน้อยอยู่ในอ้อมแขน !

นางรีบให้คนบังคับรถม้าหยุดรถ เพื่อที่นางจะได้สืบหาข้อมูลเพิ่มเติม ทว่าทันใดนั้นเองนางก็เห็นเด็กน้อยยื่นตุ๊กตาน้ำตาลปั้นให้ไป๋เซียว พร้อมกับเรียกเขาว่า “ท่านน้า” จากนั้นไป๋เซียวผู้ซึ่งปกติมักมีสีหน้าเย็นชาตลอดเวลาก็เผยรอยยิ้ม ช่างเป็นยิ้มที่งดงามราวกับฤดูใบไม้ผลิ !

ไป๋เซียวลูบศีรษะไป๋เสี่ยวเฉิน แววตาของเขาอ่อนโยน เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยบางอย่าง หากแต่พลันเห็นใบหน้าที่ประหลาดใจของหยูฮูหยินผู้เฒ่าเสียก่อน

ช่วงเวลานั้นเอง รอยยิ้มแห่งความสุขก็มลายหายไปจากใบหน้าที่หล่อเหลา นัยน์ตาของเขาวาววับราวคมมีด กลิ่นอายเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากร่างของเขา

“ท่านน้า ?” ไป๋เสี่ยวเฉินกระพริบนัยน์ตากลมโตด้วยความสับสน ก่อนจะเงยหน้ามองตามสายตาของไป๋เซียว

ครั้นไป๋เสี่ยวเฉินแลเห็นใบหน้าเจ้าแผนการของหยูฮูหยินผู้เฒ่า นัยน์ตาโต ๆ ของเด็กน้อยพลันเปล่งประกายเล็กน้อย ไม่มีผู้ใดรู้ได้ว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่

หญิงชราให้สาวใช้ช่วยพยุงนางเดินช้า ๆ เข้าไปหาไป๋เซียว แววตาที่น่ากลัวของนางจับจ้องที่เจ้าซาลาเปาน้อยผู้อยู่ข้างกายไป๋เซียว พลันใบหน้าเหี่ยวย่นของนางก็ปรากฏประกายของความหยามเหยียด

“เด็กนอกคอกนี่เป็นลูกของไป๋หยานใช่หรือไม่ ?”

เมื่อสองสามวันก่อนที่ไป๋หยานกลับมานั้น นางไม่ได้พาเด็กคนนี้มาด้วย ทุกคนต่างก็คิดว่าบุตรของนางคงตายไปแล้ว คาดไม่ถึงว่าเด็กนี่จะรอดชีวิตมาได้…

หากไป๋เฉิงเซียงรู้ความจริงว่าตัวอัปยศนี่ยังมีชีวิตอยู่ เขาจะต้องเดือดดาลเป็นที่ยิ่ง !

***จบบท นี่เป็นเพียงการเริ่มต้น***