จิ้งจอกจอมซ่าส์ กับหม่ามี้หมอเทวดาพลิกสวรรค์ - ตอนที่ 103

ตี้คังหรี่ตาลงเล็กน้อย ขณะย่างเท้าเข้าหาไป๋หยานสองสามก้าว

ทันใดนั้นเองบรรยากาศโดยรอบก็เริ่มหนักอึ้ง ไป๋หยานรู้สึกราวกับว่านางกำลังจะหายใจไม่ออกจากแรงกดดันรอบตัว

“เขาเป็นบุตรชายของข้า แน่นอนว่าเขาต้องไปกับข้า !” ชายผู้นี้ดูภาคภูมิใจขณะที่กล่าวคำ “ส่วนเจ้า … คิดหรือว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ หลังจากที่ทำกับข้าถึงเพียงนี้ ?”

อย่างไรเสียตลอดชาตินี้ ข้าก็ไม่มีวันยอมปล่อยมือ !

แววตาของไป๋หยาน ค่อย ๆ เปลี่ยนไป “ท่านพยายามที่จะผลักเราแม่ลูกให้จนมุมใช่หรือไม่ ?..เช่นนั้น…ข้า…ไป๋หยานยอมเป็นหยกที่แหลกราญ ไม่ขอเป็นกระเบื้องที่สมบูรณ์ (ยอมตายไม่ยอมเสียศักดิ์ศรี) ! ข้ายอมตายเสียดีกว่าไปกับท่าน !”

ถ้อยคำของหญิงสาวเปรียบเหมือนกำปั้น ทุบหัวใจของตี้คังอย่างรุนแรง

“ข้าผิดปกติที่ตรงไหน ? เหตุใดเจ้าจึงปฏิเสธข้าทุกทาง ?”

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยรู้สึกตกต่ำถึงเพียงนี้ ถ้อยคำของนางเหมือนจ้วงแทงเขาอย่างไร้ปรานี !

“ตี้คัง” ริมฝีปากของไป๋หยานโค้งขึ้นก่อให้เกิดรอยยิ้ม “เช่นนั้น ข้าขอถามท่าน ท่านรักข้าหรือไม่ ?”

“รัก.. ?”

ตี้คังค่อนข้างสับสน

ประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องนี้ของเขาเรียกได้ว่าเป็นศูนย์ แม้กระทั่งครั้งแรกของเขา ในครานั้นไป๋หยานก็เป็นผู้ดำเนินการเองทั้งหมด ….

แล้วตอนนี้หญิงสาวผู้นี้ก็ถามเขาอีกเป็นครั้งที่สองด้วยคำถามเดียวกัน

“หัวใจของท่านไม่มีข้าอยู่ และหัวใจของข้าก็ไม่มีท่านเช่นกัน ก็แล้วเหตุใดท่านถึงยืนยันที่จะบังคับให้ข้าไปกับท่าน ? เพียงเพราะข้าให้กำเนิดบุตรชายให้ท่านงั้นหรือ ?” ไป๋หยานยิ้ม “ทว่า ยังมีสตรีอีกมากมายในโลกนี้ที่พร้อมเต็มใจจะมีบุตรให้แก่ท่าน และข้าก็จะไม่ยอมพลีกายให้กับบุรุษที่ไม่ได้รักข้า “

“ไม่…ในโลกนี้มีเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่สามารถมอบบุตรให้ข้าได้ !“

นี่คือคำทำนายที่ปรากฏในอาณาจักรอสูร และเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้เขามาเหยียบเยือนโลกมนุษย์นี้ … กระทั่งพบกับนางตั้งแต่วันแรก

“ไป๋หยาน !”

ครั้นเห็นไป๋หยานดึงตัวไป๋เสี่ยวเฉินตั้งท่าเตรียมหนี ตี้คังก็รีบส่งเสียงร้องเรียกออกมาดัง ๆ ทำให้นางต้องหยุดชะงัก

ไป๋หยานจับตัวบุตรชายของตนเองแน่น ด้วยเกรงว่าชายหนุ่มอาจจะพรากตัวเด็กน้อยไป !

“ข้าจะให้เวลาเจ้า จะยังไม่พาเขาไปในเวลานี้ แต่ … ” ทันใดนั้นเอง ชายหนุ่มก็ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้านางอย่างกระชั้นชิด ร่างสูงสง่าของเขาปิดกั้นเส้นทางหนีของนางจนสิ้น “เจ้าขืนใจข้า ลักพาตัวบุตรชายข้า เรามาคิดบัญชีกันดีหรือไม่ ? ฮืม ?”

ทันทีที่จบประโยค แรงกดดันก็เพิ่มสูงขึ้น กระทั่งบรรยากาศโดยรอบเปลี่ยนเป็นหนาวเหน็บ

“แล้วท่านต้องการสิ่งใด ?” ขณะเอ่ยถาม ไป๋หยานก็เผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

นัยน์ตาเรียวคมของตี้คังหรี่ลง เขากล่าวพร้อมรอยยิ้มที่แลดูอันตราย “แน่นอนว่า ข้าจะขืนใจเจ้ากลับ !”

นับเป็นครั้งแรกที่ไป๋หยานเจอคนกล่าวตรง ๆ ไม่อ้อมค้อมเช่นนี้ แต่ก่อนที่นางจะทันคัดค้านใด ๆ ตี้คังก็ยกมือขึ้นโอบเอวนางจากนั้นทั้งคู่ก็หายตัวไปจากลานบ้านแล้ว

ทิ้งไป๋เสี่ยวเฉินไว้ที่นั่นแต่เพียงลำพัง

อีกนานพอควรกว่าเด็กชายจะรู้สึกตัว ครั้นรู้สึกตัวเขาก็อยากจะร้องไห้

เกิดอะไรขึ้น ไหนว่าจะมาลักตัวข้า ?

แล้วทำไมสุดท้ายกลับลักหม่ามี้ไปแทนที่จะเป็นข้า ?

“นายน้อย … ”

เสียงอ่อนล้าของเสี่ยวมี่ลอยมาจากอีกด้านหนึ่ง

“เสี่ยวมี่ เมื่อครู่นี้เจ้าหายไปไหนมา” เด็กชายเอ่ยถามอย่างไม่พอใจ

“เอ่อ … ”

เสี่ยวมี่ไม่รู้จะตอบยังไง

เขาจะบอกนายน้อยได้อย่างไรว่า เขาอยู่ในอ้อมแขนของนายหญิงดี ๆ แต่กลับถูกบิดาของนายน้อยโยนไปไกลกว่าร้อยจั้ง กว่าจะกลับมาถึงที่นี่ได้ เขาต้องคลานมาด้วยความยากลำบาก !

ทว่าเรื่องน่าละอายเช่นนี้ เสี่ยวมี่จะไม่พูด

“เอ่อ…ข้าออกไปหากำลังเสริม” มันแก้ตัวแบบขอไปที

“เช่นนั้นกำลังเสริมอยู่ที่ไหน ?”

“เอ่อ … ระหว่างทางข้าเกิดนึกเป็นห่วงนายน้อย ข้าเลยวกกลับมา ว่าแต่นายหญิงกับผู้ชายหน้าตาน่ากลัวคนนั้นไปไหนกันแล้ว ?”

เมื่อกลับมาพูดถึงเรื่องนี้อีกครั้ง สีหน้าของไป๋เสี่ยวเฉินก็หดหู่ลงทันที “คนเลวคนนั้น ลักพาตัวหม่ามี้ไป และทิ้งข้าไว้ลำพัง“

***จบบท ท่านรักข้าหรือไม่ ?***