บทที่ 92 ถือว่าเธอเข้าใจ![รีไรท์]
คำพูดที่คมกริบของหงหลิง ทำให้ผู้หญิงของฉีลู่ตกใจราวกับนกกระทา พูดตรง ๆ ก็คือผู้หญิงคนนี้เป็นเพียงนกกระจอกที่ต้องการบินไปเกาะบนกิ่งไม้
เมื่อเห็นว่าผู้หญิงของฉีลู่ไม่กล้าโต้แย้ง หงหลิงก็หมดความสนใจเธอไปทันที ดวงตาของฉีลู่เปล่งประกาย เขาเคยพบกับผู้หญิงทุกประเภท แต่ไม่มีประเภทนี้อยู่ในนั้น เธอราวกับราชินี
ราศีของหงหลิงสามารถข่มนางแบบได้ แต่มันก็ไม่สามารถข่มชายผู้สูงศักดิ์ที่มาจากตระกูลที่ร่ำรวยของเขาลงได้
“คุณหงหลิง พูดได้ดีมาก” ฉีลู่ชื่นชม เขาหันไปหาหญิงสาวข้าง ๆ พลางขมวดคิ้ว “ยังไม่รีบออกไปอีก คนอย่างเธอเนี่ยนะ จะมาหึงคุณหงหลิง?”
ผู้หญิงคนนั้นวิ่งออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ เธอไม่กล้าที่จะไม่เชื่อฟังฉีลู่ ไม่เช่นนั้นเธอจะไม่สามารถรักษาอาชีพนางแบบไว้ได้
สายตาของหงหลิงนั้นเย็นชา เธอเกือบเหวี่ยงมือของเธอแล้วตบออกไป อย่างไรก็ตามเธอกลัวอำนาจของตระกูลฉีของเขา จึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า
”หึงอย่างนั้นเหรอ? คุณชายฉีคงจะล้อเล่นสินะคะ?”
สายตาของฉีลู่จับจ้องที่หงหลิง และเขาเปิดเผยความสนใจในตัวเธอ แทนที่จะพูดอะไรออกมากับหงหลิง เขาส่งมอบกล่องไม้พร้อมหยกในมือของเขาให้เธอ หงหลิงไม่ได้มองไปที่มันดังนั้นนับประสาอะไรกับหยิบมันขึ้นมา
ฉีลู่ยิ้มและพูดว่า “หยกพวกนี้ไร้ประโยชน์กับผม ผมคิดว่าคุณหงหลิงสนใจมัน ผมขายมันให้คุณทั้ง 4 ชิ้นนี้ใน 100 หยวนเป็นยังไง?”
เฉียนตัวตัวกลายเป็นหินอีกครั้ง เขาด่าคุณชายฉีว่าโง่เง่าอยู่ในใจอีกครั้ง เขาซื้อมา 80 ล้านหยวนและขายมัน 100 หยวน ซึ่งหงหลิงตอบตกลงซื้อมัน
ดวงตาของฉู่ชวิ๋นเป็นประกายและเขามองดูฉีลู่ด้วยความสนใจ ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาและจิตใจของเขาซับซ้อน หงหลิงตกใจเล็กน้อย แต่ในไม่ช้าก็ได้สติ หยิบกล่องไม้ของที่อยู่ในมือของฉีลู่มา จากนั้นก็มอบเช็คให้เขาอย่างรวดเร็ว
ฉีลู่เข้ามาและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “คุณหลิงเข้าใจผิดหรือเปล่าครับ มันเป็น 100 หยวน ไม่ใช่ 80 ล้านหยวน”
“คุณชายฉี คุณเกิดในตระกูลที่มีชื่อเสียงและสามารถถือ 80 ล้านหยวนเป็น 100 หยวนได้ แต่ฉันเกิดมาในตระกูลยากจนธรรมดา มันไม่สามารถเปรียบเทียบเหมือนกับคุณชายฉีได้ ในสายตาของหงหลิง 100 หยวนกับ 80 ล้านหยวนเป็นเงินมากมายเหมือนกัน ขอให้คุณชายฉีรับ 100 หยวนในสายตาของคุณ และ 80 ล้านหยวนในสายตาของฉันไว้ด้วยค่ะ”
หงหลิงกล่าวและออกคำสั่งอย่างช้า ๆ ซึ่งหมายความว่าคุณชายฉีสูงศักดิ์กว่าฉัน คุณไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันกับฉัน ใคร ๆ ก็เข้าใจสิ่งที่เธอจะสื่อ
แน่นอนฉีลู่ก็ได้ยินเช่นกัน แต่ความปรารถนาของเขาในการพิชิตเป้าหมายนั้นแข็งแกร่งกว่า
เป็นเรื่องยากที่จะพบเจอสิ่งพิเศษเช่น หงหลิง แน่นอนว่ามันจะเป็นก้าวสำคัญในชีวิต และทุกคนล้วนเข้าใจหมายความของการปฏิเสธครั้งนี้
ฉีลู่แสร้งทำเป็นว่าเขาไม่เข้าใจความหมายของคำพูดของหงหลิง และเตรียมที่จะพูด แต่ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็แข็งขึ้นเล็กน้อย
เพราะเขาเห็นชายหนุ่มหล่อเหลาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาเปิดกล่องไม้และหยิบหยกออกมาดูตอนที่คนไม่สังเกต ฉีลู่โกรธมาก หยกนี่คือของหงหลิงและมันถูกมอบให้โดยเขา ผู้ชายคนอื่นจะแตะต้องได้ยังไง!?
ฉู่ชวิ๋นหยิบหยกขึ้นมา 1 ก้อนแล้วพยักหน้ายืนยัน มันเป็นหยกโบราณที่ดีจริง ๆ มันเต็มไปด้วยจิตวิญญาณ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาต้องการ
เขาวางชิ้นหนึ่ง หยิบขึ้นมาอีกชิ้นหนึ่งแล้วไตร่ตรอง
“วางมันลง! เดี๋ยวนี้!” ฉีลู่ตะโกน
เขาสามารถอดทนต่อความเป็นผู้หญิงที่เย่อหยิ่งต่อหน้าเขาได้ แต่เขาไม่อนุญาตให้ผู้ชายแสดงตัวต่อหน้าเขา
ในความเห็นของฉีลู่ ฉู่ชวิ๋นจงใจชื่นชมหยกชิ้นหนึ่งแล้วจึงหยิบชิ้นอื่นมาดู ไม่มีจบสิ้น?
ฉู่ชวิ๋นมองฉีลู่ ดวงตาของเขาสงบนิ่งและเขาพูดเบา ๆ ว่า “ทำไมฉันต้องวางมันลง?”
“เพราะแกไม่เหมาะที่จะแตะต้องหยกพวกนี้!”
ฉีลู่พูดอย่างมั่นใจ เพราะฉู่ชวิ๋นไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่เขาเดินเข้ามา เมื่อผู้ชายและผู้หญิงอยู่ด้วยกัน ผู้ชายคนอื่นไม่มีสิทธิ์ที่จะพูด คนเหล่านี้เป็นแค่ผู้คุ้มกันหรือไม่ก็คอยช่วยเหลือเท่านั้นแหละ
เฮอะ!
ฉีลู่แอบซ่อนความรู้สึกเหมือนถูกสวมเขาไว้ในใจ
“แต่ฉันแตะต้องไปแล้ว” ฉู่ชวิ๋นไม่มีอะไรจะพูด ทำไมฉีลู่ต้องจ้องเขาด้วย?
นี่เขาเป็นสายดำในตำนานงั้นเหรอ? ดวงตาของฉีลู่เป็นประกาย เขาเป็นถึงคุณชายตระกูลที่มีชื่อเสียงเชียวน่ะ ชายคนหนึ่งเคยกล่าวไว้ว่า ตระกูลใหญ่ก็ต้องมีกฎ เหมือนกฎของป่า และคนรุ่นต่อไปจะต้องได้รับการฝึกฝนราวกับเป็นหมาป่าต้องทุ่มสุดตัว ฉีลู่ร่ำรวยน้อยกว่าคนทั่วไปมาก เพราะเขาเริ่มรับช่วงต่อธุรกิจของตระกูล
“คนที่มีสิทธิ์แตะหยกพวกนี้ต้องเป็นบรรพบุรุษของแกเท่านั้น แกไม่มีสิทธิ์แตะต้องมัน” ฉีลู่เคลื่อนไหวสายตาของเขาไปที่ฉู่ชวิ๋น เพื่อให้เขาวางหยกลง
“คุณชายฉี นี่คุณยุ่งมากเกินไปหรือเปล่า?” หงหลิงเป็นห่วง ตระกูลฉีนั้นแตกต่างจากตระกูลอื่น คนในตระกูลฉีบางคนเป็นราชนิกุลอยู่แล้ว เธอกลัวว่าฉู่ชวิ๋นจะตีฉีลู่จนตายด้วยความโกรธ จากนั้นเรื่องมันก็จะไม่จบลงด้วยดี
ดวงตาของฉู่ชวิ๋นหรี่ลงเล็กน้อย หงหลิงกำลังช่วยฉีลู่ ทำไม? หรือเป็นเพราะว่ามีกองกำลังที่ยิ่งใหญ่อยู่เบื้องหลังฉีลู่ หงหลิงตั้งใจเตือนฉู่ชวิ๋นโดยอ้อมๆ และช่วยฉีลู่ไปด้วย
อย่างไรก็ตาม คำพูดของเธอทำให้หัวใจของฉีลู่ยิ่งร้อนแรงมากขึ้น
ฉีลู่กำลังถูกความคิดครอบงำเพราะเขามีต้นทุน ลุงสองของเขาคือนายกเทศมนตรีคนปัจจุบันของเมืองกู่เจียง
สิ่งที่เขาปลื้มมากที่สุดคือพี่ชายคนโตของเขา ซึ่งเป็นผู้บัญชาการกองกำลังพิเศษแห่งชาติ ว่ากันว่าเขามีใบอนุญาตฆ่าและสิทธิ์ในการฆ่าคนเป็นว่าเล่น
ฉีลู่ตัดสินใจแล้วว่า หงหลิงไม่สามารถหลบหนีจากอุ้งมือของเขาได้ ดังนั้นเขาจึงไม่อนุญาตให้ใครแตะต้องคนของเขาได้ คนที่หงหลิงให้การปกป้องนั้น กำลังจะทำให้สถานการณ์เลวร้ายยิ่งกว่าเดิม
“คุณหงหลิง คน ๆ นี้คือ?” ฉีลู่ถามพร้อมกับใบหน้าที่มืดมนราวกับว่าถูกหงหลิงนอกใจ หงหลิงโกรธมาก เธอเบื่อหน่ายกับน้ำเสียงของการเค้นถามของเขา
“คุณชายฉี รับเงินไว้ ฉันเอาหยกไปก่อนนะ ลาก่อน!”
ในเวลานี้ฉู่ชวิ๋นยิ้มเบาๆ ปิดฝากล่องไม้และวางแผนที่จะออกไป
“หยุดก่อน!”
ฉีลู่ก้าวไปขวางหน้าขวางฉู่ชวิ๋นไว้ และพูดพร้อมกับหัวเราะเยาะ “คุณหงหลิงคุณไปได้ แต่แกจะไปไม่ได้”
“โอ้?” ฉู่ชวิ๋นเผยสีหน้าครุ่นคิดและกล่าวว่า “แกมีความรู้สึกที่ดีกับคุณหงหลิง แกจะรั้งฉันไว้ทำไม นี่แกรั้งผิดคนรึเปล่า?”
ฉู่ชวิ๋นกำลังล้อเลียน แต่คนอื่นสีหน้าดูแปลก ๆ หงหลิงมองดูที่ฉู่ชวิ๋นด้วยความประหลาดใจ เงินจำนวนมากที่ถูกทิ้งไว้ราวมันกำลังยิ้มแช่ง ดวงตาของฉีลู่ดูเหมือนว่าเขาอยากจะกิน ฉู่ชวิ๋นและรู้สึกรังเกียจ
ฉู่ชวิ๋นสับสนเล็กน้อย สถานการณ์เป็นอย่างไรกันแน่? มีเพียงเขาเท่านั้นที่ไม่รู้ว่าคำพูดสุดท้ายของเขามันแย่แค่ไหน เมื่อดูการแสดงออกของฉู่ชวิ๋น หงหลิงก็รู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ เธอไม่คิดว่ารูปร่างหน้าตาแบบเขาจะเป็นคนขับรถได้
“ไปกันเถอะค่ะนายท่าน!” หงหลิงกล่าว
ฉู่ชวิ๋นเกาหัวแล้วก็พยักหน้า มองดูฉีลู่แล้วพูดว่า “แกช่วยหลบหน่อยได้ไหม?”
“ฉันบอกแล้ว คุณหงหลิงสามารถไปได้แต่แกไม่ได้” ฉีลู่เริ่มกลั่นแกล้ง
“คุณชายฉี หมายความว่าไงคะ?”
หงหลิงเริ่มโมโห มันเป็นอุบายของฉีลู่ เขาไม่รู้หรอกว่าเขากำลังขวางคนที่น่ากลัวขนาดไหน
“คุณหงหลิง คุณกำลังปกป้องเขาเหรอ?”
ฉีลู่จ้องมองที่หงหลิงและถามด้วยสายตาที่เป็นเจ้าของ
“เพราะ-” หงหลิงไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี เธอไม่สามารถบอกได้ว่าความสัมพันธ์กับฉู่ชวิ๋น เพราะความสัมพันธ์ในตอนนี้คืออะไรก็ไม่รู้!
“เราเป็นเพื่อนกัน” ฉู่ชวิ๋นไม่ได้อธิบายต่อฉีลู่ แต่ให้คำตอบแก่หงหลิง
เพื่อนกัน? เธออดไม่ได้ที่จะต้องตกตะลึง เธอรู้ว่าไป๋เหรินเจี๋ย คุณชายลำดับที่สองของตระกูลไป๋และไป๋เหรินฉง คุณชายลำดับที่สามของตระกูลป๋าย เป็นเพียงสุนัขรับใช้ของฉู่ชวิ๋น
คำว่า “เพื่อน” ทำให้เธอเวียนหัว ครั้งแรกเธอคิดว่าคำว่า “เพื่อน” เป็นของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพระเจ้า เธอไม่เคยใฝ่ฝันที่จะเป็นเพื่อนกับฉู่ชวิ๋น ใบหน้าที่สวยเปล่งประกายออกมาราวกับดวงอาทิตย์
ดวงตาและหัวใจของฉีลู่ดุร้ายขึ้นมาทันที เขาจะต้องได้ผู้หญิงคนนี้! ยิ่งไปกว่านั้นก่อนที่หงหลิงจะตอบ ฉู่ชวิ๋นอ้างว่าเขาและหงหลิงเป็นเพียงแค่เพื่อน ซึ่งเพื่อเอาใจเขา และยอมเขา
ฉีลู่ประเมินฉู่ชวิ๋น แต่ในไม่ช้าเขาก็หัวเราะพลางตบไหล่ ฉู่ชวิ๋นแล้วพูดว่า “ถือว่ายังรู้ตัว ดี! ต่อไปมีอะไรก็มาหาฉัน อย่ารบกวนคุณหงหลิงล่ะ”
ฉู่ชวิ๋นตกใจเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ตอบกลับอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายเข้าใจผิดในคำพูดของเขา
“แล้วจะไปหาแกได้ที่ไหน?”
ฉู่ชวิ๋นถามสิ่งนี้ ทำให้หงหลิงตกใจมาก
ถ้าฉีลู่ไม่ตาย เขาก็ต้องถูกฉู่ชวิ๋นถลกหนังแน่นอน
แต่ในเวลานี้เขาไม่ต้องการทำเช่นนั้น ในช่วงเวลานี้ชื่อเสียงการสังหารของเขาจากเมืองหยุนหยานไปยังเมืองกู่เจียงหนักเกินไป และอารมณ์รุนแรงมักปรากฏอยู่ในใจของเขาเสมอ
นี่คือลางบอกเหตุของปีศาจ หากไม่ได้รับการแก้ไข ในช่วงการสร้างรากฐานของการฝึกเซียนจะไม่มั่นคง ในกรณีที่ร้ายแรงจะส่งผลกระทบต่อการฝึกฝนพลังเซียนในอนาคต
ดังนั้นตอนนี้เขาไม่รังเกียจที่จะหยอกล้อฉีลู่ เพื่อคลายอารมณ์รุนแรงของเขา
ฉีลู่รู้สึกรำคาญ เขาเพิ่งพูดไปแต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าอีกฝ่ายจะปีนขึ้นไปบนเสา เขามองไปที่ฉู่ชวิ๋น ซึ่งหมายความว่าเขากำลังพูดว่า อย่างแกเนี่ยนะมีสิทธิ์พบฉัน ช่างเป็นคนที่ไม่รู้กำพืดของตัวเองเอาซะเลย
อย่างไรก็ตาม แม้หัวใจด่าว่ารำคาญ แต่ใบหน้ายังคงต้องแสดงออกให้ดี “ฟังดี ๆ นะ ถนนเป่ยฮวา ร้านเครื่องประดับตระกูลฉี ฉันมักจะนั่งที่นั่นเสมอ” ฉีลู่พูดด้วยเสียงดังและภูมิใจ
เครื่องประดับตระกูลฉี เป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมที่เติบโตเร็วที่สุด นอกจากนี้ยังมีสาขามากกว่า 500 สาขา ซึ่งไม่รวมสาขาต่างประเทศ สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่บนถนนไป่ฮัว
ซึ่งเป็นที่ตั้งอยู่ของฉีลู่ ดูเหมือนว่าตระกูลฉีได้มอบธุรกิจส่วนนี้ให้กับเขา จะเห็นได้ว่าตระกูลฉียังตั้งความหวังสูงกับฉีลู่อยู่
“เธอไม่ได้บอกว่ากำลังอยากจะซื้อสร้อยข้อมืออัญมณีเหรอ? ตอนนี้คุณชายฉีก็อยู่นี่แล้ว ลองไปดูที่ร้านเขาสิ บางทีอาจได้ส่วนลด คิดว่าไง?” ฉู่ชวิ๋นมองไปที่หงหลิงและพูดขึ้น
หงหลิงงุนงง แต่ต้องตกใจแล้วตอบกลับอย่างรวดเร็ว พร้อมพยักหน้าและหัวเราะพูดว่า “ฉันไม่รู้ว่าคุณชายฉีจะยินดีต้อนรับรึเปล่าน่ะสิ?”
“ยินดี ยินดีต้อนรับ”
ฉีลู่มีความสุข ตราบใดที่หงหลิงไปหาเขาที่ร้านเครื่องประดับตระกูลฉี เขาก็ยินดีและเห็นภาพ ภาพที่หงหลิงเดินเข้าใกล้เตียงของเขาในอีกไม่กี่ก้าว
หงหลิงแอบมองดูฉู่ชวิ๋นที่ไม่แสดงออกใด ๆ หงหลิงถอนหายใจ ฉีลู่ดูท่าจะโชคร้าย
อย่างไรก็ตามเธอรู้สึกขำเล็กน้อย นิสัยของฉู่ชวิ๋นไม่แยแสจนเกินไป แม้แต่การนับจำนวนผู้คน เพียงแค่ใช้ลมหายใจก็สามารถนับจำนวนได้
หากฉู่ชวิ๋นรู้ว่าหงหลิงกำลังเกลียดท่าทีการแสดงออกของเขา เขาคงจะหัวเราะอย่างขมขื่น
แม้ว่าตอนนี้เขาจะพยายามที่จะปรับตัวเข้ากับชีวิตในเมือง แต่ก็ยากที่จะเปลี่ยนนิสัยของเขาที่สะสมมานานกว่า 3000 ปีที่ผ่านมา ยิ่งกว่านั้นเขาได้รับการเคารพสักการะจากคนหลายร้อยคนและหลายพัน ประเทศ เมื่อเขาเป็นจักรพรรดิเซียนก็ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้
“คุณชายฉี แบบนี้ละกัน พรุ่งนี้เราจะไปหา” ฉู่ชวิ๋นกล่าว
ฉีลู่ขมวดคิ้วเมื่อฉู่ชวิ๋นบอกว่าเรา ทำให้เขาอารมณ์เสีย
“เอางี้! ไปวันนี้เลยแล้วกัน ยังไงร้านเครื่องประดับตระกูลฉีก็เปิดตลอด 24 ชั่วโมง จะกลางวันหรือกลางคืนก็ไม่ต่างกัน” ฉีลู่เชื้อเชิญอย่างยิ่ง
เขาถูกกระตุ้นโดยความร้อนทางร่างกาย หงหลิงเป็นผู้หญิงคนเดียวที่จะสามารถไล่ความร้อนออกไปได้ หากไฟนี้ไม่ระบายออกมาก็คงจะทำให้หายใจไม่ออก
เขามีแผนในใจ ในเมื่อร้านเครื่องประดับตระกูลฉีเป็นสถานที่ของเขา เขาจะไม่ยอมให้ใครมาเป็นก้างขวางคอ ปากของฉู่ชวิ๋นถูกยกขึ้นเล็กน้อยและเขายิ้มอย่างเย็นชาและพูดว่า “ฉันเห็นด้วย ไปกันเถอะ”
หงหลิงแสร้งทำเป็นลังเลอยู่พักหนึ่งและในที่สุดก็พยักหน้าให้เห็นด้วย
ฉีลู่ยิ้มเกือบหลุดหัวเราะ แทบรอไม่ไหวที่จะนำไป
