บทที่ 381 ไป๋หวนหยู่มาหาถึงที่
แม้ว่าซูซีมู่กับโล่เฟยเอ๋อจะไม่ได้ทำจนถึงที่สุด แต่ซูซีมู่ก็ยังคงพอใจอย่างมาก
หลังจากที่เขาพาโล่เฟยเอ๋อไปชำระร่างกายที่ห้องน้ำ จากนั้นก็เริ่มเปลี่ยนชุดผ้าปูที่นอน
หลังจากทำเสร็จเรียบร้อย เขาก็พบว่าโล่เฟยเอ๋อได้ หลับไปแล้ว
เขาห่มผ้าให้โล่เฟยเอ๋ออย่างเบามือ จากนั้นก็เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ
หลังจากที่ออกมาจากห้องน้ำ เขาก็นั่งบนขอบเตียงในขณะที่เช็ดผมก็พร้อมกับดูใบหน้าที่หลับใหลของโล่เฟยเอ๋อ
ทันใดนั้นเขาสังเกตเห็นโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียงของโล่เฟยเอ๋อ มีแสงกะพริบถี่ๆ
คือข้อความหรือ? ซูซีมู่เลิกคิ้วขึ้น จากนั้นก็เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์
หลังจากเปิดดู ถึงรู้ว่าคือการตอบกลับใน Baidu Tieba
เฟยเอ๋อได้โพสต์กระทู้อะไรหรือ? ซูซีมู่ยกปลายนิ้วขึ้น แล้วเปิดโพสต์
สิ่งที่ดึงดูดสายตาคือหัวข้อขนาดใหญ่ ฉันท้องแล้ว สามีต้องการ จะทำอย่างไร? รอคำตอบด่วน!
ซูซีมู่ตะลึงอยู่หลายวินาที ก่อนจะดูต่อไป
เมื่อเห็นถึงข้างล่าง ตอนที่มีคนตอบกลับโล่เฟยเอ๋อให้ใช้มือ ในที่สุดเขาก็เข้าใจประโยคที่โล่เฟยเอ๋อพูดก่อนหน้านี้ ‘ใช้เพียงแค่มือก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังต้องขยับด้วย’ เรื่องมันเป็นยังไงแล้ว
เฟยเอ๋อของเขา ทำไมถึงน่ารักขนาดนี้? ซูซีมู่กลับคืนสู่หน้าหลักของโทรศัพท์ จากนั้นเปิดผ้าห่มออก แล้วนอนลงบนเตียง
แล้วก็ค่อยๆ กอดโล่เฟยเอ๋อไว้ในอ้อมกอดอย่างเบามือ แต่ไม่คาดคิดว่า จะยังคงปลุกโล่เฟยเอ๋อตื่นขึ้นมาอยู่ดี
ความเคลื่อนไหวในมือของซูซีมู่ชะงักชั่วขณะ แล้วถามว่า “กวนคุณตื่นเหรอ?”
“ไม่ใช่” โล่เฟยเอ๋อส่ายหัวเล็กน้อย ยื่นมือไปโอบเอวของซูซีมู่
ซูซีมู่ส่งเสียง ‘อืม’ หลังจากที่เงียบไปชั่วขณะ ก็พูดขึ้นอีกครั้ง “เฟยเอ๋อ ฉันมีเรื่องหนึ่งอยากจะบอกคุณ”
“มีอะไรเหรอ?” โล่เฟยเอ๋อถามอย่างสงสัย
ซูซีมู่มองดูโล่เฟยเอ๋อ แล้วค่อยๆ พูดขึ้น “คนในตระกูลไป๋อยากจะพบคุณ”
โล่เฟยเอ๋อไม่สามารถตอบสนองได้ในชั่วขณะ “ตระกูลไป๋อะไร?”
“บ้านคุณยายของคุณ” หลังจากที่ซูซีมู่พูดจบ ก็มองไปที่โล่เฟยเอ๋อโดยไม่กะพริบตาเลย เพราะกลัวว่าโล่เฟยเอ๋อจะกระทบกระเทือนจิตใจ
ปลายนิ้วของโล่เฟยเอ๋อสั่นอย่างรุนแรง แต่ใบหน้ายังคงไร้การเปลี่ยนแปลง แล้วถามว่า “ไม่ได้ติดต่อมาหลายปีแล้ว คุณรู้จักตระกูลไป๋ได้อย่างไร?”
“ไป๋หวนหยู่เป็นคนของตระกูลไป๋ ซูซีมู่ตอบตามความเป็นจริง
โล่เฟยเอ๋อส่งเสียง ‘อ๋อ’ โอ้” ไม่ได้พูดอะไรอีก
เธอไม่พูด ซูซีมู่ก็ไม่ได้พูดเหมือนกัน
หลังจากนั้นผ่านไปสักพัก โล่เฟยเอ๋อก็ถามขึ้นกะทันหัน “ไป๋หวนหยู่หาคุณเหรอ?”
เธอรู้จักนิสัยของซูซีมู่เป็นอย่างดี ถ้าไม่ใช่ไป๋หวนหยู่
หาเขา เขาจะไม่พูดเรื่องนี้กับเธอแน่นอน
อย่างน้อยก็จะไม่ใช่เวลานี้
“เขาต้องการคุยกับคุณ” ซูซีมู่พยักหน้า
“ได้ผ่านไปหลายปีแล้ว ไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว” โล่เฟยเอ๋อพูดเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะเธอมีความโกรธแค้นกับตระกูลไป๋ แต่เป็นเพราะเธอถูก ‘ญาติพี่น้อง’ ทำร้ายสาหัสเกินไป เธอไม่อยากมีอีกแล้ว
ซูซีมู่ดูออกความคิดของเธอ เขาจึงยื่นมือไปกอดเธอไว้ในอ้อมอก
“ได้ เราไม่คุยกับพวกเขา”
โล่เฟยเอ๋อดูเหมือนยังจะกังวล “ซูซีมู่ พรุ่งนี้เรากลับประเทศกันเถอะนะ?”
“ไม่ไปหาดเพนกวินแล้วหรือ?”
“ไปคราวหน้า ฉันอยากกลับประเทศแล้ว”
“ได้……”
วันรุ่งขึ้นซูซีมู่โทรหาไป๋หวนหยู่ บอกเขาความประสงค์ของโล่เฟยเอ๋อ
เมื่อไป๋หวนหยู่ได้ยินโล่เฟยเอ๋อไม่คุยกับเขา ก็พูดอย่างรีบร้อน “ประธานซู ถ้าเฟยเอ๋อไม่ได้……”
“ไม่ต้องแล้ว เราจะกลับประเทศตอนบ่าย” ซูซีมู่ตอบอย่างเรียบเฉย
“อะไรนะ? พวกคุณจะกลับประเทศตอนบ่ายเลย?” ไป๋หวนหยู่ส่งเสียงอุทาน
ซูซีมู่ยังไม่ทันจะตอบกลับ ก็ได้ยินไป๋หวนหยู่พูดขึ้นอีกครั้ง “ตอนนี้พวกคุณยังอยู่ที่โรงแรมใช่ไหม? ฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลย”
“คุณ……” เดิมทีซูซีมู่อยากจะบอกให้ไป๋หวนหยู่ว่าอย่ามาเลย แต่ทางไป๋หวนหยู่วางสายโทรศัพท์แล้ว
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าที่จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ คลุมเครืออธิบายไม่ได้
โล่เฟยเอ๋อกำลังเก็บกระเป๋า เมื่อเห็นว่าสีหน้าของซูซีมู่ผิดปกติ จึงถามด้วยความสงสัย “มีอะไรเหรอ?”
“ไป๋หวนหยู่กำลังเดินทางมาที่นี่” ซูซีมู่ตอบตามความจริง
มือที่กำลังพับเสื้อผ้าพับของโล่เฟยเอ๋อ หยุดลงในทันที หลังจากนั้นสักพัก เธอก็ยังคงพับเสื้อผ้าต่อไป แต่เห็นได้ชัดว่าเธอใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ซูซีมู่ยื่นมือไปหยิบเสื้อผ้าจากมือเธอ แล้วใส่ไว้ในกระเป๋าเดินทาง พูดว่า “ถ้าคุณไม่อยากเจอเขา เราไปสนามบินทันที”
“ในเมื่อเขาได้มาแล้ว ก็เจอหน่อยแล้วกัน” โล่เฟยเอ๋อตอบกลับ หลังจากที่ดึงสติกลับมาได้
“อืม” ซูซีมู่พยักหน้า
หลังจากที่ทั้งสองคนเก็บข้าวของเสร็จเรียบร้อย ไม่นานนัก ด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตู
ซูซีมู่รู้ว่าไป๋หวนหยู่มาแล้ว จึงลุกขึ้นแล้วพูดว่า “ฉันไปเปิดประตู”
โล่เฟยเอ๋อไม่ได้พูดอะไร ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ซูซีมู่เปิดประตูออก เห็นไป๋หวนหยู่ยืนอยู่ข้างนอกตามที่คาดไว้
“ประธานซู ฉันอยากเจอเฟยเอ๋อ” ไป๋หวนหยู่ไม่พูดเรื่องไร้สาระ พูดจุดประสงค์ที่มาโดยตรง
“เข้ามา” ซูซีมู่ถอยหลังก้าวหนึ่ง ให้ไป๋หวนหยู่เข้ามา
หลังจากที่ไป๋หวนหยู่เข้ามาในห้องแล้ว ก็ได้เห็นโล่เฟยเอ๋อที่นั่งอยู่บนโซฟา ฝีเท้าของเขาก็หยุดลง
“นั่ง” ในขณะที่ซูซีมู่ทักให้ไป๋หวนหยู่นั่งลง พร้อมกับถามว่า “จะดื่มอะไร?”
“ไม่จำเป็นต้องดื่มอะไร” ไป๋หวนหยู่ส่ายหัว เดินไปนั่งที่โซฟาตรงข้ามกับโล่เฟยเอ๋อ
ซูซีมู่ไม่ได้พูดอะไร เดินเข้าไปในร้านอาหารโดยตรง
ไป๋หวนหยู่มองดูโล่เฟยเอ๋อที่ไม่ได้พูดอะไรมาโดยตลอด ทันใดนั้นก็ไม่รู้ว่าจะพูดขึ้นยังไง
บรรยากาศแปลกประหลาดเล็กน้อย จนกระทั่งซูซีมู่ ถือนมและกาแฟเข้ามา ถึงได้ทำลายบรรยากาศ
ซูซีมู่วางนมไว้ตรงหน้าโล่เฟยเอ๋อก่อน แล้วจึงส่งกาแฟให้ไป๋หวนหยู่
“ขอบคุณ” ไป๋หวนหยู่รับกาแฟเข้ามา กล่าวขอบคุณซูซีมู่ แล้วจึงค่อยๆ เอ่ยขึ้น “เข้ามารบกวนอย่างถือวิสาสะ ฉันต้องขออภัย แต่ฉันจำเป็นต้องมา”
โล่เฟยเอ๋อมองดูเขา ไม่ตอบกลับ
ใบหน้าของไป๋หวนหยู่ มีรอยยิ้มที่ขมขื่น แล้วพูดว่า “ที่จริง ฉันรู้ว่าคุณจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้ว เพราะยังไงก็เป็นคนที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานหลายสิบปีแล้ว เข้ามาหาถึงที่ ว่าเป็นญาติพี่น้องของคุณอย่างกะทันหัน พูดตามความจริง ญาติพี่น้องแบบนี้ ไม่มียังจะดีเสียกว่า”
โล่เฟยเอ๋อยังคงเงียบ
ไป๋หวนหยู่ก็ไม่ใส่ใจ ยังคงพูดต่อ “ฉันรู้ว่าตอนบ่ายคุณก็จะกลับไปที่เมือง A กับประธานซูแล้ว และในวันนี้ที่ฉันมาที่นี่ ไม่ได้เพราะอยากได้รับการอโหสิกรรมจากคุณ ฉันแค่มาบอกคุณว่า พวกเราไม่ได้ลืมคุณเลย เพียงแค่ไม่กล้าไปเจอคุณอีก”
ไป๋หวนหยู่ไม่ได้อยู่นานมาก พูดในสิ่งที่เขาอยากจะพูดจนหมด ก็ลุกขึ้นกลับไปแล้ว
โล่เฟยเอ๋อนั่งอยู่บนโซฟาตลอดเวลา หลังจากนั้นสักพักใหญ่ เธอจึงได้ถามขึ้น “ซูซีมู่ ในตอนนั้นทำไม ตระกูลไป๋ถึงได้ไปจากเมือง A ?”
ซูซีมู่ไม่ตอบกลับ เพียงแต่ลุกขึ้น แล้วหยิบซองเอกสารจากกระเป๋าเดินทาง แล้วส่งให้โล่เฟยเอ๋อ
จากในเอกสาร โล่เฟยเอ๋อได้รู้ว่า ในตอนนั้นที่ตระกูลไป๋ไปจากเมือง A เพราะถูกบังคับโดยโล่ชิงไป๋
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง โล่เฟยเอ๋อก็ถามขึ้นมากะทันหัน “ซูซีมู่ คุณคิดว่าแม่ของฉันต้องการให้ฉันยอมรับพวกเขากลับมาไหม?”
หลังจากที่ซูซีมู่ครุ่นคิดหลายวินาที ก็ตอบว่า “ต้องการ”
โล่เฟยเอ๋อส่งเสียง ‘อืม’ เบาๆ แล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันเจอพวกเขาหน่อยเถอะ!”
สำหรับเรื่องที่โล่เฟยเอ๋อตัดสินใจ ซูซีมู่ไม่มีข้อคัดค้านเลย “ได้…..
