หลังจากวางสาย พวกเราก็นั่งอยู่ในบรรยากาศที่น่าอึดอัดแบบเงียบๆ…..ไม่สิ แล้วทำไมอายากะถึงพูดถึงผมในสตรีมล่ะ? ไม่ใช่ว่าผมโกรธหรืออะไรหรอก แต่…ผมอยากรู้ว่าทำไม ? ผมรู้สึกสับสนนิดหน่อย
[นี่อายากะ…ที่อิบุกิซังพูดนี่เรื่องจริงหรอ ?]
[….]
อายากะไม่ตอบและเบือนหน้าหนีจากผม…อา เธอเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆแล้ว ถ้ามีอะไรที่ไม่อยากพูดไม่ว่าจะรอนานแค่ไหนเธอก็จะไม่ตอบหรอก.
[ถ้าไม่บอกฉันจะไปดูเองแล้วนะ อย่าคิดว่ามันไม่มีคลิปของเธออยู่… ]
[อ่าาา โม่ ! รู้แล้วน่า !]
เมื่อผมบอกแบบนั้นไป อายากะก็เริ่มพูดออกมาอย่างรีบร้อน ผมมั่นใจว่าเธอไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ แต่ผมเดาว่าเธอคงไม่อยากให้ใครมาดูคลิปของเธอต่อหน้าหรอก
ใบหน้าของอายากะกลายเป็นสีแดงและเริ่มพูดด้วยเสียงแผ่วเบา
[ฉ-ฉัน บางทีก็พูดแบบนั้นในสตรีมอยู่….]
[ทำไมล่ะ ?]
[เพราะว่า ! ความทรงจำของฉันเกี่ยวกับรุยมันน่าสนใจมาก…… แล้วก็รุยเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่ฉันภูมิใจและนับถือมากเลยนะ !]
[…]
พอลองนึกถึงอดีตดูแล้ว…ภูมิใจในตัวฉันเนี่ยนะ? เธอล้อเล่นหรือเปล่า?
[…อืม สายตาแบบนั้นแหละ รุย นายชอบดูถูกตัวเอง ชอบพูดประมาณว่า ‘มีคนเก่งกว่าฉันอีกเยอะ’ ‘ฉันไม่ใช่คนใจดี’….แต่ทั้งหมดนั้น มันไม่จริงเลย! ]
[…!]
ผมเบิกตากว้างให้กับคำพูดของอายากะ ถึงแม้ผมจะดีใจที่ได้ยินคำพูดของเธอก็เถอะ แต่ในขณะเดียวกันก็มีบางส่วนในใจที่รู้สึกเจ็บปวด
[ รุยนายมีพรสวรรค์ที่น่าทึ่งจริงๆนะ ! ฉันสตรีมเกมกับรุยเพื่อให้ทุกคนได้รับรู้นะเข้าใจมั้ย?]
[อายากะ…]
ผมคิดว่าอายากะชวนผมมาสตรีมแค่เพราะเธออยากให้มาเฉยๆ ผมก็เลยรู้สึกเขินขึ้นมา…เมื่อเธอเห็นผมเป็นแบบนั้น รอยยิ้มของอายากะก็ค่อยๆ กลับมา
[ฮิฮิ แล้วก็….สตรีมประสบความสำเร็จเกินคาดเลยนะ ! ฉันตกใจมากๆเลยที่ต้นสังกัดติดต่อมาน่ะ! ในทางกลับกัน ฉันคิดว่ามันอาจจะเป็นโชคชะตาก็ได้!]
[โชคชะตา ?]
[ใช่แล้ว ! โชคชะตาไงล่ะ ! ถ้ารุยเข้ามาในโลกแห่งนี้ ฉันแน่ใจว่าจะได้สัมผัสประสบการณ์มากมายเลยนะ ! ทุกๆวันจะเต็มไปด้วยสิ่งใหม่ๆ และฉันคิดว่ามันจะต้องสนุกมากแน่ๆ! ]
สื่งใหม่ๆ หรอ ? พอมาคิดดูแล้วแค่ได้มาเล่นกับอายากะทุกๆวันผมก็สนุกมากๆแล้ว
ถ้าเจอสถานที่ใหม่ๆ ผมจะเป็นคนแรกที่ไปสร้างฐานลับเอาไว้ ถ้าเธอไปซื้อเกมใหม่มา ผมก็จะไปซื้อมาแล้วเล่นให้เทพ อาจดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ถ้าผมแอบทำโดยที่หวังจะเซอร์ไพรส์อายากะละก็ มันน่าจะเติมเต็มผมมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้
ตั้งแต่ที่ผมหยุดเล่นกับอายากะ ชีวิตของผมก็มีแค่เดินทางไปมาระหว่างโรงเรียนกับที่บ้าน แต่ตอนนี้จากโรงเรียนเปลี่ยนมาเป็นงานพาร์ทไทม์……แล้วก็หลายๆเรื่องที่ผ่านๆมา มันยากที่จะบอกว่าชีวิตของผมนั้นสนุกดี
ผมคิดว่าคงจะดีถ้าจะก้าวออกจากชีวิตประจำวันอันน่าเบื่อนี้ไปสู่อีกโลกหนึ่ง…?
[แน่นอนว่า มีหลายเรื่องที่นายอาจจะยังไม่เข้าใจและกังวลอยู่… แต่ยังไงรุยก็ยังมีฉันอยู่ใช่มั้ยล่ะ ?]
[เอ๊ะ?]
[ฉันเป็นวีทูบเบอร์ที่ดังมากๆเลยไงล่ะ ! ]
แล้วอายากะก็โพสท่าที่อยู่ในอนิเมะสาวน้อย และท่านั้น…ดูเหมือนซ้อนทับกับเงาอายากะตอนเธอเด็กๆเลย
[ฮ่าๆ นั้นสินะ ฉันยังมีเธออยู่นี่นา ไม่แน่ว่านี่อาจจะเป็นพรสวรรค์ยอดเยี่ยมที่สุดของฉันก็ได้]
[เอ๊ะ ? เอ๊ ! ? ไม่สิฉันว่านั่นก็เวอร์ไปหน่อยนะ]
[ไม่อะ ไม่เวอร์ไปหรอก ฉันกล้าพูดได้เลย]
จากนั้น…ใบหน้าของอายากะก็แดงขึ้นมากกว่าเดิม เธอหันหลังให้ผมแล้วซุกหน้าลงบนหมอนที่วางเอาไว้
[อ่าาา~ ! โม่ ! รุยแบบนี้มันขี้โกงนะ]
[เรื่องอะไรหรอ?]
พอผมพูดไป เธอก็ตบหลังผมด้วยหมอนอีกอันที่วางอยู่ตรงนั้น
[โอ๊ย]
[อ่า ยังไงก็เถอะ รุยตัดสินใจจะเป็นวีทูบเบอร์แล้ว ฉันเดาว่าคงเป็นแบบนั้นสินะ ?]
[อืม ก็….ก็คงเป็นงั้นแหละ]
[ฟุฟุ เธอพูดแล้วนะ? เอาล่ะ งั้น เดี๋ยวฉันแจ้งคุณผู้จัดการก่อนนะ]
[ผ-ผู้จัดการหรอ ? เอ๊ะ นี่เธอ มีคนแบบนั้นด้วยหรอ ?]
[ใช่แล้วล่ะ ถ้าฉันมีเรื่องอะไรละก็ ฉันก็จะถามคุณผู้จัดการนี่แหละ] (tl : แนวๆผู้จัดการส่วนตัว ส่วนตอนที่แล้วจะอารมณ์แบบผู้บริหารทั้งสังกัด)
นี่วีทูบเบอร์มีผู้จัดการด้วยหรอ ? นี่มันไม่ต่างกับพวกคนดังๆเลยไม่ใช่หรอ?
[เหมือนคนดังเลยแฮะ]
[ฮิ ฮิ เดี๋ยวรุยก็จะได้รู้จักกับคนดังแล้วนะ ?]
[ชักเริ่มกังวลแล้วสิ….]
[ไม่เป็นไรหรอก ! เห็นฉันจะเป็นแบบนี้ แต่ฉันก็จัดการให้ได้นะ]
อายากะพูดแล้วก็ตบหลังผม ในตอนนั้นผมรู้สึกมั่นใจว่าอายากะพึ่งพาได้จริงๆ
[นั่นสินะ เข้าใจและ งั้นฉันจะเชื่อเธอสักหน่อยแล้วกัน]
[อืม แบบนั้นแหละดีแล้ว ! รุยควรมองโลกในแง่ดีมากกว่านี้นะ]
[อ่า นั่นสินะ]
อายากะยิ้มกับคำพูดของผม สีหน้าของเธอแตกต่างจากเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วอย่างสิ้นเชิง
[เอาล่ะ! ถ้าอย่างนั้น เราก็พอมีเวลาอยู่ วันนี้เรามาสตรีมคอลแลปด้วยกันมั้ย?]
[ไม่อะ]
[เอ๊ ? ทำไมอะ ?!]
[อยากคุยกับอายากะอีกสักหน่อยน่ะ]
[ห-โห ! นี่รุยกลายเป็นขี้แอ๊คขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน !?]
[เอ๊ะ ? ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้นนะ…]
มันแปลกขนาดนั้นเลยเหรอ? ผมหมายถึงว่าอยากจะคุยตามปกติ ไม่ใช่ในฐานะ วีทูบเบอร์….แต่อายากะดูมีความสุข ก็โอเคแล้ว
จากนั้นอายากะก็เล่าเรื่องต่างๆ เกี่ยวกับวีทูบเบอร์ให้ผมฟัง ก่อนจะกลับบ้านผมก็กินสลัดมันฝรั่งที่แม่อายากะทำให้และออกจากบ้านอายากะไป……
——————————————————-
อ่านก่อน(นิดนึง)ที่เพจ FB : Monica モニカ
ขอบคุณที่ตามอ่านครับ ????????
สัปดาห์หน้าจะยุ่งๆนิดหน่อยไม่รู้จะได้ลงมั้ยรอดู~
ps. มีผิดอะไรตรงไหนแจ้งได้นะครับ
