ตอนที่ 44: วันนี้เป็นวันพิเศษ !
…หลังจากการสตรีมจบลง ก็ถึงเวลาที่เราจะปิดการสตรีมแล้วสินะ
[ โอเค งั้นถึงเวลาที่ต้องปิดแล้วล่ะ ]
“อ้าว”
“จะจบแล้วเหรอ?”
“เวลาที่สนุกผ่านไปไวเสมอเลย”
“เดี๋ยวสิ”
“จะหนีไปเหรอ?”
“ไม่เล่นรอบสองเหรอ?”
[ อ่า… จริงๆ ก็อยากเล่นรอบสองเหมือนกันนะ? ]
อายากะหยิบคอมเมนต์ขึ้นมาแล้วพูดแบบนั้น… แต่ตอนนี้ก็เกือบจะสองทุ่มครึ่งแล้วนะ ถ้าเล่นรอบสองต่อ คงกินเวลาเกินไปแน่ๆ ผมเลยคิดจะบอกเรื่องนี้ให้อายากะฟัง แต่โรบินก็พูดขึ้นมาก่อน
[ อืม อยากเล่นต่อก็จริง แต่ข้างนอกมันมืดแล้วนะ และตามที่รุยบอก เราควรจะจบตรงนี้ ]
[ ใช่แล้วค่ะ! ถึงจะรู้สึกเสียดายนิดหน่อย แต่ก็คิดว่าดีแล้วล่ะค่ะ… แต่ว่าเรย์ซัง ต้องกลับมาเล่นเกมด้วยกันอีกนะคะ! ]
ฟังแล้วอายากะก็ยิ้มและพยักหน้าด้วยความเข้าใจ
[ อื้ม ใช่เลย! เข้าใจแล้ว งั้นวันนี้จบตรงนี้นะ! ]
เมื่อพูดอย่างนั้น ทุกคนก็หันมามองผม ผมเลยเตรียมคำพูดปิดท้าย
[ โอเค งั้นก็ การสตรีมกับกลุ่มโอเวนของเราวันนี้ก็จบลงแค่นี้ ขอบคุณทุกคนที่มาดูกันนะครับ ]
“โอทสึ”
“โอทสึー”
“สนุกมากเลย!”
“โอทสึรุย”
“พูดโอทสึรุยสิ”
“พูดโอทสึรุยให้ฟังหน่อยสิ!!!”
“ขอร้องละ พูดว่าโอทสึรุยทีสิ!”
…ไม่รู้ตัวเลยว่าเกิดเทรนด์อะไรขึ้นมาอีกแล้ว? แต่พอทุกคนขอมาแบบนี้ กลับรู้สึกไม่อยากพูดขึ้นมาเฉยๆ นี่สิ พอหันไปมองสามคนข้างๆ พวกเขาก็นั่งยิ้มอยู่ ทำให้ผมเข้าใจทันที
[ ฟุๆ! โอทสึรุย! ] [ โอทสึรุยซัง! ] [ อืม โอทสึรุย! ]
“มาแล้วววววววววววว!!!”
“เย้ๆๆๆๆๆๆ”
“ขอบคุณมากครับ!!!”
“เยี่ยมไปเลย”
“เหลือแต่รุยเท่านั้นแล้วนะ?”
[ อะไรกัน ทำไมพวกเธอพูดกันหมดแล้วล่ะ…? ]
[ ก็รุยไม่ยอมพูดเองนี่นา น่าสงสารคนดูนะ? ]
น่าสงสารเหรอ… ฮะ อา ถ้าปิดตอนนี้ผมคงจะกลายเป็นคนไม่ดีเลยสินะ… โธ่… ถ้าทุกคนอยากฟังขนาดนี้ ผมจะพูดให้ก็ได้!
[ …อ -โอทสึรุย… ]
“กรี๊ดดดดดดดด!!!”
“มาแล้วววววววววววว!!!”
“น่ารักจังเลย!!!”
“ขอบคุณ ขอบคุณมากครับ”
“วันนี้ผมรอดชีวิตได้เพราะรุยพูดคำนี้”
“ โอทสึรุย รุยพูดคำนี้แล้วสินะ วันนี้คือวันพิเศษแหละ ”
[ … ]
ผมไม่อยากอ่านคอมเมนต์ที่ไหลเข้ามาอีกแล้ว เลยรีบปิดตรีมแบบเงียบๆ ไปเลย
◇
[ ขอบคุณทุกคน! วันนี้สนุกมากเลย! ]
[ อื้ม ใช่แล้ว! วันนี้สนุกสุดๆ ไปเลย! ]
[ ใช่ ข้าก็เหมือนกัน! ]
หลังจากสตรีมจบ สามคนก็กินขนมที่เหลือและทำเหมือนการประชุมสรุปกัน ทุกคนถือโทรศัพท์มือถือไว้ในมือ… กำลังถ่ายรูปกันหรือไงนะ?
ผมรู้สึกสงสัย เลยแอบมองหน้าจอโทรศัพท์ของอายากะ และพบพื้นหลังสีน้ำเงินกับสีขาวของทวิตเตอร์ อ้อ เธอคงกำลังโพสต์ข้อความหลังจบการสตรีมอยู่สินะ…
[ …อ๊ะ รุย แอบดูโทรศัพท์เหรอ? แหม แอบเนียนนะเนี่ย~ ]
[ เปล่า ก็แค่สงสัยนิดหน่อย… ขอโทษที่แอบดูนะ แล้วนี่ทุกคนโพสต์หลังจบการสตรีมเหรอ? ]
[ ใช่สิ~ แล้วก็ว่าไป รุยนี่ไม่ค่อยโพสต์เลย เสียดายนะ ]
[ เสียดาย?… ก็รู้แหละว่าควรโพสต์บ่อยๆ แต่ไม่รู้จะเขียนอะไร กลัวว่าจะมีคนมากดไลค์เยอะเกินไปด้วย ]
ก่อนจะเป็น VTuber ผมไม่ได้ห่างหายจากโซเชียลหรอก แต่ตอนนั้นมีแค่สแปมแอคเคาน์เท่านั้นที่มากดไลค์โพสต์ผม ตอนนี้มีแฟนๆ เป็นพันที่คอยตอบกลับอยู่ จะโพสต์อะไรผิดๆ ก็ไม่ได้หรอก…
ดูเหมือนว่าอายากะจะอ่านใจผมได้ เลยพูดปลอบใจ
[ ก็แค่เขียนสิ่งที่คิดก็พอ! อย่างเช่น ‘สนุกมาก~’ หรือ ‘ข้าววันนี้อร่อยมาก~’ อะไรแบบนั้น! ]
[ แค่นั้นพอแล้วเหรอ? ]
[ ใช่สิ! ก็ทุกคนอยากรู้เรื่องของคนที่ชอบอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ]
นั่นสินะ… คนที่ติดตามผมก็น่าจะอยากรู้เรื่องของผมอยู่บ้าง ไม่ถึงกับชอบก็เถอะ ถ้างั้น… อาจจะลองโพสต์บ่อยขึ้นหน่อยก็ได้
[ งั้นผมจะลองโพสต์บ้างละกัน… เอาเป็นว่า ‘วันนี้สนุกมาก หวังว่าจะได้ร่วมมือกับทีมนี้อีกครั้ง’… แบบนี้เป็นไง? ]
[ โธ่! แบบนั้นมันแข็งไปนะ! ต้องใส่อิโมจิเข้าไปหน่อยสิ! ]
[ อิโมจิเหรอ? ไม่ค่อยอยากใช้เลยแหะ… แบบที่มีคนชูมือขึ้นน่ะเหรอ? ]
[ โอ๊ย โบราณไปแล้วน่า! เดี๋ยวนี้ไม่มีใครใช้แล้วนะ! ]
[ จริงเหรอ? ]
ในหัวผมยังรู้สึกว่าท่านั้นยังทันสมัยอยู่เลย… งั้น ‘โชบง’ ( (´･ω･`) ) ก็คงเชยแล้วสินะ? ผมชอบท่านั้นซะด้วยสิ
[ ก็ใช่น่ะสิ! เอามานี่! ฉันจะเขียนให้ดูเป็นตัวอย่างเอง! ]
[ เฮ้ย! ]
อายากะแย่งโทรศัพท์ไปจากมือผม แล้วเริ่มพิมพ์ข้อความลงไป สักครู่หนึ่ง เธอก็ยื่นหน้าจอให้ผมดูพร้อมรอยยิ้ม
[ เสร็จแล้ว! ‘ขอบคุณที่เข้ามาดูสตรีมวันนี้น้าา ♡ วันนี้สุดยอดไปเลย! ✨ ทีมนี้แข็งแกร่งที่สุด❣️ รักทุกคนมากๆ เลย ????’ เป็นไงล่ะ? ]
[ โอเว่อร์ไปแล้ว! ห้ามโพสต์เด็ดขาดนะ!!! ]
[ เอ๊ะ? ฉันโพสต์ไปแล้วนะ… ไม่เป็นหรอก? ]
[ ก็บ้าแล้ว!! ]
ผมรีบดึงโทรศัพท์คืน แต่ก็สายไปแล้ว มีคนมาเมนต์มากมายว่า ‘บัญชีโดนแฮ็กแล้วล่ะ ฮ่าๆ’ ขึ้นมารัวๆ
[ ซวยล่ะสิ… ถ้าลบตอนนี้คงดูจริงจังไปอีก แย่เลย… ต้องหาทางอธิบายแล้วล่ะ… ]
[ ว้าว คอมเมนต์ไหลเข้ามาเร็วมากเลยนะ! ยอดเลยนะ รุย! ]
[ ไม่ยอดเลยนะ! นี่มันบ้าไปแล้ว! ]
[ ฮิๆ! ฉันรีทวีตให้แล้วด้วยนะ! ]
[ บ้าจริง!! ]
เมื่อเห็นการโต้ตอบทั้งหมดนี้ สองคนที่เหลือก็หัวเราะอย่างสนุกสนาน
[ ฮ่าๆๆ! รุยบอยกับเรย์ซังนี่สนิทกันจริงๆ นะ! ]
[ แบบนี้มัน… ดูเหมือนคู่รักเลย ! ]
[ ใช่ค่ะ! ไม่ใช่แค่แฟน เหมือนคู่สามีภรรยากันเลยนะคะ! ]
เฮ้ย… ถ้ามีใครฟังอยู่คงได้เป็นเรื่องแน่เลย… โชคดีที่ไม่ได้สตรีมอยู่
[ …ว่าไงล่ะครับ เรย์ซัง? ]
ผมที่เริ่มหงุดหงิดนิดหน่อย ลองแกล้งพูดไปแบบนั้น อายากะกลับยิ้มแย้มและตอบกลับมาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
[ …หึหึ งั้นเหรอ? ]
เธอยิ้มมองผมราวกับกำลังท้าทาย… อะไรเนี่ย? ทำไมเธอดูเหมือนไม่ได้รังเกียจเลยล่ะ?
อยากเช็คประชากรคนตามเร่องนี้ครับ เม้นหน่อยก็ได้นะเหงา555 // ต่อจากนี้เริ่มหวานๆสนุกๆล่ะ ถึงจะนานไปหน่อยก็เถอะ…..
