ตอนที่ 43: ชีวิตมันก็แบบนี้แหละ
“เหรอออ”
“ก็จริง ถ้าไม่ว่างคงไม่ได้เป็น VTuber หรอก”
“ถึงจะเพื่อแก้เบื่อ แต่ก็ดีใจที่เรย์เข้ามาในโลกนี้”
“ดีแล้วล่ะที่เรย์ว่าง”
…รู้สึกเหมือนจะมีแค่ผมที่สังเกตเห็นเรื่องนี้อยู่คนเดียว แต่เอาเถอะ อาจจะเป็นแค่ผมคิดไปเองก็ได้
ที่ผมรู้สึกแบบนี้ก็เป็นแค่ความรู้สึกส่วนตัวล้วนๆ …ผมเลยตัดสินใจเงียบไว้ ไม่อยากจะทำลายบรรยากาศตอนนี้ คิดว่าถามหลังจบสตรีมก็ได้อยู่ดี… จากนั้นอายากะก็พูดขึ้นมา
[ เอาล่ะ! พวกเราก็เล่าจุดเริ่มต้นกันหมดแล้ว! ต่อไป… คุยอะไรกันดี? ]
[ ใช่เลย… แล้วถ้าเรามาพูดถึงแผนในอนาคตกันล่ะ? ]
[ แผนในอนาคต? ]
[ หมายถึง… พวกเรามีแผนอยากทำอะไรต่อไปยังไงล่ะ ]
[ เข้าใจแล้วค่ะ ! รุยซังนี่ฉลาดจริงๆ! ]
“รุยดูเหมือนพี่ชายเลย”
“เหมือนพี่น้องเลยนะ”
“คู่รุยกับคาเรนก็ดูไม่เลวเลย”
“เห็นแบบนี้แล้วก็เหมาะดี”
พอเห็นคอมเมนต์ที่บอกว่าเหมือนพี่น้อง ผมก็แอบดีใจนิดหน่อย ถึงจะไม่รู้ว่าคาเรนซังคิดยังไงก็ตาม (เธอคงไม่ได้ดูคอมเมนต์)… แล้วเธอก็ตบมือแปะๆ พูดขึ้นมา
[ อ้อ! ถ้าอย่างนั้น! ฉันอยากจะลองทำอาหารกับทุกคนดู! ]
ทันใดนั้น อายากะก็ตอบสนองทันที
[ เยี่ยมเลย! ฉันก็อยากทำอาหารกับคาเรนจังเหมือนกัน! ]
[ ฟังดูดี… แต่ถ้าจะทำในสตรีมคงลำบากนะ? ]
[ พวกเรามีตัวตนอยู่ในโลกเสมือนนี่นา ]
ก็มีคนถกเถียงกันว่ามันโอเคมั้ยที่ VTuber จะทำคอนเทนต์ในโลกจริง… แต่ผมเป็นพวกที่คิดว่าถ้ามันสนุกก็โอเคแล้ว
ถึงแม้ว่าถ้าเป็นเรื่องปกติมันก็อาจจะดูว่า “งั้นจะสร้างคาแรคเตอร์ทำไมล่ะ?” ผมก็พอเข้าใจ แต่มันก็เป็นหน้าที่ของพวกเราที่จะหาจุดลงตัวที่เหมาะสม
“แต่ก็มี VTuber ทำอาหารในสตรีมเหมือนกันนี่!”
“อยากให้เป็นจริงจังเลยนะ”
“ทำข้าวกล่องให้รุยสิ”
“จัดแข่งทำข้าวกล่องวัยรุ่นให้รุยเลย”
ฮ่าๆ… ถึงจะแข่งทำข้าวกล่องวัยรุ่นฟังดูน่าสนุก แต่ปัญหาคืออาจไม่มีใครอยากเข้าร่วมหรอก
[ งั้นก็… อาจขอความร่วมมือจากทีมงานดูเป็นไง? ]
[ อืม… หรือเราจะทำรายการของพวกเราสี่คนไปเลยดีมั้ย? ]
[ คงจะขอมากไปหน่อยนะ… ]
[ ฮ่าฮ่า! แต่ถ้ามีรายการของกลุ่มโอเวนจริงๆ คงจะน่าสนใจมากๆนะ! ]
“จริงด้วย!!”
“ทำรายการให้กลุ่มโอเวนเถอะ!! จริงจังเลย!!”
“ออกอากาศทุกวินาทีไปเลย”
“ไปขอท่านประธานกันเถอะ”
…ก็พูดเล่นๆ แหละนะ ถึงจะไม่ได้ไปถึงชิโอะซาวะซังแต่ลองคุยกับเนโมซังดูอาจจะไม่เลวนะ ไว้จะลองพูดดูละกัน
[ เอาล่ะ… แล้วรุยซังอยากทำอะไรล่ะ? ]
[ ฉันเหรอ? อืม… จริงๆ ก็อยากกลับไปร่วมรายการห้องแลปวิทยาศาสตร์ของอันโดเซนเซอีกครั้งน่ะ? ]
[ ทั้งสี่คนเลย? ]
[ ใช่แล้ว! อยากไปทั้งกลุ่มโอเวนเลย! ]
จริงๆ ผมก็ไม่ได้คิดถึงทั้งสี่คนหรอก แต่พอลองนึกดูก็ฟังดูน่าสนุกดี ถึงจะวุ่นวายมากก็ตาม…
[ ฮ่าฮ่า! แบบนั้นคงจะสนุกน่าดู! ]
[ แต่อันโดเซนเซคงลำบากมากแน่ๆ! ]
“แค่คิดภาพก็ชัดเจนละฮ่าๆ”
“อาจารย์อาจจะเป็นลมได้”
“แล้วพวกเขาจะไปถึงที่นั่นกันได้ยังไง?”
“ใช้เวทมนตร์ย้ายทั้งกลุ่มไปเลย”
จริงๆ มันง่ายมากถ้าใช้อะไรแบบการย้ายทั้งกลุ่ม… สะดวกดีจริงๆ นะ เวทมนตร์เนี่ย
[ แล้วโรบินซังล่ะ อยากทำอะไรบ้าง? ]
[ ข้ารึ? ข้าอยากร้องเพลงดูนะ! แน่นอนว่า…กับสมาชิกกลุ่มนี้แหละ! ]
[ ฮ่าฮ่า ก็โรบินฝันอยากเป็นซูเปอร์สตาร์นี่นะ? ]
[ …อย่ามาล้อเล่นมากไปเลยนะ, เจ้ารุย… ]
แล้วก็เป็นครั้งแรกหรือเปล่า? ที่เห็นโรบินอายจนก้มหน้าลงไปแบบนั้น… น่ารักดีจริงๆ นะเนี่ย
“ฮ่าๆ”
“น่ารักจัง”
“พอรู้ความฝันแล้วก็อยากให้กำลังใจเลย”
“สู้ๆ นะโรบิน”
[ แล้วเรย์ล่ะ? มีอะไรที่อยากทำมั้ย? ]
[ อืม! ฉันน่ะ… อยากเล่นเกมกับทุกคน! ]
[ เกมเหรอ? ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ก็เล่นได้เลยนะ.. ]
ผมมองไปที่เครื่องเกมคอนโซล ‘สนัตช์’ ที่วางอยู่หน้าเรา จากนั้นอายากะก็เริ่มหมุนผมของเธอไปมา
[ อ้อ แน่นอนว่าเกมที่รุยเล่นก็สนุกนะ… แต่ถ้าเป็นบอร์ดเกมหรือออกไปเล่นที่เกมเซ็นเตอร์ก็คงไม่เลวเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ? ]
[ โอ๊ะ ฟังดูน่าสนใจดีนี่ ]
[ ฉันเองก็อยากถ่ายรูปกับเรย์ซังที่เกมเซ็นเตอร์เหมือนกัน! ]
มันก็ดูสนุกดีนะ แต่…
[ เป็นความคิดที่ดี แต่ตอนนี้ออกไปเล่นไม่ได้หรอก ฉันก็ไม่มีบอร์ดเกมที่บ้านด้วย… งั้นวันนี้ขอเป็นเกมที่มีในบ้านไปก่อนแล้วกัน บอร์ดเกมหรือเกมเซ็นเตอร์ไว้วันหลังแล้วกันนะ ]
[ อ้อ โอเค! ได้เลย! ]
[ ฉันก็ตื่นเต้นรอแล้วเหมือนกัน! ]
“เยี่ยมไปเลย”
“จะมีบอร์ดเกม & เกมเซ็นเตอร์สตรีมมั้ยนะ?”
“จะตั้งตารอนะ”
“ได้เป้าหมายในการใช้ชีวิตแล้ว!!”
ไม่ใช่ว่าจะให้ใช้ชีวิตกับสิ่งนี้นะ… แต่ก็รู้สึกดีที่มีคนรอคอยกันขนาดนี้ จากนั้นโรบินก็หันมาถามผม
[ แล้วนายล่ะ รุย จะเล่นเกมอะไร? ถ้าพูดถึงเกมที่เล่นได้สี่คน… ก็คงเป็นสมาร์ทไฟท์ล่ะสิ? ]
[ ไม่เอา สมาร์ทไฟท์รุยเก่งเกินไป เล่นแล้วเครียดเลย! ]
[ ฮ่าฮ่า… งั้นลอง ‘มาริโมะปาร์ตี้’ ดูมั้ย? เพิ่งซื้อมาใหม่แต่ยังไม่ได้เล่นเลย… อยู่คนเดียวก็แบบนี้แหละ ]
พอได้ยินชื่อเกมปาร์ตี้นั้น คาเรนก็ยิ้มขึ้นมา
[ โอ้ มาริปาร์ตี้! ดีเลยค่ะ! ตอนเด็กๆ ฉันเคยเล่นกับพี่สาวบ่อยๆ เลยนะ ]
[ โห คาเรนมีพี่สาวด้วยเหรอ? ]
[ ใช่ค่ะ! เธอน่ารักมากเหมือนเรย์ซังเลยนะคะ! ]
[ …จริงเหรอ? ]
[ รุย? ทำไมเงียบไปล่ะ? ]
“555555”
“555555“
“555555”
“น่ากลัว”
“น่ากลัวจริง”
“อู้วว…”
[ เปล่า… ไม่มีอะไรนะ… เดี๋ยวจะไปเตรียมมาให้แล้วกัน… พวกเธอกินขนมรอไปก่อนนะ ]
แล้วผมก็เดินออกมาอย่างเร่งรีบ… ก่อนจะหยิบถาดขนมที่เตรียมไว้ขึ้นมาวางบนโต๊ะที่ทุกคนล้อมกันอยู่ อายากะมองดูขนมและพูดขึ้นมาเบาๆ
[ อ้อ ขนมคุกกี้แบบที่ว่ารุยได้มาตอนวาเลนไทน์สินะ ]
[ บอกแล้วไงว่าเรื่องนั้นไม่ได้เกิดขึ้นจริง! จะให้ตายรึไง?! ]
[ เรื่องอะไรเหรอ? ]
[ ฮ่าฮ่า คงเป็นเรื่องเล่าในสตรีมน่ะสิ! ที่รุยบอกว่ามีคนให้คุกกี้วาเลนไทน์กับเขา… ]
[ คาเรน! ไม่ต้องอธิบายแล้ว!! ]
“555”
“5555”
“5555”
“5555”
“วันนี้รุยโดนแกล้งตลอดเลย ฮ่าฮ่า”
แล้วผมก็เตรียมเกมเสร็จ พวกเราทั้งสี่คนก็เล่นมาริปาร์ตี้กัน ผลออกมาคิดว่าผมจะชนะขาด… แต่สุดท้ายอายากะกลับชนะไปด้วยสตาร์โบนัสซะอย่างนั้น ไม่พอใจเท่าไหร่แต่… ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้แหละนะ?
