ตอนที่ 38 กลุ่มโอเว่นนี่คือ ?
หลังจากรายการจบลง พวกเราก็พูดคุยกันเล็กน้อยก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้าน ผมแลกช่องทางการติดต่อกับอันโดเซนเซย์และโมจิไว้ ก่อนแยกจากกัน เซนเซย์บอกว่า “ถ้ามีอะไรหรืออยากคุยก็ทักมาได้นะครับ” ส่วนโมจิก็พูดติดตลกว่า “ถ้าไม่ติดต่อมาล่ะก็ เดี๋ยวจะใช้เป็นโน๊ตนะคะ!”
ผมยิ้มและขอบคุณทั้งสองคน จากนั้นก็กล่าวลาทีมงานแล้วเดินออกจากที่นั่น ระหว่างทางกลับ ผมเปิดดูแอปข้อความ เห็นว่ามีเพื่อนใหม่เพิ่มเข้ามาสองคน ผมยิ้มออกมาอีกครั้ง แม้จะดูเหมือนคนบ้าสำหรับคนที่มองอยู่ก็ตาม
*
เช้าวันถัดมา ผมถูกปลุกด้วยเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ ผมคว้าโทรศัพท์ที่อยู่ข้างเตียงมารับสายด้วยความงัวเงีย
[ ฮ…ฮัลโหล? ]
เสียงอันคุ้นเคยของอายากะ เพื่อนสมัยเด็กของผมก็ดังขึ้น
[ ฮัลโหล รุย? หรือว่าจะยังไม่ตื่น? ]
ผมขยี้ตา มองนาฬิกาก็เห็นว่าเก้าโมงกว่าแล้ว แม้จะตื่นสายไปหน่อยแต่ก็ยังมีเวลาพักผ่อนอยู่ เพราะวันนี้ผมเริ่มงานตอนบ่าย
[ เพิ่งตื่นนี่แหละ ]
[ ฮะๆ! ขอโทษนะ แต่ฉันอดใจไม่ไหวจริงๆ อยากคุยเรื่องเมื่อวานนี้น่ะ! ]
เสียงหัวเราะของอายากะดังมาตามสาย ทำให้ผมนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่ห้องเตรียมการของอันโดนเซนเซย์เลย
[ ดูด้วยเหรอ? ขอบใจนะ แต่ว่าอายากะคงจะยุ่งอยู่แล้ว ไม่ต้องฝืนดูก็ได้นะ ]
[ ไม่เลย! ฉันตั้งตารอดูเลยล่ะ! พอรู้ว่ารุยจะได้ออกรายการน่ะ! ]
[ จริงเหรอ… แล้วเป็นยังไงบ้าง? ]
ผมถามด้วยความสงสัย อายากะตอบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจ
[ มันดีมากๆเลย! ทุกคนพูดถึงในทวิตเยอะมากเลยนะ รุยเองก็ดูสนิทกับอันโดเซนเซย์กับโมจิมาก ดีใจแทนจริงๆ! ]
[ งั้นเหรอ ]
ผมพยักหน้าเล็กน้อย และรู้สึกถึงความอบอุ่นในใจ คงต้องขอบคุณอายากะที่ทำให้ผมมีโอกาสได้ทำอะไรที่ไม่เคยทำมาก่อน
[ ขอบคุณนะ อายากะ ]
[ เอ๊ะ? อยู่ๆ มาขอบคุณฉันทำไมล่ะ? ]
[ ไม่รู้สิ แค่อยากขอบคุณที่ทำให้ฉันได้พบกับโอกาสใหม่ๆ และประสบการณ์ต่างๆ ที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้เจอน่ะ ]
หลังจากพูดออกไป ผมก็เขินขึ้นมาทันที อายากะหัวเราะนิดหน่อยและตอบกลับมาอย่างอ่อนโยน
[ ไม่เป็นไรเลย! ฉันดีใจที่ได้เห็นรุยในฐานะ VTuber นะ งั้นเรามาสนุกไปด้วยกันต่อเถอะ! ]
[ อืม… ได้เลย! ]
[ แล้วก็ ฉันมีเรื่องอยากชวนล่ะ ]
อะไรนะ? เปลี่ยนเรื่องเร็วเหมือนกันนะเนี่ย
[ เดี๋ยว… หรือว่า? ]
[ ฮิๆ ใช่แล้วล่ะ! รุย มาออฟไลน์คอลแลปกันอีกครั้งกันเถอะ! ]
[ ว่าแล้วเชียว… แต่เราเพิ่งจะคอลแลปกันไปเองนิ แล้วถ้าทำแค่สองคน มันจะโอเคเหรอ? ]
แม้ว่าอายากะจะพูดด้วยความตื่นเต้น ผมก็ยังคงกังวลเพราะการคอลแลปออฟไลน์เป็นเรื่องที่ต้องวางแผนให้ดี เธอยังหัวเราะและพูดต่อ
[ ไม่เป็นไรหรอก! แล้วครั้งนี้ฉันไม่ได้อยากชวนแบบไม่มีแผนนะ! ]
[ แล้วคิดจะสตรีมอะไรเหรอ? ]
[ คราวนี้ฉันอยากจะคอลแลปกับกลุ่มโอเว่นทั้งหมดเลย! ]
[ กลุ่มโอเว่น? ]
ชื่อคุ้นๆ แต่จำไม่ได้ว่าคืออะไร
[ เอ๋? ลืมไปแล้วเหรอ? พวกเรามีคอนเซ็ปต์ว่าเรียนอยู่ที่โรงเรียนเวทมนตร์โอเว่น และยังมีสมาชิกคนอื่นๆ ในสังกัดที่อยู่โรงเรียนเดียวกันไง! กลุ่มโอเว่นก็คือพวกเราไงล่ะ! ]
[ …อ่า จำได้แล้วล่ะ ]
ผมคิดว่าเคยได้ยินเรื่องนี้จากประธานชิโอซาวะที่พูดถึงมาก่อนหน้านี้ ดูเหมือนเขาจะบอกว่าผมถูกเพิ่มเข้ามาในฐานะสมาชิกของพวกผู้ใช้เวทมนตร์ เพื่อเชื่อมความสัมพันธ์กับอายากะ…
[ ว่าแต่ในกลุ่มโอเว่นมีกี่คนเหรอ? ]
[ เอ่อ… ก็มีฉันกับรุย แล้วก็คาเรนจังกับโรบินคุง รวมทั้งหมดก็สี่คนนะ! ]
[ ชื่อใหม่มาอีกแล้วเหรอเนี่ย…? ]
แม้จะผ่านไปเดือนนึงแล้วที่ผมเข้าร่วมสังกัดนี้ แต่ยังจำชื่อและหน้าตาของทุกคนได้ไม่ทั้งหมด ยังต้องพยายามจำเพิ่มอีก เพราะก่อนหน้านี้ผมไม่แม้แต่จะแยกความแตกต่างระหว่าง VTuber กับตัวละครอนิเมะได้เลย… นี่มันข้อแก้ตัวสินะ?
[ สองคนนี้ต้องจำไว้เลยนะรุย! เพราะในอนาคตยังไงก็ต้องทำงานร่วมกันแน่ๆ! ]
อายากะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดูเหมือนเธอจะคิดว่าในอนาคตจะต้องทำงานร่วมกับกลุ่มโอเว่นนี้อย่างแน่นอน ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงปฏิเสธคำชวนนี้ไม่ได้แล้วสินะ…
[ เข้าใจแล้ว… งั้นเดี๋ยวจะลองหาข้อมูลของสองคนนี้ดูก่อน ]
[ อื้ม! ]
ผมยังคงคุยสายกับอายากะในขณะที่เปิดเว็บไซต์ทางการของสังกัดจากสมาร์ทโฟน เลื่อนหาโปรไฟล์ของสมาชิกในกลุ่มโอเว่นไปเรื่อยๆ
[ เอ่อ… คาเรน… อ๋อ เจอแล้ว เด็กคนนี้ชื่อคาเรน สตอรี่เหรอ? ]
ผมเจอเด็กสาวผมสั้นสีเงินแก้มป่องใส่หมวกนักเรียน ใต้ภาพนั้นมีชื่อ ‘คาเรน สตอรี่’ เขียนอยู่
[ ใช่แล้ว! คาเรนจังเป็นเด็กน่ารักจริงๆนะ! ]
[ เหรอ…]
คงจะเป็นประเภทเด็กน้อยน่ารักล่ะสิ ก็มีคนที่ชอบแนวนี้อยู่ไม่น้อย ผมกดเข้าไปดูโปรไฟล์ของเธอแล้วอ่านเนื้อหาออกมา
[ เด็กสาวอัจฉริยะที่ใจดีและรอบคอบกับทุกคน เข้าเรียนโรงเรียนเวทมนตร์โอเว่นตั้งแต่อายุยังน้อย’… โอ้วว เด็กอัจฉริยะสินะ ]
[ ฮิๆ ดูๆ แล้วเหมือนรุยเลยนะ! ]
[ ฉันไม่ใช่เด็กน้อยน่ารักแล้วก็ไม่ใช่คนใจดีหรือรอบคอบหรอก ]
[ ของแบบนั้นรุยไม่ได้เป็นคนตัดสินนะ? ]
[ หา? หมายความว่าไง…? ]
แม้จะงงๆอยู่บ้าง แต่ผมก็กลับไปยังหน้ารายการสมาชิกของกลุ่มแล้วเลื่อนหาชื่อของอีกคน
[ อ้อ เจอแล้ว ]
ภาพของเด็กหนุ่มผมสีม่วงที่มีต่างหูติดอยู่บนใบหู แววตาเหมือนคนที่ไม่ค่อยมีแรงจูงใจอะไรนัก ใต้ภาพมีชื่อเขียนว่า…
[ โรบิน เฟรล เหรอ… ดูเหมือนพวกตัวละครเย็นชาที่แข็งแกร่งเลยนะ ]
[ อื้ม โรบินคุงเป็นคนสนุกสนานและเป็นตัวสร้างบรรยากาศที่ดีเลยนะ! ]
[ เอ๊ะ? ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย…?]
[ ใช่มั้ยล่ะ ! ]
อืม เข้าใจแล้ว เขาเป็นคนแบบนั้นจริงๆ เหรอ… ไม่หรอก ถึงยังไงผมก็ไม่ควรจะไปตัดสินอะไรเกี่ยวกับเขา เพราะผมเองก็ทำลายภาพลักษณ์ของตัวเองตั้งแต่ตอนแรกแล้ว
[ ก่อนที่รุยจะเข้าร่วมกลุ่ม พวกเราสามคนเคยคอลแลปร้องเพลงกันด้วยนะ! ]
[ เหรอ… แล้วแบบนี้การที่ฉันเข้ามาใหม่จะไม่โดนเกลียดใช่มั้ย? ]
[ ไม่หรอก! ทั้งสองคนใจดีมากๆ เลยนะ แล้วแฟนๆ ทุกคนก็ชอบรุยด้วย! สบายใจได้เลย! ]
อายากะพยายามใช้คำพูดที่อ่อนโยนเพื่อไม่ให้ผมกังวล แม้ว่าจะยังรู้สึกกังวลใจอยู่บ้าง แต่ก็คงต้องลองดู
[ ถ้าทุกคนยอมรับฉัน ฉันเองก็อยากจะทำให้ดีที่สุดในฐานะสมาชิกกลุ่มโอเว่น… จะทำได้มั้ยนะ? ]
[ ฮิๆ ได้แน่นอนสิ! กะแล้วว่ารุยจะพูดแบบนี้ ฉันก็เลยไปถามคาเรนจังกับโรบินคุงเรื่องคอลแลปไว้แล้ว! ]
[ สมกับเป็นอายากะจริงๆ ทำอะไรไวดีนะ… ว่าแต่จะคอลแลปกันเมื่อไหร่? ]
ผมถามด้วยความรู้สึกที่ทั้งชื่นชมและเหนื่อยใจเล็กน้อย แต่ดูเหมือนอายากะจะมีท่าทางการพูดที่ไม่ค่อยสะดวกนัก
[ เอ่อ วันน่าจะช่วงต้นเดือนพฤศจิกาน่ะ… แต่สถานที่ยังไม่ได้กำหนดแน่นอน เลยคิดว่า… ถ้า…ถ้ารุยโอเค… จะจัดที่บ้านของรุยได้มั้ย…? ]
[ หา…พูดจริงเหรอเนี่ย…? ]
ไม่ต้องพาสาวมาบ้าน สาวมาหาเองแล้ว ????
