เนื่องจากช่วงปรึกษาปัญหาของผมจบลงเร็วกว่าที่คาดไว้ พวกเราเลยพูดคุยกันต่อเรื่องวัยรุ่นและการใช้ชีวิตในช่วงนั้น
[ มีอีกเรื่องที่อยากจะบอกกับรุยคุงและผู้ชมทุกคนครับ ว่าชีวิตวัยรุ่นที่สวยงามเหมือนในมังงะหรือหนังนั้น จริง ๆ แล้ว คนที่ได้สัมผัสแบบนั้นมีน้อยมากนะ? ]
[ ..งั้นเหรอ? ]
[ ใช่ครับ สมัยนี้แค่โซเชียลมีเดียก็ทำให้เราสามารถแอบส่องชีวิตวัยรุ่นของคนอื่นได้ง่ายขึ้น…แต่ก็มีคนมากมายที่ใช้เวลาอยู่คนเดียว อย่างเช่นผมเอง ช่วงที่ยังเรียนอยู่ผมก็อยู่คนเดียวเป็นส่วนใหญ่ ]
คิดไม่ถึงเลย…อันโดเซนเซย์ดูเป็นคนเงียบ ๆ แต่ไม่เคยรู้สึกเลยว่าเขาจะมีบรรยากาศแบบพวกที่ชอบอยู่คนเดียว เขาคงเลือกใช้ชีวิตแบบนั้นด้วยตัวเอง แต่โมจิกลับถามอันโดด้วยท่าทางซุกซนว่า
[ เอ๋? เซนเซย์ดูท่าทางจะฮอตนะ? ]
[ ฮ่าๆ ตอนนั้นผมชอบเรียนมากที่สุดครับ พอมาคิดดูแล้ว ก็รู้สึกว่าเล่นสนุกบ้างก็คงดี แต่ถ้าไม่ได้ทำแบบนั้น ผมคงไม่ได้เป็นตัวเองในวันนี้ การเป็นตัวเองในตอนนั้นเลยทำให้ผมรู้สึกว่าผมรักตัวเองมากน่ะครับ ]
[ นั่นมันยอดไปเลย… ]
สำหรับผมตอนนี้ แค่คิดถึงช่วงเรียนก็มึนหัวแล้ว ไม่รู้ว่าเมื่อโตขึ้นอีกหน่อยจะดีขึ้นมั้ยนะ..
[ โมจิเองก็อยู่ในช่วงวัยรุ่นนะ แต่เวลาส่วนใหญ่จะใช้ไปกับการไปดูดวงมากกว่าการไปเล่นกับเพื่อน ๆ อีก เลยได้ใช้เวลาอยู่คนเดียวเยอะเลย ]
[ งั้นเหรอ…ทุกคนไม่เหมือนกันสินะ? ]
[ ใช่ครับ ทุกคนมีวิธีใช้ชีวิตที่แตกต่างกัน ชีวิตวัยรุ่นไม่มีการบังคับหรอกครับ ]
”ไม่มีการบังคับ…เหรอ”
“คำพูดของครูลึกซึ้งดีนะ”
“รู้สึกเหมือนถูกยอมรับเลย สบายใจขึ้นนิดหน่อย”
“แต่ก็ใช่ เพราะเราย้อนเวลากลับไปไม่ได้”
คำพูดของอันโดเซนเซย์ทำให้ผมรู้สึกโล่งขึ้นนิดหน่อย…ผมเชื่อว่าคนที่มีความรู้สึกเหมือนกันก็คงอยู่ในหมู่ผู้ชมเช่นกัน
[ แต่รุยรุยดูเหมือนอยากจะทวงคืนช่วงวัยรุ่นของตัวเองนะ งั้นมาคิดกันเถอะว่าจะทำอะไรกันดี? ]
[ เอ่อ…ที่จริงยังคิดไม่ได้เลยครับ.. ]
[ ฟุฟุ ถ้างั้นเดี๋ยวช่วยคิดนะคะ ]
จากนั้นพวกเราสามคนก็เริ่มพูดคุยกันเรื่อง “แผนทวงคืนวัยรุ่น” โมจิทำท่าคิดหนักก่อนจะพูดออกมา
[ อืม…แต่ช่วงวัยรุ่นเองก็มีหลายแนวเหมือนกันนะ? ]
[ เอ๋ หลายแนว? ]
[ ใช่ๆ ! อย่างที่พูดไปเมื่อกี้ การเล่นดนตรีในงานเทศกาลโรงเรียนก็เป็นวัยรุ่นแนวรวมพลังกับเพื่อน ส่วนการมุ่งมั่นเพื่อชนะการแข่งขันกีฬาก็เป็นแนวที่พบได้บ่อยมากเลยนะ ]
คราวนี้อันโดเซนเซย์ก็แทรกขึ้นมา
[ ช่วงเวลาธรรมดา ๆ ก็ถือว่าเป็นวัยรุ่นเหมือนกันครับ แสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างห้องเรียน เสียงชอล์ค เสียงพูดคุยไร้สาระ การเล่นดนตรีของวงโยธวาทิตหลังเลิกเรียน และห้องเรียนว่างเปล่าลับ ๆ นั่น… ]
[ เอ๋ !? สองคนรู้รายละเอียดวัยรุ่นดีจัง!? ]
“555”
“ระดับความรู้วัยรุ่นนี่สูงมาก”
“ก็เป็นครูกับนักเรียนกันนี่นา”
“อยู่ในช่วงวัยรุ่นที่กำลังเบ่งบานนี่เอง”
แน่นอนว่าทั้งสองคนเป็นตัวละครที่ถูกสร้างให้มีบทบาทในโรงเรียน…แต่ความจริงเป็นยังไงกันแน่…? ไม่สิ คงไม่ควรถามลึกขนาดนั้นหรอก อันโดเซนเซย์ก็คืออันโดเซนเซย์ โมจิก็คือโมจิ…
[ อ๋า แล้วความรักล่ะ? ถ้าพูดถึงความรัก มันก็เป็นส่วนสำคัญของวัยรุ่นเลยนะ แค่การตกหลุมรักใครสักคนก็เรียกได้ว่าเป็นช่วงวัยรุ่นแล้วล่ะ ]
[ ความรักเหรอ… ]
พูดถึงวัยรุ่นแล้ว จะขาดเรื่องความรักไปไม่ได้เลย เหมือนกับเฟรนช์ฟรายส์ที่มาคู่กับฟาสต์ฟู้ด……
[ แน่นอนว่าฉันเองก็มีความฝันแบบนั้นบ้าง…แต่การหลงรักเพียงเพราะอยากรักมันต่างจากการรักจริงนะ ? ฉันอยากจะมีความรักตอนที่พบกับคนที่ฉันรักจริง ๆ มากกว่า…เลยยังไม่เคยมีแฟนสักครั้งเลย พูดแบบนี้ก็ดูตลกดีเนอะ? ]
พูดไปก็เริ่มรู้สึกอายจนเผลอยิ้มออกมา…พอเห็นผมเป็นแบบนั้น โมจิกลับเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย
[ ไม่หรอกรุยรุย ความคิดแบบนี้ดีแล้วล่ะ แต่…บางทีเธออาจจะลองเพิ่มความมั่นใจให้ตัวเองสักนิดหน่อยนะ ? ]
[ ความมั่นใจเหรอ? ]
[ ใช่ๆ แทนที่จะคิดว่าไม่มีใครชอบเราเลย ลองคิดว่าบางทีคนนี้อาจจะชอบเราก็ได้นะ แบบนี้ชีวิตคงสนุกขึ้นบ้างใช่มั้ย? แล้วนั่นแหละที่ความรักจะเริ่มต้นขึ้น ]
[ จริงสิ…อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้… ]
“นักเวทที่โดนสอนเรื่องความรักจากเด็กม.ต้น?”
“ฮ่าๆ รุยรุยดูจริงจังมากเลยวันนี้”
“แต่ฉันคิดว่ารุยรุยน่าจะมีคนชอบอยู่นะ”
“คงจะไม่รู้ตัวหรือไม่ก็คิดไม่ถึงสุด ๆ”
คอมเมนต์เริ่มวุ่นวายมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ตอนนี้ผมปล่อยผ่านไปก่อน แล้วคุณอันโดก็สรุปเรื่องให้ฟัง
[ ถึงเรื่องความรักจะเป็นแบบนั้น แต่ในสกายซันฯ ก็มีคนเล่นดนตรีในวงบ้าง หรือบางคนก็แข่งเกม หรือก็มีสตูดิโอจำลองโรงเรียนที่ทำให้สัมผัสบรรยากาศวัยรุ่นได้ง่ายขึ้นนะ แต่แน่นอนว่ารุยคุงเองก็ต้องลงมือทำอะไรบางอย่างด้วยนะครับ ]
[ จริงด้วยครับ…ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณครับอันโดเซนเซย์! ผมจะพยายามทวงคืนชีวิตรุ่นของผมกลับมาให้ได้! ]
[ ว้าว ประโยคดูยิ่งใหญ่จังนะ? ]
[ ฮ่าฮ่า สู้ ๆ นะครับ ถ้าผมช่วยอะไรได้ก็เรียกได้เลยนะ…พร้อมเสมอครับ ]
[ ครับ! …ว่าแต่จอมอนิเตอร์กำลังสั่นอยู่หรือเปล่าครับ!? ]
ในจังหวะนี้เอง ผมสังเกตเห็นว่าแบ็กกราวด์ในจอมอนิเตอร์เริ่มสั่นไหว ถึงจะเข้าใจคร่าว ๆ ว่านี่เป็นเอฟเฟกต์ ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่พอเจอภาพนี้แบบไม่ทันตั้งตัวก็อดตกใจไม่ได้
[ อ้อ ดูเหมือนเวลาจะบิดเบือนอีกแล้วครับ บางทีโลกของรุยรุยอาจเชื่อมต่อเข้ามาอีกครั้งแล้ว ]
[ นั่นหมายความว่า…ได้เวลาอำลาแล้วสินะ รุยรุย ฉันสนุกมากเลยนะ ]
ผมมองไปที่เวลาที่แสดงอยู่บนโน้ตบุ๊ก ผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้ว หมายความว่าอีกไม่นานรายการก็จะจบแล้ว
[ ..งั้นเหรอ ถึงฉันจะอยากคุยกับพวกเธอต่ออีกหน่อย…แต่การจากลาก็เป็นส่วนหนึ่งของวัยรุ่นเหมือนกันใช่มั้ย? ]
“55555”
”55555”
”เงียบไปเลย 555”
”นี่ไม่ใช่คาแรคเตอร์นายสักหน่อย 555”
”รีบไปเถอะ 555”
[ ใช่ครับพวกเราจะได้พบกันอีกแน่นอน ]
[…ครับ! แล้วเจอกันใหม่นะครับ เซนเซย์ ! โมจิ! ]
[ แล้วเจอกันนะ รุยรุย! ]
จากนั้นก็เกิดเสียงเอฟเฟกต์ที่เต็มไปด้วยแสงสว่าง ‘รุย’ ก็หายไปจากจอภาพ…
[ …เขากลับไปแล้วสินะ ]
[ เป็นเด็กที่น่าสนุกดีนะครับ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าพ่อมดที่ดูแข็งแกร่งขนาดนั้นก็ยังคงตามหาช่วงวัยรุ่นของตัวเองอยู่ ]
[ บางทีเขาคงรู้สึกโดดเดี่ยวเพราะความอัจฉริยะของตัวเอง…แต่ตอนนี้เขาน่าจะโอเคแล้วล่ะครับ เพราะเขารู้แล้วว่าแม้แต่ตอนนี้ก็ยังสามารถสัมผัสกับความเป็นวัยรุ่นได้ ]
[…อย่างนั้นเหรอ งั้นเซนเซย์ มาทำกิจกรรมวัยรุ่นกันบ้างดีกว่า! ได้ข่าวว่าที่หน้าโรงเรียนมีเกมเซ็นเตอร์เปิดใหม่ ไปด้วยกันมั้ยคะ? ]
[ ผมทำแบบนั้นไม่ได้นะครับ โมจิซัง พวกเราเป็นครูกับนักเรียนนะครับ ]
[ บู่ ~ น่าเบื่อจัง เซนเซย์นี่ขี้เหนียวจังเลย ]
[ จะว่าอะไรก็ว่ามาเถอะ ]
[ เฮ้อ…งั้นโมจิคงต้องกลับไปทำการบ้านแล้วล่ะ วันนี้มีการบ้านวิทยาศาสตร์เพียบเลย! ]
[ ฮ่าๆ ได้เลย กลับบ้านดี ๆ นะครับ ]
[ แล้วเจอกันนะคะ เซนเซย์? ]
เสียงปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับการหายตัวไปของโมจิ แล้วอันโดเซนเซย์ที่ยังคงอยู่ในห้องก็พึมพำกับตัวเองเบา ๆ
[…จริง ๆ แค่โมจิมาหาที่นี่ ผมก็ได้สัมผัสกับชีวิตวัยรุ่นทุกครั้งแล้วล่ะ…เอาล่ะ ได้เวลาลุยงานต่อแล้ว ]
เสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังขึ้นก่อนจะค่อย ๆ จางหายไป และเพลงเอาท์โทรก็เริ่มดังขึ้น
“โอทซึ”
”ขอบคุณสำหรับไลฟ์นะ”
”เป็นตอนที่ดีมาก!”
”ตอนนี้ซึ้งสุด ๆ เลยนะ…”
”อบอุ่นหัวใจจริง ๆ”
“รุยรุยคือวันนี้คือดีมาก”
”สนุกมาก!”
──
[ …ไลฟ์วันนี้ดีมากเลยใช่มั้ย!? ]
[ ใช่ครับ นี่เป็นไลฟ์ที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมาเลย ]
[ ฟุฟุ นี่แหละคือพลังแห่งวัยรุ่นใช่มั้ยล่ะ รุยรุย ]
