บทที่ 1 ปมด้อยวัยรุ่น
[ เอาล่ะ รุยคุง ช่วงนี้มีเรื่องกลุ้มใจอะไรหรือเปล่าครับ? ]
[ เอ๊ะ? ทำไมล่ะ? ]
[ คนที่มาถึงที่นี่มักจะมีเรื่องกลุ้มใจกันทั้งนั้นนะครับ ต้นเหตุที่แท้จริงเราก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่หรอกนะ ]
ใช่สิ แขกรับเชิญของรายการนี้มักจะถูกจัดให้เป็นคนที่มีปัญหาหรือเรื่องกลุ้มใจบางอย่าง ซึ่งเนื้อหาก็ขึ้นอยู่กับตัวแขกเอง เพราะงั้นตั้งแต่จุดนี้ไปจะเป็นการสนทนาที่ไม่มีในสคริปต์แล้ว
[ ก็…จะบอกว่าไม่มีเลยก็จะเป็นการโกหกน่ะ… ]
[ งั้นเหรอครับ… ถ้าไม่รังเกียจ ลองเล่าให้พวกเราฟังหน่อยได้มั้ย ? บางทีพูดกับคนที่ไม่รู้จักอาจจะพูดได้ง่ายกว่าก็ได้นะครับ? ]
“เซนเซย์ใจดีจัง”
“เข้าประเด็นเนียนสุดๆ”
”รุยมีเรื่องกลุ้มใจด้วยเหรอ?”
“คงเพราะไม่เป็นที่นิยมล่ะมั้ง”
“หรือเพราะยังคงติดภาพลักษณ์ร้านราเม็งอยู่?”
ในช่องคอมเมนต์เริ่มเดาว่าผมกำลังกลุ้มใจเรื่องอะไร…ไม่รู้ว่าจะเป็นการเปลี่ยนบรรยากาศหรือเปล่า แต่โมจิก็หันมาพูดกับผม
[ อ๊ะ รุยรุย นั่งก่อนดีไหม? ]
[ รุยรุย? อ่า งั้นนั่งก็ได้… ]
จากนั้นโมจิก็พูดด้วยเสียงที่แสบแก้วหูนิดๆ
[ เเต่นแเต๊น~ เก้าอี้ห้องวิทย์~! ]
[ เป็นแบบไม่มีพนักพิงอีกแล้ว ]
“55555”
“55555“
“55555“
“น่าคิดถึง”
“เหมือนได้ย้อนความเลย”
—
หลังจากนั้น ภาพฉากหลังของรายการก็มีเก้าอี้เตรียมไว้ ผมจึงเริ่มปรึกษาปัญหากับทั้งสองคน
[ แล้วรุยคุง กลุ้มใจเรื่องอะไรเหรอ? ]
[ เอ่อ จะบอกว่ากลุ้มใจมันก็อาจจะไม่ตรงเท่าไหร่หรอกครับ…บางครั้งรู้สึกอึดอัดใจหน่อยๆ ]
“กลับมาใช้คำสุภาพอีกแล้ว ขำเลย”
“รุยกลับเป็นตัวเองแล้ว”
“คงเป็น RP สั้นๆ นั่นล่ะ” TL: Role-Play
“อึดอัดใจเหรอ?”
“น่าจะหนักน่าดู”
โมจิเข้าร่วมบทสนทนา
[ อึดอัดใจ? รุยรุย…นี่ใช่ความรักหรือเปล่า? ]
[ รีบสรุปไปมั้ยครับ โมจิซัง…แต่ถ้าเป็นเรื่องสุขภาพก็ควรจะพักผ่อนหรือปรึกษาแพทย์นะครับ… ]
[ ไม่ๆ มันไม่ใช่เรื่องหนักอะไรขนาดนั้นหรอก! เรื่องเล็กๆ น่ะ! ]
ผมรีบโบกมือปฏิเสธด้วยความตกใจ อันโดเซนเซย์ก็ถามรายละเอียดเพิ่มเติมเหมือนเป็นหมอ
[ แล้วมันเกิดขึ้นตอนไหนเหรอครับ? ]
[ ก็แบบ…ยกตัวอย่างนะครับ เวลาดูอนิเมะที่เกี่ยวกับชีวิตประจำวันแล้วเห็นว่าทุกคนมีความสุขกัน ก็อดรู้สึกอิจฉาไม่ได้ ]
[ อืม ]
[ หรือดูคลิปวิดีโองานโรงเรียนที่มีการเล่นดนตรีแล้วคิดว่าอยากลองมีประสบการณ์แบบนั้นบ้างจัง ]
[ อื้ม? ]
[ หรือบางทีก็เห็นคู่รักมัธยมแล้วรู้สึกเหงามากๆ หรือเวลาเล่นเกมจีบสาวแล้วคิดว่าอยากมีรักในวัยเรียนแบบนี้บ้างก็เลยรู้สึกอึดอัด… เอ่อ ผมยังเป็นนักเรียนไม่ใช่รึ!? ]
“ชีวิตวัยเรียน…? “
“กว่าจะรู้ตัวช้าไปแล้ว!”
“เข้าใจความรู้สึกของรุยนะ”
“ฉันก็อยากมีชีวิตวัยเรียนนั้นเหมือนกัน…”
มีคนในคอมเมนต์หลายคนที่เข้าใจความรู้สึกของผมอยู่เหมือนกัน อันโดเซนเซย์ทำท่าคิดสักครู่แล้วก็พูดขึ้นมา
[ รุยคุง บางทีนี่อาจเป็นอาการที่เรียกว่า ‘ปมด้อยวัยรุ่น’ ก็ได้นะครับ ]
[ ปมด้อยวัยรุ่น ? ]
[ ใช่ครับ เป็นอาการที่พบบ่อยในยุคสมัยนี้ คงจะเป็นผลมาจากการพัฒนาของโซเชียลมีเดียและอื่นๆ ล่ะมั้ง… ]
ต่อมาโมจิก็ถามอันโดเซนเซย์เกี่ยวกับเรื่องนี้
[ เซนเซย์ ปมด้อยวัยรุ่นนี่คืออะไรเหรอ? ]
[ อธิบายง่ายๆ ก็คือ เป็นสภาวะของคนที่ไม่สามารถใช้ชีวิตวัยรุ่นอย่างเต็มที่ในช่วงวัยเรียน และยังคงยึดติดกับเรื่องนั้นจนถึงปัจจุบันครับ ]
“เจ็บจี๊ดเลย!”
“รุยยังเป็นนักเรียนนะ…ตามเซตติ้งน่ะ…”
“แบบฉันเป๊ะ”
“โดนดาเมจหนักกันเลยทีเดียว”
แม้จะเป็นการสร้างความเจ็บปวดให้ผู้ชมโดยไม่คาดคิด แต่โมจิก็พูดต่ออย่างสบายๆ
[ อ๋อ งั้นเองเหรอ… แต่รุยรุย เรื่องแบบนั้นแก้ได้ในพริบตาเลยนะ? ]
[ อ๊ะ? ]
ผมหันไปทางโมจิโดยอัตโนมัติ เมื่อเธอเห็นผมจ้องเธอ เธอก็เอามือแตะที่แก้มแล้วยิ้มออกมา
[ ก็แค่เริ่มมีชีวิตวัยรุ่นตั้งแต่ตอนนี้ไงล่ะ! ]
[ เอ๊ะ ทำตั้งแต่ตอนนี้เหรอ…? ]
ผมงุนงงกับคำตอบของโมจิ แต่เธอก็ถอนหายใจพร้อมทำท่าเดิม
[ เฮ้อ ก็เพราะแบบนี้ไงถึงไม่ได้เรื่อง รุยรุย มีผู้ใหญ่ที่ใส่ชุดนักเรียนไปสวนสนุกด้วยนะ? ]
[ ก็…รู้อยู่หรอก ]
[ ที่สำคัญที่สุดคือ วันนี้น่ะเป็นวันที่เธอหนุ่มที่สุดในชีวิตนะ ถ้ามัวแต่กลุ้มก็ไปลงมือทำอะไรสักอย่างเถอะ! ]
คำพูดของมอจิทำให้ผมรู้สึกตัว… พอได้ฟังแล้วเซนเซย์ก็ยิ้ม
[ ฮะๆ โมจิซังพูดถูกแล้วล่ะครับ ไม่มีอะไรที่สายเกินไป…แล้วรุยคุงเองก็มีสภาพแวดล้อมที่เหมาะกับการใช้ชีวิตวัยรุ่นอยู่ด้วยใช่มั้ยล่ะ? ]
[ สภาพแวดล้อม? ]
[ ใช่ครับ รุยคุงเป็นสมาชิกของสกายซันลิเวอร์นะ มีกลุ่มเพื่อนมากมายที่เหมาะกับการใช้ชีวิตวัยรุ่นอยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ? ]
[ …! ]
ใช่แล้ว…ตอนนี้ผมไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยวแล้วนี่ ที่สกายซันฯมีเพื่อนมากมาย…! รวมถึงสองคนที่อยู่ตรงหน้านี้ด้วย…!
[ งั้น…งั้นผมจะชวนอันโดเซนเซย์ไปเที่ยวได้มั้ยครับ !? ไปทะเลหรือภูเขาด้วยกันได้มั้ยครับ!? ]
[ ฮะๆ แน่นอนครับ ถ้ามีเวลาว่างก็ยินดีไปอยู่แล้ว ]
[ จริงเหรอ!? เย้…! ]
โมจิพูดด้วยเสียงไม่พอใจ
[ เอ๋~ รุยรุย ทำไมไม่ชวนโมจิบ้างล่ะ? ]
[ อ๊ะ ถ้าโมจิอยากไป จะไปด้วยกันก็ได้นะ…! ]
[ เย้! งั้นครั้งหน้าเปิดงานคืนชีวิตวัยรุ่นให้รุยกันดีไหม? ]
[ หืม? เอ่อ อ่า! เอาเลย ! ถึงจะไม่รู้จะทำอะไรก็เถอะ…! ]
“ดีใจด้วยนะ รุย”
“ทุกอย่างแก้ได้เพราะโมจิเลย”
“น้ำตาจะไหล…”
“แฮปปี้เอนด์”
“ใช้ชีวิตวัยรุ่นเผื่อฉันด้วยนะ รุย”
”มาดูชีวิตวัยรุ่นของรุยมาดูกันเถอะ!”
