ตอนที่ 31: สถานการณ์ชวนใจเต้น ?
── หลังจากนั้น พวกเราก็ตอบคำถามไปหลายข้อ ถึงจะมีบางข้อที่สงสัยว่าจะตอบได้รึเปล่าก็เถอะ แต่คอมเมนต์ก็ครึกครื้นกันดี ดังนั้นถือว่าผ่านไปได้ด้วยดีล่ะนะ……
『 ฟู่วว~ อ่านไปเยอะเลยเนอะ เวลานี้น่าจะใกล้จบแล้วล่ะ? 』
『 เอ๋! จะจบแล้วเหรอ? 』
[ ก็ผ่านมาเกิน 2 ชั่วโมงแล้วนี่ ]
ที่ใต้จอมีนาฬิกาแสดงเวลา ’22:24′ ซึ่งตามกำหนดการ เวลานี้พวกเราน่าจะเลิกไลฟ์กันไปแล้ว
『อืม…งั้นเหรอ…』
ลิลลี่ทำเสียงเศร้าออกมาอย่างชัดเจน แน่นอนว่าเวลาที่สนุกแบบนี้จบลง ทำเอาผมรู้สึกเหงาเล็กน้อยเหมือนกัน……
『งั้นอ่านคำถามง่าย ๆ เป็นคำถามสุดท้ายกันเถอะ! ตอบอันนั้นแล้วจบการไลฟ์ไปเลยดีไหม? 』
เหมือนว่าอายากะจะเข้าใจความรู้สึกนี้ดี เธอจึงเสนอแนวคิดนี้ให้กับพวกเรา
[ อืม ก็ไม่เลวนะ ]
『 อื้ม ! โอเคเลย! 』
ลิลลี่ดูเหมือนจะเห็นด้วยกับข้อเสนอนี้ เธอตอบรับด้วยเสียงที่กระตือรือร้น… จากนั้นอายากะก็หัวเราะก่อนที่จะเริ่มอ่านคำถามต่อไป
『 งั้นนี่จะเป็นคำถามสุดท้ายนะ! เอาล่ะ… ข้อความจากเดเระจังค่ะ! สวัสดีค่ะ เรย์จัง, รุยคุง, ลิลลี่จัง! 』
[ โอ๊ะ ในที่สุดก็มีคนที่อ่านชื่อพวกเราแบบจริงจังแล้ว…]
ทั้งที่มันเป็นเรื่องธรรมดา แต่ทำไมรู้สึกดีใจขนาดนี้นะ…?
『 ‘สถานการณ์แบบไหนที่ทำให้ทั้งสามคนใจเต้นตึกตัก?’ …ถามมาแค่นั้นล่ะ! 』
[…แค่นั้นเหรอ? ]
『 แค่นั้นแหละ ! 』
นี่เขาอยากรู้จริง ๆ เหรอ…? เอาเถอะ คำถามนี้ไม่ได้อยู่ในตอนซ้อมเลย คงเป็นเพราะอายากะเลือกคำถามที่ดูตอบง่าย ๆ มาเพื่อจะได้จบเร็ว ๆ แต่ถ้าพูดถึงสถานการณ์ที่ทำให้ใจเต้นแล้วมันจะนึกได้ทันทีเลยหรอ?
『 งั้น… ใครจะตอบก่อน? 』
『 ฉัน ๆ! ฉันจะตอบก่อน! 』
[ โอ้ว… ]
ผมไม่คิดว่าจะมีใครจะรีบตอบขนาดนี้… จากนั้นลิลลี่ก็เริ่มยิ้มอย่างน่ารักและพูดขึ้นด้วยเสียงที่เปี่ยมไปด้วยจินตนาการ
『 เอะเฮะ ๆ สำหรับฉันนะ… ถ้าเอากระป๋องน้ำเย็น ๆ มาแปะที่แก้ม แล้วพูดว่า ‘ลิลลี่ ช่วงนี้ดูเหนื่อย ๆ นะ เป็นอะไรรึเปล่า?’ อะไรประมาณนี้ล่ะ… 』
“เบสิคจัง”
“โคตรเบสิค”
“เหมือนการ์ตูนสาวน้อยยุคเก่าเลย”
“ตรงข้ามเลย นี่มันเป็นสิ่งที่ผู้จัดการสาวทำไม่ใช่เหรอ?”
“แต่ลิลลี่มีช่วงที่เหนื่อยด้วยเหรอ?”
“เบสิคจริง ๆ นะ…”
『 เอ้า! มันไม่ดีเหรอ!? มันทำให้ใจเต้นตึกตักได้ไม่ใช่เหรอ!? 』
แต่ฉันเคยเห็นแบบนี้แค่ในเรื่องแต่งเท่านั้นล่ะ… และที่สำคัญที่สุด…
[ ถ้าอยู่ ๆ มีคนทำแบบนั้นกับฉัน ฉันคงจะโกรธแย่อารมณ์แบบ ‘อุ๊ย! เย็น!’ อะไรแบบนั้น ]
『 …แล้วรุยเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้แล้วเหรอ? 』
[อย่าพูดแบบนั้นได้มั้ย ฉันเถียงไม่ออกเลย ]
“5555”
“555”
“555”
“เลือดเย็นมาก”
“นั่นมันคำต้องห้ามเลยนะ !”
『 อืม งั้นรุยล่ะ? สถานการณ์แบบไหนที่ชวนใจเต้นได้บ้าง? 』
จากนั้นลิลลี่ก็ถามผม… อืม… ถ้าพูดถึงสิ่งที่ทำให้ใจเต้นแล้ว มันมีหลายแนวเลย แต่ถ้าจะยกตัวอย่างสักอัน…
[ อืม… แบบว่ารุ่นน้องทำข้าวกล่องมาให้แล้วพูดว่า ‘ทำมาให้รุยเซนไปค่ะ ไม่รู้ว่าจะถูกใจมั้ย แต่ถ้าทานแล้วชอบก็ดีใจค่ะ…’ พร้อมกับยื่นกล่องข้าวมาให้ด้วยท่าทางเขิน ๆ อะไรแบบนี้ก็ทำให้รู้สึกดีนะ..]
“อื้อหือ”
“โห…”
“ทำเสียงมาแบบนี้ยิ่งอึดอัด”
“แถมบอกว่าเป็นรุ่นน้องอีก นี่มันยิ่งทำให้หนักกว่าเดิมอีกนะ”
“แต่จริง ๆ ก็เข้าใจแหละ”
‘”รุยคงไม่ได้มีชีวิตวัยรุ่นที่สวยหรูสินะ…”
จากคอมเมนต์ที่ดูเหมือนจะเยาะเย้ยผม… ทำให้ทั้งสองคนเงียบไปพักหนึ่ง
[…จะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ ลิลลี่? ]
『 คือว่า… ฉันคิดว่ามันไม่ดีที่จะไปตัดสินความฝันของคนอื่นน่ะ… 』
[ ใจดีกับเรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นหรอก!! ]
ไม่ ๆ ถ้าคิดว่ามันแปลก ก็พูดออกมาเลย! การที่ต้องมองด้วยสายตาสงสารแบบนี้มันเจ็บปวดกว่านะ!!
[ เฮ้อ… ก็พูดไปทั้งคู่แล้ว ให้เรย์ตอบบ้างสิ? ]
สุดท้ายผมก็หันไปถามอายากะ… เธอที่ดูเหมือนจะคิดไว้ล่วงหน้าแล้ว ตอบออกมาอย่างคล่องแคล่ว
『 อื้ม สำหรับฉันนะ… ถ้าตอนที่ฉันรู้สึกแย่หรือกำลังมีปัญหา แล้วมีใครสักคนมาช่วยและลูบหัวฉันเบา ๆ… ฉันก็คงรู้สึกดีมาก ๆ เลยล่ะ! 』
“ดีนะ”
“น่ารักจัง”
“ปกติเลย”
“สองคนแรกก็เวอร์ไป~”
“รุยกับลิลลี่คงดูอนิเมะเยอะเกินไปแหละ”
คำตอบของอายากะได้รับการยอมรับมากกว่าคนอื่น แต่สำหรับผม การลูบหัวมันก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องในจินตนาการมากไปเหมือนกัน… นอกจากนี้…
[…สิ่งที่เรย์พูดนี่คือ ‘แต่ต้องเป็นผู้ชายหน้าตาดีเท่านั้น’ ใช่ไหม? ]
『 เอ๋? ฮ่าๆ! ก็ใช่เนอะ ถ้าไม่ใช่เจ้าชายบนหลังม้าขาว ก็คงไม่ทำให้ใจเต้นตึกตักได้ล่ะนะ~ 』
[ นั่นล่ะ ฉันว่าแล้ว… อาาาา ไม่น่าถามเลย… ]
『 …รุย ทำไมดูเศร้าจัง? 』
[ หา!? พูดอะไรน่ะ ลิลลี่!? ฉันไม่ได้เศร้าเลยนะ!? ]
การที่จู่ ๆ ลิลลี่พูดออกมาแบบนั้น ทำให้ผมต้องเถียงกลับไปด้วยเสียงที่ไม่คุ้นเคย…
ไม่สิ แล้วทำไมผมถึงต้องรู้สึกเศร้าเพราะสถานการณ์ที่ทำให้เรย์ใจเต้นด้วยล่ะ…!?
“555”
“5555”
“555”
“เหมือนเด็กประถมเลย”
『 ฮ่าๆ! งั้นวันนี้ก็จบแค่นี้แหละ! ขอบคุณทุกคนมากที่อยู่กันมาตั้งนาน! บ๊ายบายทุกคน จากเรย์ค่า ~』
จากนั้นอายากะที่ไม่พลาดช่วงเวลาที่เหมาะเจาะ เธอเริ่มกล่าวคำอำลา…ผมกับลิลลี่ก็เช่นกัน
『 ขอบคุณนะทุกคน ! จากลิลลี่เอง! 』
[ อืม… ขอบคุณทุกคนที่ดูจนจบนะ ]
“ลาก่อน เรย์!”
“บ๊ายบาย”
“สนุกมากเลย!”
“สนุกสุด ๆ !!”
“ทั้งสามคนคอลแลปกันอีกนะ~!”
“การรวมตัวที่ลงตัวมาก”
จากนั้นอายากะก็ปิดไลฟ์ไปหลังจากอ่านคอมเมนต์จบ
* * *
『 อ้าาา! วันนี้สนุกมากจริง ๆ ! 』
『 ฟุฟู~ ขอบคุณสำหรับความพยายามนะ ทั้งสองคน! … รุยคราวหน้าจะทำข้าวกล่องมาให้เอามั้ย ? 』
[ ทำไมอะ?! ]
——————————
