── ไอสตรีมนี้มันน่าสนใจขนาดนั้นเลยหรอ ? นี่ก็ผ่านไป 20 กว่านาทีแล้วนะตอนแรกกะว่าเป็นสตรีมเพื่อมาขอโทษแล้วจบแบบเร็วๆแล้วไหงถึงเป็นแบบนี้ไปได้ละเนี่ย ?
[ เอ่อ…เรื่องก็มีประมาณนั้นแหละ แล้วก็มีคนไปถามเรย์กับลิลลี่เรื่องของฉันเยอะเลยแน่นอนว่าพวกเธอเป็นห่วงฉันแหละ แต่ว่ามันค่อนข้างน่ารำคาญเพราะงั้นต่อจากนี้ไม่ต้องไปถามก็ได้นะ]
“ขอโทษ”
“ยกโทษให้ด้วย”
“เข้าใจแล้ว”
“แล้วถ้ารุยลืมปิดสตรีมอีกรอบล่ะ ?”
“เดี๋ยวติดต่อเรย์ให้ไปหาที่บ้านเองเพราะงั้นไม่ต้องห่วง !”
“ลิลลี่จังยังอยู่อีกเรอะ 555”
[ไม่สิลิลลี่ คราวหน้าจะไม่ลืมปิดสตรีมหรอกเพราะงั้นหายห่วงได้ ม่า…มาถึงตอนนี้ก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว จะกลัวไปทำไมกัน? ]
“www”
“555”
“5555”
“ควรจะกลัวนะ”
[โอเค วันนี้พอแค่นี้แล้วกันพวกรุยมินคงจะทำงานอย่างหนักไม่ก็เรียนกันอยู่ใช่มั้ย ?]
“ไม่ใช่ฮะ”
“แน่นอนผมว่างงานครับ!”
“ไม่อยากเรียนเลยยยย ! ! ! !”
“ไม่สตรีมเกมต่อหรอ?”
“ฉันจะหนีจากสตรีมขอโทษน่าเบื่อๆนี่แล้ว…ไปละนะ?”
[อย่าพูดเหมือนคนที่จะออกจากปาร์ตี้สิ ฉันแค่จะไปทะ-]
“ทะ?”
“ทะ?”
“ทำงาน?”
“ทำงานพาร์ทไทม์?”
“เที่ยวใช่มั้ย?”
อะ แย่ละ จะขุดหลุมฝังตัวเองไปมากกว่านี้ไม่ดีแน่
[ไม่ใช่ๆ ไปเรียนเสริมน่ะเพราะงั้นเลยสตรีมต่อไม่ได้]
“งั้นหรอ”
“น่าเสียดาย”
“เป็นนักเรียนดีเด่นแล้วต้องเรียนเสริมด้วยหรอ?”
“โชคดีกับงานพาร์ทไทม์ที่ร้านราเม็งครอบครัวนะ ! ! !”
[ก็…เป็นนักเรียนดีเด่นแล้วก็มีอะไรหลายๆเรื่องอะนะ ถ้างั้นทุกคน ขอบคุณที่มาดูนะเจอกันสตรีมหน้า]
“โอเค~”
“ครับ”
“ขอบคุณนะรุย”
“ขอบคุณนะเรย์”
“ขอบคุณนะราเม็ง”
“ขอบคุณนะเม็ง”
“ราเม็ง”
“เม็งเม็ง”
[ทักทายให้มันเหมือนๆกันหน่อยสิ?]
พอพึมพำแบบนั้น ผมก็กดปิดสตรีมไป
————
หลังจากที่ผมสตรีมเสร็จ ก็มีโทรศัพท์จากเนโม่ซังเข้ามา เธอคงดูสตรีมอยู่แน่ๆ ผมก็รับสายไปโดยไม่ลังเล
[ฮะโหลๆ ผู้จัดการเนโมโตะใช่มั้ยครับ ? สตรีมเป็นไงบ้างครับ ?]
“คิดได้ไงเนี่ย รุยคุงพอใจกับแบบนี้หรอคะ?”
[เอ๊ะ อ่า ครับ ผมได้ขอโทษแบบที่ผมอยากแล้วด้วย ดูเหมือนว่าพวกคนดูก็ไม่ได้โกรธมากด้วย แถมยังหัวเราะสนุกสนานกันอีก]
จากนั้นก็เงียบไปสักพักก่อนที่เนโม่ซังจะพูด..
“ถ้าอย่างงั้น ฉันก็ไม่มีอะไรต้องพูดแล้วค่ะ ขอบคุณที่เหนื่อยนะคะ รุยคุง”
[ อ่า เอ๊ะ ? ]
ผมคิดว่าผมยังไม่ได้ทำอะไรเยอะเลย เพราะงั้นเลยตกใจจนพูดไม่ออก แล้วเนโม่ซังก็พูดต่อ
“ตกใจอะไรหรอคะ?”
[เปล่าครับ คือผมรั้นที่จะสตรีมขอโทษให้ได้จนทำให้ผู้จัดการเนโมโตะต้องลำบากนะครับ !]
“อ่า ไม่เป็นไรหรอก เป็นงานของผู้จัดการนี่นา แล้วก็นะ…”
[แล้วก็….?]
“สตรีมของรุยคุงสนุกมากเลยนะคะ !”
[….!]
ผมเบิกตาขึ้นทันที ปกติแล้วในคอมเมนต์ทุกคนก็บอกว่าสนุกแถมหัวเราะกันสนุกสนานอยู่แล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้รับคำชมตรงๆ ผมรู้สึกดีใจมากๆ
[อะ ขอบคุณมากครับ ! อาจจะสายไปหน่อยแต่ในฐานะผู้จัดการอาจจะลำบากที่ต้องดูแลคนที่ไม่รู้อะไรเลยแบบผมแต่ต่อจากนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ ผู้จัดการเนโมโตะ ! ]
“ฮิฮิ เรียกเนโม่ก็ได้นะ ?”
[เอ๊ะ ?]
“บอกว่าเรียกเนโม่ก็ได้…ก็ไม่ค่อยชอบชื่อเล่นนี้เท่าไหร่หรอกแต่ก็น่าแปลกนะคะถ้าเป็นรุยคุงฉันก็รู้สึกว่ามันโอเคนะ เพราะงั้นรุยคุงอยากเรียกฉันว่าอะไรก็เรียกได้เลยค่ะ”
[เอ๊ะ งั้นหรอครับ! งั้นขอเรียกว่าเนโม่ซังนะครับ…อะ แย่ละเวลาป่านนี้แล้วหรอ? ต้องไปทำงานแล้ว !]
ระหว่างที่คุยกับเนโม่ซังอยู่ ผมก็มองนาฬิกาบนผนัง เวลาก็เลยเที่ยงตรงไปแล้ว กะของผมคือช่วงบ่ายโมง เพราะงั้นต้องรีบออกแล้ว
[คือว่าเนโม่ซัง ผมต้องไปทำงานพาร์ทไทม์แล้วเพราะงั้นขอตัวก่อนนะครับ แล้วก็ ขอบคุณมากๆครับ !]
“อืม พยายามเข้านะคะ รุยคุง”
[ครับ!]
ผมตอบแบบร่าเริงกลับไปแล้ววางสาย พร้อมเตรียมตัวออกไปทำงาน
ตอนสั้นๆลงได้ – เดี๋ยวมาใหม่ > sudo shutdown now
