The simple life of the emperor - ตอนที่ 70

สองวันหลังจากที่เทียนหลางไปลงทะเบียนสมัครเข้ามหาลัยจิงไห่ จดหมายตอบรับก็ถูกส่งกลับมาอย่างรวดเร็วว่าเขานั้นผ่านเกณฑ์เรียบร้อยแล้วและมหาลัยจะเปิดสัปดาห์หน้า ซึ่งเทียนหลางนั้นมีกำหนดที่จะต้องไปรักษาคุณหญิงของตระกูลตงเสวียในอีกห้าวันข้างหน้า ในขณะที่เทียนหลางกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่นั้นป้าอันฉีก็เดินเข้ามาพร้อมกับบอกว่า ซ่านฉินมาหาเขา

ไม่นานนักซ่านฉินก็มาที่ห้องหนังสือของเทียนหลางก่อนจะพูดขึ้น

”พี่ใหญ่ สิ่งที่คุณต้องการนั้นจัดการได้เกือบทั้งหมดแล้วขาดแต่…”

”แต่อะไร ?”

ซ่านฉินพูดด้วยน้ำเสียงอึกอักเล็กน้อย

”มีปัญหาเล็กกับอีกสองแก๊งใหญ่ครับ แม้พวกเขายืนยันว่าจะไม่สร้างปัญหาให้กับพวกเราก็ตามแต่ก็ยังมีคนของพวกนั้นเข้ามาป่วนกิจการของพวกอยู่บ้างเป็นครั้งคราว แถมตอนนี้ยังมีแก๊งหน้าใหม่ผุดขึ้นมาอีกด้วย”

เทียนหลางที่ได้ยินแบบนั้นก็ลูบคางของตัวเองเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้น

”เรื่องแก๊งใหม่นั้นช่างมัน พยายามคุยอย่างสันติกับอีกสองแก๊งใหญ่ที่เหลือเพื่อควบพวกเขาให้ได้ แต่ถ้าหากไม่ว่าหมดหนทางแล้วจริงๆ ฉันจะเป็นจัดการเองแล้วก็มีอีกเรื่องหนึ่ง”

เมื่อพูดจบเทียนหลางก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่มีตราสัญลักษณ์ของดอกไม้ห้าแฉกอันงดงามออกมาให้กับซ่านฉิน ซ่านฉินมองมันก่อนจะถามขึ้น

”มันคืออะไรครับ ?”

”นี่คือสัญลักษณ์ของศาลาสวรรค์นายคงเข้าใจสิ่งที่ต้องทำแล้วสินะ”

”เข้าใจครับ”

”แล้วก็อีกอย่างหนึ่ง”

เทียนหลางหยิบหนังสือออกมาสองเล่มและยื่นให้กับซ่านฉิน เขามองมันเล็กน้อยก่อนจะเปิดอ่านมันอย่างช้าๆ หลังจากที่ซ่านฉินได้อ่านมันเขาก็ถึงกับตกตะลึงไปชั่วครู่ก่อนจะหันมามองเทียนหลาง

”เล่มสีแดงนั้นเป็นของนาย ทำความเข้าใจและฝึกฝนมันซะ ส่วนเล่มสีฟ้านั้นมอบให้กับลูกน้องคนสนิทที่ไว้ใจได้และให้พวกเขาฝึกฝนมันซะ”

ซ่านฉินกล่าวขอบคุณเทียนหลางยกใหญ่ก่อนจะพูดถึงเรื่องที่เทียนหลางฝากให้เขาจัดการก่อนหน้านี้

”พี่ใหญ่ครับพื้นที่ที่พี่ใหญ่นั้นต้องการกว้านซื้อนั้นเราสามารถซื้อมาได้กว่า 80% แล้วครับ”

”แล้วที่เหลือหล่ะ ?”

”ยังติดปัญหาเรื่องการเจรจาอยู่ครับ อาจทำให้ล่าช้าเล็กน้อย”

เทียนหลางพยักหน้าก่อนจะเอ่ยถาม

”แล้วธุรกิจหล่ะตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ?”

ซ่านฉินที่ได้ยินก็ยิ้มออกมาก่อนจะตอบ

”ตอนนี้ธุรกิจของพวกเรานั้นมีเป็นจำนวนมากครับ ไม่ว่าจะผับ บาร์ โรงแรม และคาซิโน”

”คาซิโนงั้นเหรอ ? ไม่ใช่ว่าของพวกนั้นผิดกฏหมายงั้นเหรอ ?”

”ไม่หรอกครับหากได้รับอนุญาตจากทางการแล้ว ซึ่งนั่นก็แปลว่าเราอาจจะต้องมีการจ่ายส่วยนิดหน่อย”

”ไอนิดหน่อยนั่นคือเท่าไหร่ ?”

”ไม่มากครับพี่ใหญ่แค่ 3-5ล้านเหรียญเท่านั้น”

เทียนหลางพยักหน้า

”ก็ถือว่าไม่เยอะจนเกินไป อะไรที่สมควรจะจ่ายก็จ่ายไปอะไรที่ไม่ก็อย่าไปยอม ตอนนี้ฉันอยากให้นายขยายธุรกิจของเราให้มีจำนวนมากขึ้นและก็พยายามซื้อสมุนไพรหายากเอาไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะในอนาคตมันอาจจะจำเป็นแต่ถ้าหากมันแพงมากเกินไปก็ช่างมันซะ”

”เข้าใจแล้วครับ”

”แล้วรายได้ของพวกศาลาสวรรค์ตอนนี้อยู่ที่เท่าไหร่ ?”

”10-20ล้านต่อวันครับส่วนใหญ่นั้นมาจากคาซิโนกับโรงแรมธุรกิจอื่นๆ นั้นมีรายได้ไม่มากนัก”

”ก็ยังคือว่าดีอยู่ ฉันจะให้เงินนายอีก 3พันล้านให้ไปจัดการที่ดินตรงนั้นให้เสร็จส่วนที่เหลือก็ไปปรับปรุงกิจการของพวกเราซะ”

เมื่อซ่านฉินได้ยินก็ถึงกับตกตะลึงเขาใช้เวลาหลายปีกว่าจะเก็บเงินได้สักร้อยล้านแต่พี่ใหญ่ของเขาไปเมืองหลวงเพียงไม่กี่วันกลับเอาเงินมาให้เขาตั้งสองพันล้าน การเป็นผู้ฝึกยุทธมันหาเงินง่ายได้ขนาดนั้นเลยเหรอ ? เทียนหลางที่ได้เห็นท่าทีของซ่านฉินก็รู้ได้ว่าเขานั้นกำลังคิดอะไรอยู่เขาจึงพูดขึ้นทันที

”แน่นอนว่าการหาเงินนั้นมันง่ายหากนายแข็งแกร่งมากพอ ฉะนั้นเพียงแค่เงินไม่กี่พันล้านอย่าได้ตกตะลึงจนเกินไป”

”เข้าใจแล้วครับพี่ใหญ่”

หลังจากคุยกันอีกสักพักซ่านฉินก็ออกไป เทียนหลางที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่นั้นก็เห็นว่าเฟิงหยวนกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับถาดขนมในมือ เฟิงหยวนวางมันตรงหน้าของเขาก่อนจะถามขึ้นด้วยความสงสัย

”เป็นยังไงบ้างหล่ะ ศาลาสวรรค์ของคุณหน่ะ”

เทียนหลางหยิบขนมเข้าปากก่อนจะพูดออกมาทั้งที่ยังเคี้ยวอยู่

”ก็ถือว่าเติบโตได้ดี แม้จะยังไม่ถึงขั้นที่สามารถครอบครองเมืองจิงไห่ได้ก็ตามแต่ก็น่าถือว่าน่าพอใจ”

เฟิงหยวนที่ได้ยินก็พยักหน้าก่อนจะพูดด้วยสีหน้าตำหนิ

”ทางที่ดีคุณควรจะออกหน้าบ้างได้แล้ว เรื่องของการเจรจากับสองแก๊งที่เหลือนั่นจะได้จบๆ ไปสักทีแล้วก็อีกอย่างอย่าพูดในเวลาที่เคี้ยวขนมไปด้วยสิ”