The Great Merchant in the Cataclysm - ตอนที่ 83

การล่อลวงของอาหารนั้นมากเกินไป สำหรับคนที่เคยหิวโหยมาก่อน.ในคืนที่มีการประกาศออกมาหลายคนต้องการออกไปค้นหาข่าว.อย่างไรก็ตาม,หวังเหลียงได้สั่งการ์ด ห้ามไม่ให้ใครออกจากฐานการอยู่รอด. เขายังประกาศอีกครั้ง.

“ หากเจ้าไม่ต้องการชีวิตของเจ้าอีกต่อไปและต้องการออกจากฐาน,ตรงไปเลย.อย่างไรก็ตาม,ถ้าข้ารู้,รางวัลสำหรับข่าวของเจ้าจะถูกยกเลิกด้วย.อาหารสำคัญกว่าชีวิตของเจ้าไหม?”

การประกาศครั้งนี้ทำให้ทุกคนตื่นขึ้น.หากรางวัลถูกยกเลิกจุดประสงค์ของการเสี่ยงชีวิตคืออะไร?

จางมู่สนับสนุนการประกาศนี้ เมื่อเขาเห็นจำนวนผู้คนจริง ๆ ที่ไปเก็บกระเป๋าของพวกเขา เพื่อออกจากฐานการอยู่รอด,เขารู้ว่าเขาประเมินความต้องการของพวกเขาต่ำเกินไป. นักวิวัฒนาการที่ไม่มีการมองเห็นในเวลากลางคืนนั้นไม่ค่อยเข้ากับสัตว์กลายพันธุ์ในความมืด,อย่างน้อยก็พวกมนุษย์ธรรมดาที่ไม่ได้รับการเปลี่ยนแปลงใด ๆ.

แม้ว่าจางมู่ต้องการที่จะใช้คนเหล่านี้ แต่เขาไม่สามารถดูพวกเขาแสวงหาความตายของตนเองได้.อีกอย่าง,ถ้าพวกเขาตาย,ไปใครจะไปช่วยเขารวบรวมข่าว?

ในวันถัดไป,ดวงอาทิตย์เพิ่งเริ่มปีนข้ามขอบฟ้า เมื่อจางมู่ตื่นขึ้นมา.เขามองไปที่รังไหมสีดำ,และหลังจากตระหนักว่ามันยังคงเหมือนเดิม,เขาก็ออกไปขี่หมาป่ากลายพันธุ์ของเขา.หลังจากทักทายการ์ดที่ประตู,เขาไปยังตำแหน่งถัดไปที่เขียนไว้ในสมุดบันทึกของเขา.

หลังจากเดินทางตลอดทั้งเช้าและบ่าย,ใบหน้าของจางหมูก็ถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่น.อย่างไรก็ตาม,เขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น.สถานที่ซึ่งเขาคิดว่ามีความเป็นไปได้น้อยที่สัตว์กลายพันธุ์จะรวมกันเป็นสัตว์กลายพันธุ์กลุ่มใหญ่ ซึ่งทำให้ง่ายต่อการฆ่า.จากสี่รายการที่มีอยู่,มีสามรายการที่แจ็คพอต.

เขาได้รับไส้สัตว์เดรัจฉานหนึ่งร้อยสิบอันจากภารกิจในวันนี้.ส่วนใหญ่เป็นไส้สัตว์เดรัจฉานประเภทดินและน้ำ,แต่มีความประหลาดใจเล็กน้อย เขาพบกวางกลายพันธุ์บางตัวตามลำธารเล็ก ๆ ซึ่งกลายเป็นประเภทน้ำแข็ง. เขาต้องใช้ความพยายามบ้าง,แต่ในที่สุด,ก็จัดการฆ่ามันลงได้.อย่างไรก็ตาม,ทำให้เขาผิดหวังมาก,มันมีเพียงแค่สิบตัว.

จางมู่ได้ซึมซับจิตใจของเขาเข้าไปในแหวน แล้วเริ่มตรวจดูสัตว์ป่าที่เขารวบรวม. เมื่อมองดูไส้สัตว์เดรัจฉานจำนวนมหาศาล,เขาก็เริ่มลุ่มหลงมัน.

เป็นเรื่องเสียเปล่าที่รากฐานของเผ่าพันธุ์มนุษย์ยังอ่อนแออยู่ในขณะนี้.สามเดือนต่อมา เมื่อมีการสร้างฐานความอยู่รอด,ไส้สัตว์เดรัจฉานเหล่านี้สามารถขายได้ในราคาที่สูงกว่ามาก.

จางมู่ถอนหายใจด้วยความไม่พอใจ.เขาจะต้องเก็บไส้สัตว์เดรัจฉานเหล่านี้ไว้. ด้วยวิธีนี้,ถ้าเขาพบกับนักวิวัฒนาการที่ต้องการความช่วยเหลือให้ถึงระดับ 2,เขาไม่เพียง แต่จะได้รับมากจากวัสดุเหล่านี้,แต่ยังรวมตัวเป็นพันธมิตรกับนักวิวัฒนาการที่แข็งแกร่งขึ้นและได้รับมิตรภาพ ไว้สำหรับใช้ในอนาคต.

อย่างไรก็ตาม,หลังจากทำงานมาทั้งวันทั้งจางมู่และหมาป่าก็เริ่มรู้สึกเหนื่อย.หมาป่าไม่เพียง แต่ต้องแบกจางมู่เท่านั้น แต่ยังต้องสนับสนุนจางมู่อีกด้วย เมื่อใดก็ตามที่เขาต้องการความช่วยเหลือในการต่อสู้.จางมู่บอกมันว่าเขาฝึกความแข็งแกร่งและความสามารถในการต่อสู้.หมาป่ามองไปที่จางมู่หน้าด้วยใบหน้าเหยียดหยาม.ไม่มีทางเลือก,จางมู่จึงหยิบไส้สัตว์เดรัจฉานบางส่วนเพื่อเป็นอาหารสัตว์แก่หมาป่า แล้วมันจึงจะไม่สนใจเขา.

เมื่อจางมู่กลับไปยังฐานการอยู่รอดในวันนั้น,ทั้งฐานอยู่ในความโกลาหล.จางมู่ได้นำหมีดำตัวใหญ่ที่เพิ่งถูกฆ่าตายและเขาแบ่งครึ่งหนึ่งของมันให้บรรดาสี่คนที่เสนอข่าวให้เขา.สำหรับอีกครึ่งหนึ่ง,เขาแจกจ่ายให้กับทุกคนที่ฐานการอยู่รอด.โดยเฉลี่ยแล้ว,แต่ละคนมีเนื้อประมาณ 2 ชิ้น.เมื่อมองดูใบหน้าที่หิวโหย,การจลาจลอาจเกิดขึ้นได้ หากไม่มีการ์ดที่จะหยุดพวกเขา.

เมื่อเห็นฉากนี้หวังเหลียงบ่นกับจางหมู่ ขณะที่พวกเขาอยู่กันลำพังหน้ากองไฟ.เขาบอกจางมู่ว่า ถ้าเขาทำสิ่งนี้ต่อไป,ตำแหน่งของเขาในฐานะผู้นำของพวกเขาจะสั่นสะเทือน.

จางมู่มองดูเขา ขณะที่ยกอุ้งเท้าหมีย่างบาร์บีคิวชิ้นหนึ่งแล้วพูดว่า“ ถ้าเจ้าจะไม่กินนี่,ข้าจะไม่สุภาพและข้าจะกินทั้งหมดเอง”

หวังเหลียงทำอะไรไม่ได้นอกจากหยิบอุ้งตีนหมีไปและเริ่มเคี้ยวมัน.เขาพูดพร้อมอาหารที่เต็มปาก“ พี่ชายมู่,แผนการในอนาคตของท่านคืออะไร”

จางมู่กำลังเพลิดเพลินกับอุ้งเท้าหมีซึ่งถูกเตรียมมาเป็นพิเศษสำหรับเขาและหวังเหลียง.เขาตอบวังเหลียงอย่างใจลอย, “ ข้าจะทำอะไรได้อีก?อย่างไรก็ตาม,ข้ารู้ว่าข้าไม่จำเป็นต้องยืมอาหารจากเจ้าอีกต่อไป.ผู้คนดูมีความสุขมากขึ้น ถ้าข้าแค่ให้เนื้อพวกเขา”

“แน่นอน. ในฐานความอยู่รอดเนื้อสัตว์ 500 กรัมมีมูลค่าอย่างน้อยข้าว 10 กิโลกรัมของและนั่นก็ราคาถูก.เนื้อสัตว์แปรรูปยิ่งมีมูลค่ามากขึ้น.ครั้งสุดท้ายที่ข้ามีเนื้อสัตว์สดชนิดนี้ คือเมื่อพ่อค้าแห่งยุคกำลังต่อสู้และข้าพยายามที่จะแอบหยิบมาสักสองสามชิ้น.ข้าต้องการลากเนื้อส่วนที่เหลือออกไป แต่ซอมบี้ก็มาถึงมัน”

จางมู่กะพริบอย่างลึกลับไปที่หวังเหลียงและกล่าวว่า“ แล้วเจ้ารู้สึกอย่างไร หลังจากกินเนื้อนี้?เจ้ารู้หรือไม่ว่าสัตว์ที่กลายพันธุ์ทุกตัวมีพลังงานประเภทต่าง ๆ และหากพลังงานนั้นปะทะกับเจ้า,เจ้าอาจเป็นลม,แย่ลงหรือเจ้าอาจจะตายได้”

เมื่อเห็นใบหน้าของหวังเหลียงเปลี่ยนเป็นสีเขียว,จางมู่ก็ยังกินอาหารต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อนและหัวเราะ“ข้าแค่ล้อเล่น. หากกินเนื้อสัตว์จะทำให้เกิดปัญหา,เราทุกคนคงจะป่วยไปแล้ว.แม้ว่าข้าจะอยากตาย,ข้าก็จะไม่ลากฐานการอยู่รอดทั้งหมดมาตายด้วยกันหรอก.”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น,หวังเหลียงก็เริ่มสงบลง.ตอนนี้เขากลัวจริงๆเพราะเขารู้ว่าจางมู่มีความรู้มากกว่าเขา.บางครั้งเขาสงสัยว่าจางมู่เป็นมนุษย์จริง หรือเขาพูดความจริงเมื่อพวกเขาพบกันครั้งแรก,ว่าเขาเป็นพ่อค้าจากอีกโลกหนึ่ง.

อย่างไรก็ตาม,ใบหน้าของจางมู่ก็จริงจัง เมื่อเขาค่อยๆกินต่อไป. เขาบอกหวังเหลียงด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น“เนื้อของสัตว์กลายพันธุ์นั้นไม่เป็นอันตราย ไม่เพียง แต่สามารถเติมเต็มกระเพาะอาหารของเรา,แต่มันยังสามารถเสริมสร้างร่างกายของเรา.ผลกระทบนี้มีความชัดเจนโดยเฉพาะอย่างยิ่งในมนุษย์ปกติ.สำหรับนักวิวัฒนาการ,ผลจะไม่ชัดเจน.ยิ่งนักวิวัฒนาการมีพลังมากเท่าไหร่,ผลกระทบก็จะยิ่งน้อยลงเท่านั้น.อย่างไรก็ตาม,เจ้าต้องจำไว้ว่า เราสามารถกินเนื้อสัตว์ที่กลายพันธุ์ได้ ,แต่เราไม่สามารถกินไส้สัตว์เดรัจฉานได้.เมื่อเจ้ามาถึงระดับที่เจ้าต้องการใช้งานแล้ว ข้าจะสอนเจ้า.เจ้าไม่ต้องสงสัยเกี่ยวกับการใช้งานในตอนนี้.หากไม่,คำเตือนที่ข้าเพิ่งให้จะกลายเป็นความจริง”

“ ได้,ข้าจะจำไว้” หวังเหลียงเลือกที่จะเชื่อจางมู่ เนื่องจากเขารู้ว่าจางมู่นั้นไม่ได้รับผลประโยชน์ใด ๆ จากการโกหกเขา.

จางมู่มองดูผู้คนที่อยู่ห่างไกลที่กำลังเพลิดเพลินกับมื้ออาหาร.เขารู้สึกซึบซับถึงอารมณ์.

“ เมื่อเราได้สูญเสียทุกสิ่งไปแล้ว,เราก็เริ่มปรารถนาสิ่งที่ง่ายที่สุด”

“ อย่างไรก็ตาม,สิ่งง่าย ๆ เหล่านี้ทำให้เราต้องเสี่ยงชีวิต”

จางมู่พูดพึมพำประโยคสุดท้ายเบา ๆ.หวังเหลียงไม่เข้าใจในสิ่งที่จางมู่กำลังพูด.

“ สวรรค์,ยุค,อะไรวะนั่น?”