The Great Merchant in the Cataclysm - ตอนที่ 82

จางมู่จ้องที่หวังเหลียงอย่างสงสัย“ เจ้าไม่ต้องการที่จะเป็นผู้นำและขยายอาณาเขตของเจ้าอีกต่อไปหรือ?หากเจ้าขยายอาณาเขตของเจ้า,เจ้าจะสามารถได้รับวัสดุหลายประเภท แม้ว่าปริมาณของมันอาจจะลดลง “

“ ตรรกะนั่นก็ถูก แต่การขยายอาณาเขตนั้นเป็นงานหนัก .หากรางวัลสำหรับการจัดหาข่าวดีกว่าการขยายอาณาเขต,นักวิวัฒนาการอาจมีความคิดอื่น”

หวังเหลียงยิ้มอย่างขวยเขิน.ด้วยความช่วยเหลือของจางมู่,เขาและคนของเขาจะสามารถจัดการกับซอมบี้นับพันได้หากตำแหน่งของพวกเขาดี.พวกเขาสามารถได้รับเสบียงจำนวนมากจากที่นั่นและแบ่งเป็นของตัวเองได้.อย่างไรก็ตาม,รางวัลที่จางมู่มอบให้แก่บุคคลทั่วไปนั้นมากเกินไป คนของเขาจะมีความคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน.

จางมู่คิดเกี่ยวกับมันและตระหนักถึงความผิดพลาดของเขา.เขาขอโทษ“ ข้าไม่ได้คิดอย่างรอบคอบเพียงพอ.หากรางวัลสำหรับคนปกติมีขนาดใหญ่เกินไป,นักวิวัฒนาการจะคิดอย่างอื่นและนี่ก็ไม่ดีสำหรับการบัญชาของเจ้า.นอกจากนี้,ความปลอดภัยของฐานอาจเสี่ยงเช่นกัน”

เขาไตร่ตรองครู่หนึ่งและพูดกับหวังเหลียงว่า“ให้อาหาร 200 กิโลกรัมและน้ำดื่ม 50 ลิตร สำหรับคนที่ให้ข่าว.ส่วนที่เหลือให้อาหารพื้นฐาน 2 วัน จะดีกว่าสำหรับเจ้า”

หวังเหลียงถอนหายใจด้วยความโล่งอก.เขาเป็นห่วงมากว่าภายใต้การล่อลวงด้วยรางวัลใหญ่,ทุกคนจะจากไปและรวบรวมข่าวสำหรับเขา.รางวัลในปัจจุบันยังอยู่ในช่วงที่ยอมรับได้ของนักวิวัฒนาการ เนื่องจากวัสดุที่ดีมีค่ามากกว่าเสบียงอาหาร.นักวิวัฒนาการที่มั่งคั่งยังคงสามารถแลกเปลี่ยนเสบียงอาหารเป็นวัสดุชิ้นดีได้.

“ อย่างไรก็ตาม,ข้าต้องการให้ท่านช่วยข้ามอบรางวัลก่อน ข้าใช้เสบียงหมดแล้ว” หวังเหลียงขมวดคิ้วอย่างเงียบ ๆ ของจางมู่ เมื่อเขาพูดประโยคนี้.ดังนั้น เขาจึงไม่มีเสบียงอาหารใด ๆ อยู่ในมือ,แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังต้องการให้รางวัลสูงเช่นนี้ เขาสามารถจัดการได้ หากมีเพียงหนึ่งหรือสองคนที่รับรางวัล.แต่ถ้ามีคนเพิ่มขึ้น,เสบียงของเขาจะหมดเร็วมาก.

จางมู่รู้ว่าหวังเหลียงกำลังคิดอะไรและพูดต่อไปว่า“ ข้าจะคืนเสบียงอาหารทั้งหมดที่ข้ายืมมาจากเจ้าใน 7 วันไม่เพียงแค่นั้น,ข้าจะให้เจ้าสองเท่าของสิ่งที่เจ้าให้ข้ายืม.ฟังดูเป็นไงบ้าง?”

“ เสบียงอาหารเป็นสองเท่าในเวลาเพียง 7 วัน?”

การแสดงออกของหวังเหลียงเปลี่ยนไปทันที เมื่อเขาได้ยินสิ่งที่จางมู่พูด.กังวลว่าจางมู่อาจจะกลับไปคำพูดของเขา,เขาพูดอย่างเร่งรีบ“ ข้าจะเตรียมรางวัลให้พวกเขาทันที”

จางมู่ยักไหล่อย่างไร้ประโยชน์ เขามองไปรอบ ๆ ห้องของหวังเหลียงและเห็นโน้ตบุ๊กที่เปิดอยู่บนโต๊ะของเขา .โน้ตบุ๊กบันทึกอินพุตและเอาต์พุตทั้งหมดของฐานความปลอดภัยต่างๆ.

……ในทุ่งโล่งที่ฐานการอยู่รอด,ทันใดนั้น รถตู้ขับรถส่งเสียงดังเข้ามา.คนงานทุกคนหันหัวและมองไปที่รถตู้.ฝ่ายค้นหากลับมาอีกครั้งแล้ว.พวกเขาจะออกไปอีกครั้ง? ไม่,มันดูไม่เหมือน.มันดูเหมือนกระบะที่เต็มไปด้วยถุงข้าว?

เมื่อทุกคนตกอยู่ในความงุนงง,นักวิวัฒนาการประเภทเสียงก็ออกมาจากรถตู้. ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอิจฉา ขณะที่เขาตะโกนว่า “ใครคือเจียงเหว่ย? หัวหน้าจางมู่และหัวหน้าหวังได้เตรียมรางวัลของเจ้ามา,โปรดมารับไปทันที”

ฝูงชนตกอยู่ในความโกลาหล.มีรางวัลมากมายจริง ๆ ,และเมื่อดูปริมาณของถุงในรถตู้,ผลตอบแทนนั้นมีไม่น้อย.

ไม่กี่วินาทีต่อมา,มีชายคนหนึ่งเบียดเสียดฝูงชนและมาที่ด้านหน้าของรถตู้.ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยสิ่งสกปรกและผ้าชิ้นหนึ่งห้อยลงมาจากคอของเขา. เขาดูราวกับว่าเขาเพิ่งออกมาจากกองสกปรก.

“ข้าอยู่นี่. ข้าคือเจียงเหว่ย มีเสบียงอาหารจริงๆเหรอ?”

นักวิวัฒนาการประเภทเสียงมองดูเขาด้วยความรังเกียจและหึงหวง,คิดว่าเหตุใดจึงไม่ได้มีโอกาสดีแบบเขา.เขาข่มเสียงใส่เจียงเหว่ยและพูดว่า“ ข้าดูเหมือนล้อเล่นกับเจ้าหรือเปล่า?”

“ ข้าไม่กล้าคิดแบบนั้น มีเสบียงอาหารมากแค่ไหน?” เจียงเหว่ยคิดว่าเขาจะไม่สามารถได้รับเสบียงอาหารมากนักเนื่องจากนักวิวัฒนาการส่วนใหญ่อาจเอามันไป.นักวิวัฒนาการประเภทเสียงรู้ความคิดของเขาและตะโกนใส่เขา“ เจ้าคิดว่าข้าจะเอาเสบียงอาหารของเจ้าหรือ? ข้าดูเหมือนขัดสนหรือ”

นักวิวัฒนาการประเภทเสียงลืมที่จะควบคุมเสียงของเขาและเสียงของเขาดังขึ้นทั่วฐานการอยู่รอดทั้งหมด.ผู้คนมากขึ้นเริ่มรวมตัวกันรอบ ๆ รถตู้ เจียงเหว่ยโบกมือแล้วพูดว่า“ ข้าไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้น ข้าแค่ถามเพราะความอยากรู้”

“ ข้าจะบอกเจ้าอย่างชัดเจน,มีข้าว 200 กิโลกรัมและน้ำดื่ม 50 ลิตรตรงนี้ ไม่ต้องกังวลไม่มีใครกล้าเอาไปจากเจ้า”

หลังจากเขาพูดเสร็จ,ดวงตาของทุกคนก็ลุกเป็นไฟ.

“ รางวัลมีมูลค่าเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า! หัวหน้าจางยินดีให้จริงๆ. คิดว่าเงินเดือนของข้ามีค่าเท่ากับของภายในรถตู้ทั้งหมด.”

“ เขาอาจไม่ได้ขาดเสบียงอาหาร.ข้าได้ยินมาว่าเขาอุ้มยุ้งฉางไปไหนมาไหนถึงสองสามลูก”

“เจ้ากำลังพูดอะไร? ข้าได้ยินมาว่ายุ้งฉางถูกเปิดโดยหัวหน้าจาง “

“ ว้าว,เขารวยจริงๆเหรอ?”

ผู้คนในทุ่งเริ่มพึมพำและนินทากันเอง. ถ้าจางมู่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูด,เขาก็จะไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้.มีคนพูดจริงๆว่าเขาเปิดยุ้งฉาง.

“ เข้าไปในรถตู้ หัวหน้าหวังสั่งให้เราส่งของรางวัลไปที่บ้านเจ้า”

นักวิวัฒนาการประเภทขับรถตบเจียงเหว่ยและบอกว่า“ ทำไมเจ้าถึงยังยืนแข็งทื้ออยู่? ขึ้นรถตู้.ข้ายังมีอะไรอีกในภายหลัง”

“ ใช่แล้ว,ข้าจะขึ้นรถตู้ .ข้าจะขึ้นรถตู้” เจียงเหว่ยพูดติดอ่าง ขณะที่เขาพยายามขึ้นรถตู้และพาคนขับรถไปที่บ้านของเขา.มันไม่ใช่ความผิดของเขาที่ทำให้เขาตกใจ.เขาประสบกับความเจ็บปวดจากความอดอยากและได้รับความเจ็บปวดจากประสบการณ์.เขาไม่เคยต้องการที่จะได้รับประสบการณ์แบบเดียวกันนี้อีกเลย.

เมื่อตอนเขาไปถึงฐานการเอาชีวิตรอด,เขาไม่มีความสามารถใด ๆ,แม้แต่ความแข็งแกร่งหรือความว่องไวที่เพิ่มขึ้น.เขาเป็นแค่คนธรรมดาที่ทำงานอย่างหนักเพื่อเลี้ยงดูตัวเอง.ไม่แปลกใจเลยที่เขาประหลาดใจมากเมื่อได้ยินว่าเขาได้รับอาหารมูลค่า 200 กิโลกรัม.ในตอนแรก,เจียงเหว่ยคิดว่าข่าวของเขาอาจไม่ถูกต้อง เนื่องจากเขาดูอย่างรวดเร็วก่อนจะหนีไป.ดังนั้น,เขาจึงเป็นกังวลเล็กน้อย เมื่อเขาได้ยินว่าคนที่ให้ข่าวเท็จอาจถูกไล่ออกจากฐานการเอาชีวิตรอด.

อย่างไรก็ตาม,ตอนนี้เขามีอาหารแล้ว มันให้ความรู้สึกเหมือนฝัน.

‘บ้าน’ ของเจียงเหว่ยเป็นโกดัง.เมื่อพวกเขามาถึง,เขาก็เริ่มขนถุงข้าวไปพร้อมกับนักวิวัฒนาการ.เมื่อเขาขนเสร็จแล้ว,ผู้คนในสนามก็มาถึงบ้านของเขาและมองดูรางวัลที่ปรากฏบนพื้นอย่างน่าอิจฉา.

“ มีอะไรให้ดู?หัวหน้าหวังได้ให้คำพูดของเขา.หากใครก็ตามสามารถให้ข่าวที่แม่นยำแก่หัวหน้าจาง,เขาจะมอบอาหารให้แก่คนนั้นอย่างน้อย 100 กิโลกรัม”

มีคนไม่กี่คนในกลุ่มที่สำรวจ, “ จริงเหรอ”

“แน่นอน. หากไม่มีความจริงที่ว่าข้ามีภารกิจอยู่ในมือ,ข้าจะไปหาข่าวด้วยตัวเอง” นักวิวัฒนาการเริ่มที่จะตื่นเต้น.

“ พวกเจ้ามายืนที่นี่เพื่ออะไรกัน? เวลาสามารถใช้ในการค้นหาข่าวได้ดีขึ้น .เจ้าทุกคนอาจได้รับรางวัลของตัวเองด้วย”

เมื่อได้ยินอย่างนี้,ฝูงชนก็มองหน้ากันและรีบแยกย้ายกันไป.