The Great Merchant in the Cataclysm - ตอนที่ 75

ในขณะนี้,จางมู่ก็เต็มไปด้วยอารมณ์ที่ผสมปนเปกันไป.เขาคิดว่าเขาสถานการณ์ของเขา เริ่มขาดจากการควบคุม และเขาจะต้องจบการต่อสู้ครั้งนี้ด้วยการวิ่งหนีพ่ายแพ้.อย่างไรก็ตาม,เขารู้สึกประหลาดใจกับพลังของดอกบัวเลือดปีศาจ.

พืชที่กลายพันธุ์ส่วนใหญ่,รวมถึงดอกบัวเลือดปีศาจจะมีความกลัวต่อไฟ.ไม่ว่าพวกมันจะมีพลังงานเสริมอะไรบ้าง รากฐานของพวกมันก็คือประเภทดิน,สิ่งนี้นำไปสู่ข้อจำกัด.เนื่องจากข้อจำกัดร่วมกันภายในห้าธาตุ,พืชที่กลายพันธุ์จะได้รับผลกระทบมากขึ้นหรือน้อยลงทั้งทางจิตใจและทางกายภาพ เมื่อพวกมันพบกับคู่ต่อสู้ประเภทไฟ.

แต่ปัญหานี้ไม่ร้ายแรงสำหรับดอกบัวเลือดปีศาจ.

หากเขารู้ว่าเสือกลายพันธุ์เป็นประเภทไฟ,จางมู่จะระมัดระวังเป็นพิเศษเมื่อสู้กับพวกมัน และจะไม่ให้โอกาสพวกมันในการใช้พลัง.เขาจะฆ่าพวกมันด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว.

อย่างไรก็ตาม,จางมู่ก็ไม่ทราบ.ดังนั้น เขาเลือกวิธีที่ปลอดภัยกว่า.แทนที่จะสั่งดอกบัวเลือดปีศาจโดยตรงเพื่อใช้เถาวัลย์ที่ซ่อนอยู่เจาะกะโหลกของเสือที่กลายพันธุ์และดึงไส้สัตว์เดรัจฉานออกมา,เขาเลือกที่จะกักขังพวกมันและค่อย ๆ ดูดชีวิตของพวกมันออกไป.ข้อดีของการทำให้มันอ่อนแอลง คือการลดพลังในการฟาดฟันของมันลงและลดโอกาสที่มันจะคำราม.โชคร้าย,ที่สิ่งนี้ทำให้เสือกลายพันธุ์ชาญฉลาดกลายมีโอกาสในการพลิกโต๊ะและทำลายแผนการของจางมู่.

โชคดี,ที่ดอกบัวเลือดปีศาจได้สร้างความต้านทานต่อเปลวไฟ ซึ่งไม่เพียงลดความเสียหายที่เกิดขึ้น,แต่ยังทำให้เถาวัลย์ที่ถูกส่งออกไปงอกใหม่อย่างต่อเนื่อง แม้ในขณะที่ไฟไหม้ เหมือนการเกิดใหม่ในไฟ.

หลังจากจ้องมองไปที่ร่างของเสือกลายพันธุ์,จางมู่ดึงกรงเล็บของด้วงออบซิเดี้ยนออกมาและดึงไส้สัตว์เดรัจฉานคุณภาพสูงห้าอันดับแรกออกมาอย่างแม่นยำ.จากนั้น,เขาส่งสัญญาณให้หมาป่ากลายพันธุ์ เพื่อดึงศพเสือกลายพันธุ์ขึ้นไปข้างหลัง ในขณะที่เขาเก็บส่วนที่เหลือของร่างกายไว้ในแหวนพ่อค้า.

ตอนนี้สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือ การรอให้เหยื่อกลุ่มต่อไปตกไปอยู่ในกับดักของเขา.

จางมู่สั่งให้หมาป่ากลายพันธุ์อยู่ห่างออกไป เขาจะจัดการกับส่วนที่เหลือหมาป่ากลายพันธุ์ได้บรรลุภารกิจของมันแล้ว.

หมาป่ากลายพันธุ์ได้สงบลงแล้ว.ลองนึกย้อนกลับไป,ถ้าหากจางมู่ไม่ช่วย,มันจะถูกทำลายเป็นชิ้น ๆ โดยเสือกลายพันธุ์ทั้งสี่ตัว.ถูกกลืนกินด้วยความเหี้ยมโหด,มันไม่เคยคิดว่าจะถูกปล่อยออกจากการกัด เพื่อให้หนี.

หมาป่ากลายพันธุ์ไม่ต้องการที่จะทำสิ่งที่บ้าคลั่งนี้กับจางมู่อีกต่อไป.ครั้งนี้เป็นถึงเสือกลายพันธุ์ห้าตัว.ครั้งต่อไปอาจมีมากขึ้น.ใครจะรู้ว่ามีเสือกลายพันธุ์กี่ตัวที่กำลังจะมา.จางมู่ไปไกลถึงการเปลื้องผิวหนังและถอดกระดูกออกจากศพของเสือโคร่งกลายพันธุ์และทิ้งมันไว้กลางทางเดินอย่างโจ๋งครึ่ม.หมาป่ากลายพันธุ์ทำให้จางมู่เบื่อหน่าย เพราะมันซ่อนตัวออกไปไกล.

จางมู่มีความมั่นใจในความเย่อหยิ่งของเสือกลายพันธุ์และเสือขาว.พวกมันจะไม่เชื่อว่าสหายของพวกมันพบกับอันตรายและจะออกมาค้นหาพวกมันเพียงเพราะพวกมันออกไปนานเกินไป.นอกจากนี้,ตัวที่ออกมาค้นหาก็จะมีจำนวนไม่มาก.อย่างมากที่สุด,ก็จะมีจำนวนห้าตัวซึ่งมีจำนวนเท่าเดิม.จางมู่เข้าใจว่าพวกมันรู้สึกอย่างไร-สัตว์ที่กลายพันธุ์เหล่านี้ได้วิวัฒนาการมาจากสัตว์ดุร้ายตามธรรมชาติ .การวิวัฒนาการจะขยายอารมณ์ของพวกมันรวมถึงความเย่อหยิ่ง.

ในขณะที่จางมู่ใช้พุ่มไม้สักสองสามต้นเป็นที่กำบัง ในขณะที่เขาควบคุมดอกบัวเลือดปีศาจเจาะพื้นโลกและนอนรออยู่ใต้ร่างของเสือกลายพันธุ์.ในหมู่บ้าน,เสือกลายพันธุ์บางตัวย่างก้าวอย่างเร่งรีบ.พวกมันสงสัยว่าทำไมสหายของพวกมันใช้เวลานานมากในการฆ่าหมาป่าที่ดูอ่อนแอ.พวกมันแอบเล่นอยู่หรือ? นี่ไม่ใช่แค่การยั่วยุหัวหน้าของพวกมันใช่ไหม?

ผู้ที่มีสายเลือดหรือสนิทกับเสือกลายพันธุ์ห้าตัวนั้นเดินวนเป็นวงกลม,มักจะมองไปที่ทางเข้าหมู่บ้าน.

ผ่านไปอีกห้านาที พวกมันไม่สามารถนั่งรอได้อีกต่อไป.เพื่อนทั้งห้าตัวนั้นต้องเจอกับอันตรายหรือขี้เล่นอยู่ข้างนอก.ถ้าเป็นอย่างหลังพวกมันก็จะถูกหัวหน้าลงโทษ.แม้ว่าเสือขาวดูสง่างาม,แต่สิ่งที่ถูกเลี้ยงดูมา มันก็รู้ดีว่าโหดร้ายมันอย่างไร.

ดังนั้น,พวกมันจึงลุกขึ้นอีกครั้งและคำรามสองสามครั้งไปที่เสือขาว.ดูเหมือนพวกมันจะขออนุญาตนำเสือกลายพันธุ์ห้าตัวกลับมา.หากพวกมันตัดสินเอง,การลงโทษจะน้อยกว่ามาก.

เสือขาวนั่งนิ่ง ๆ อยู่บนหนังสัตว์ที่สบายที่สุดแล้วมองไปที่เสือที่กลายพันธุ์ที่ลุกขึ้น.แน่นอน,มันรู้ว่าผู้ใต้บังคับบัญชากำลังคิดอะไรอยู่.อย่างไรก็ตาม,ในวันนี้อารมณ์ดี.มันไม่คิดว่าจะมีปัญหาใด ๆ เกิดขึ้นกับเสือตัวที่ไล่ล่าหมาป่าขี้อาย.มันมีความมั่นใจอย่างมากในสายพันธุ์ของมัน.ในการสังหารหมู่นองเลือดในสวนสัตว์ของเมืองหลัวหยาง,ไม่มีสัตว์กลายพันธุ์สายพันธุ์ใดที่กล้าต่อต้านมัน.ดังนั้น,เสือขาวไม่เคยกลัวอะไรเลย.เนื่องจากความได้เปรียบตามธรรมชาติของเผ่าพันธุ์ของพวกมัน และภายใต้อิทธิพลของวิวัฒนาการ,มันจึงประกาศตัวเองว่าเป็นราชาแห่งเปลวไฟ.

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้,มันให้เสียงคำรามต่ำและหันหัวของมัน,ไม่มองที่ผู้ใต้บังคับบัญชาอีกต่อไป.เสือกลายพันธุ์เหล่านั้นที่ต้องการค้นหาเพื่อนและครอบครัวของพวกมันกระโจนทันทีที่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก.

ดวงตาของพวกมันเต็มไปด้วยความวิตกกังวล.เสือที่กลายพันธุ์ตัวอื่น ๆ ที่ไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ กับเสือกลุ่มแรกที่ดูโชคร้าย.พวกมันได้เห็นว่าเสือที่ท้าทายเสือขาวถูกลงโทษอย่างไร.สิ่งที่เสือขาวต้องการคือการยอมแพ้อย่างสมบูรณ์.ใครก็ตามที่ต่อสู้กับมัน แม้ว่าพวกมันจะมาจากเผ่าเดียวกันก็จะตายอย่างสาหัส.

จางมู่รอสิบห้านาทีก่อนที่เขาจะเห็นสิ่งที่เขารอ.ร่างใหญ่ของห้าเสือกลายพันธุ์ปรากฏในมุมมองของเขามาในระยะไกลด้วยออร่าที่เอาแต่ใจ.

นี้พวกมันมาห้าตัวจริงๆหรอ? พวกมันยังคงภูมิใจเหมือนเมื่อก่อน.น่าเสียดายที่ความจริงคือสถานการณ์ที่ไม่มีใครคิด.

ตามที่คาดไว้,เสือกลายพันธุ์เห็นศพของเพื่อนของพวกมันทิ้งไว้ สายตาและความรู้สึกของการไม่เชื่อ ความโกรธกำลังเผาผลาญมัน.ในไม่ช้า,พวกมันก็รีบไปที่ศพและหยิบศีรษะซึ่งไม่สามารถขยับได้อีกต่อไป.

โอกาสที่ดีที่จะจับพวกมันทั้งหมดในครั้งเดียว!

ในขณะนี้,เมื่อจางมู่กำลังจะลงมือทำ,อุบัติเหตุก็เกิดขึ้น.ในทันใดนั้น,เสือโคร่งกลายพันธุ์ตัวหนึ่งก็ส่งเสียงคำรามและเศร้าราวกับว่าศพบนพื้นดินเป็นของสมาชิกในครอบครัวตัวหนึ่ง.

นี้ไม่ดีแน่!

ในตอนแรก,จางมู่คิดว่าเขาสามารถดำเนินการตามแผนเดิมได้อีกครั้ง. แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่า สหายที่เข้ามาค้นหาจะประกอบด้วยสมาชิกในครอบครัว.อารมณ์รุนแรงที่มันรู้สึกทำให้มันแผดเสียงดัง.

เสียงคำรามแหลมและดังกึกก้อง.จางมู่มั่นใจว่าเสียงนั้นต้องดังไปถึงหมู่บ้าน.

จางมู่พริบตาของเขา.ไม่มีเวลาที่จะลังเล.เขาต้องการที่จะลงมือและทำสิ่งนี้ให้จบ.

แม้ว่าเขาจะขอให้หมาป่ากลายพันธุ์ลากสนามรบออกไปไกล,แต่เสียงคำรามของเสือตัวอื่น ๆ ก็สามารถได้ยินได้ง่าย.