The Great Merchant in the Cataclysm - ตอนที่ 72

เริ่มแรก,จางมู่ขี่หมาป่ากลายพันธุ์ออกจากเมืองหลัวหยางและพยายามหาร่องรอยของสัตว์กลายพันธุ์,แต่ไม่พบอะไรหลังจากค้นหาทั้งช่วงบ่าย.เขาก็สงสัยว่าหมาป่ามีอะไรผิดปกติกับจมูกของมัน.

อย่างไรก็ตาม,หลังจากที่ได้เห็นดวงตาที่ไร้เดียงสาของหมาป่า,เขาก็ถอนหายใจ. ไม่มีสัตว์กลายพันธุ์ในทิศทางนี้.มันถึงเวลาแล้วที่จะกลับไปที่สถานที่ชุมนุมในขณะนี้.

โชคดี,จากกลับไปยังสถานที่ชุมนุม,หวังเหลียงได้เสนอรายการที่ตั้งของสัตว์กลายพันธุ์.จางมู่รู้สึกโชคดี.อย่างไรก็ตาม,การแสวงหาข้อมูลไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับพลัง. เด็กสองร้อยคน,และผู้หญิงมีประโยชน์มากกว่าการเป็นหมาป่ากลายพันธุ์ที่จุดนี้.

เมื่อมันเริ่มมืด,จางมู่ยอมแพ้ที่จะออกไปนอกเมืองครั้งนี้.

เขามองผ่านโน้ตที่บันทึกข้อมูลเกี่ยวกับสัตว์กลายพันธุ์,เป็นครั้งคราว,เขาทำเครื่องหมายไว้หลายสถานที่และวางแผนที่จะค้นหาสถานที่เหล่านี้ก่อน.หลังจากตัดสินใจเลือกสถานที่ห้าแห่งแรกเขาจะไปตรวจสอบ,จางมู่ปิดไฟและเดินไปที่เตียงของเขา.

…

วันที่สอง,จางมู่ได้รับอาหารมากมายและบอกกับหวังเหลียง เพื่อมอบให้กับผู้ที่เสนอข้อมูลให้เขา.เขาจะให้รางวัลแก่พวกเขาทั้งหมดหลังจากที่พบสัตว์กลายพันธุ์ที่สถานที่เหล่านี้จริงๆ,และอาหารเป็นเพียงค่าแรงขั้นพื้นฐานเท่านั้น.

หลังจากทุกอย่าง,ในคำสั่งเพื่อหาสัตว์กลายพันธุ์สำหรับเขา,คนเหล่านี้ไม่ได้ทำงานในสถานที่ชุมนุม. ถ้าพวกเขาไม่มีอาหารพวกเขาจะต้องอดตายก่อนที่พวกเขาจะได้รับรางวัลจากจางมู่.

เร็วๆนี้,ข่าวดีปลอบประโลมทุกคนในสถานที่ชุมนุม.พวกเขาไม่ได้คาดหวังว่าจางมู่จะให้อาหารก่อนการยืนยันข่าวของพวกเขา.

ในกรณีที่บางคนให้ข้อมูลปลอมสำหรับอาหาร,หวังเหลียงเตือนประชาชนในที่ชุมนุม.เขาพูดเมื่อจางมู่ไม่พบร่องรอยของสัตว์กลายพันธุ์ในสถานที่ที่พวกเขารายงาน,สถานที่ชุมนุมจะขับไล่ผู้คนที่กล้านำเสนอข้อความปลอม.

หลังจากฟังคำเตือนของหวังเหลียง,ไม่มีใครกล้าหลอกจางมู่,เพราะพวกเขาไม่คิดว่าพวกเขาคนใดจะสามารถทนความโกรธของจางมู่ได้.

เมื่อคนในที่ชุมนุมอยู่เต็มฝ่าย,จางมู่กำลังมีอาการปวดหัว.เขาได้ค้นพบร่องรอยของสัตว์กลายพันธุ์ในสี่แห่งแรก,แต่เขาไม่ได้เป็นพยานในหมู่พวกเขา.บางทีอาจเป็นเพราะคนธรรมดาไม่กล้าเข้าใกล้สัตว์กลายพันธุ์.พวกเขาเพิ่งเห็นสัตว์กลายพันธุ์หลายตัวจากระยะไกล,จากนั้นก็รีบกลับไปยังสถานที่ชุมนุมและรายงานผลการค้นพบของพวกเขา.

แต่วันนี้ผ่านไปแล้ว.ไม่มีทางที่สัตว์เหล่านี้เหล่านี้ยังคงอยู่ที่เดิม.

จางมู่รู้สึกหงุดหงิดจริงๆ,แต่เขาไม่ต้องการโทษคนปกติเหล่านี้,เพราะพวกเขายังเสี่ยงต่อชีวิตของพวกเขา.

ตอนนี้หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่อยู่ตรงหน้าจางมู่เป็นสถานที่สุดท้ายที่มีโอกาสที่จะพบสัตว์กลายพันธุ์.ถ้าจางมู่ไม่สามารถหาใครได้,เขาคิดว่าเขาต้องวิ่งไปรอบ ๆ เพื่อพยายามใช้โชคของเขา.

จางมู่ไม่ได้เข้าไปในหมู่บ้านโดยตรง,เพราะเขาไม่รู้ว่าสัตว์กลายพันธุ์ชนิดไหนที่เขาจะเห็นในหมู่บ้าน. คนที่พบสถานที่แห่งนี้กล่าวว่าเขาได้เห็นสัตว์กลายพันธุ์หลายชนิดในหมู่บ้าน.

ร้อว!ร้อว!ร้อว!

ขณะที่เสียงคำรามมาจากหมู่บ้าน,จางมู่กำหมัด,และมองไปที่หมู่บ้านด้วยแสงสว่างในดวงตาของเขา.

ในที่สุด,ข้าก็หาเจ้าเจอ!

ควรมีสัตว์กลายพันธุ์หลายสิบตัวในหมู่บ้าน,นั่นเพียงพอแล้ว!

จางมู่ตื่นเต้น,ถ้าไม่มีอุบัติเหตุ,เขาจะเก็บเกี่ยวสัตว์หลายสิบตัวเร็ว ๆ นี้.

จางมู่ไม่ได้มีวิธีการที่ดีกว่าการปล่อยให้หมาป่ากลายพันธุ์ไปกระตุ้นพวกมัน,จางมู่ไม่ยอมไปต่อสู้กับกลุ่มศัตรูที่ไม่รู้จัก. เขาไม่ได้หยิ่งเกินไป.ไม่เหมือนหมูกลายพันธุ์ที่ไม่ได้มีการรุกรานที่รุนแรง,สัตว์กลายพันธุ์เหล่านี้ควรอยู่ที่ด้านบนสุดของห่วงโซ่อาหารของโลกธรรมชาติแม้กระทั่งก่อนที่พวกมันจะกลายพันธุ์.

หมาป่ากลายพันธุ์ถูกผลักดันโดยจางมู่ด้วยความลังเล.มันเดินไปที่ทางเข้าหมู่บ้านและลังเลไปชั่วขณะ,ในที่สุดมันก็ร้องเสียงดังราวกับปล่อยตัวเอง

“วูฟฟฟ!รูฟฟฟ !!!”

จางมู่รู้สึกประหลาดใจ.หมาป่ากลายพันธุ์เสียงมันเหมือนกับหมาป่า.มันจะมีวิวัฒนาการเป็นหมาป่าหรือไม่?จางมู่ มองไปข้างหน้าเพื่อดูประสิทธิภาพการทำงาน.

อย่างไรก็ตาม,จางมู่ได้บอกว่ามันจำเป็นที่จะต้องกระตุ้นสัตว์กลายพันธุ์ในหมู่บ้านและไม่จำเป็นต้องสู้รบ. นอกจากนี้เขายังได้สัญญากับคริสตัลและไส้สัตว์หลายตัวด้วย,ดังนั้น มันจึงทำงานหนักมาก.

ทันที,เสียงคำรามในหมู่บ้านหยุดหลังจากการหอนของหมาป่ากลายพันธุ์.

หมาป่ากลายพันธุ์แกล้งทำเป็นสงบ.มันใส่กรงเล็บไว้บนพื้นแล้วเหลือบย้อนกลับไปที่ตำแหน่งของจางมู่.

ในเวลานี้,เสียงฝีเท้ามาจากไกลและใกล้เข้ามา.

จางมู่เงยหน้าขึ้นและสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ.

มีสัตว์กลายพันธุ์นับร้อย!ไม่มีตัวใดอายุน้อยกว่าหมาป่ากลายพันธุ์และถึงแม้ว่าร่างกายของพวกมันมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก,จางมู่ก็ยังตระหนักว่ามันเป็นราชาของสัตว์ป่าทั้งหมด,เสือ!

เสือหนึ่งร้อยตัว!บางทีเสือทั้งหมดจากสวนสัตว์อาจอยู่ที่นี่.

ร่างกายของสัตว์กลายพันธุ์สั่นราวกับใบไม้ ขณะที่ถูกจ้องโดยเสือกว่าร้อยตัว.แม้ว่ามันยังคงเป็นสัตว์กลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งในระดับผู้นำ,แต่…พวกมันเป็นเสือร้อยตัว!

อย่างไรก็ตาม,มันยังคงปฏิบัติตามคำสั่งของจางมู่: อย่าขยับก่อนที่ศัตรูจะเคลื่อนไหว.

ในเวลาเดียวกัน,เสือโคร่งในแถวแรกหนีไปหาเสือขาว.เสือขาวเป็นหัวที่สูงกว่าเสืออื่น ๆ,และขนสีขาวทำให้ดูสง่างาม.

มองลงมาจากที่สูง,เสือขาวมองไปที่หมาป่าพันธุ์กลายพันธุ์.มันไม่ได้คาดหวังว่ามันจะเป็นศัตรูที่อ่อนแอ.

มันก็เดินก้าวไปข้างหน้า,หมาป่ากลายพันธุ์ได้วิ่งหนีไปที่ความเร็วเต็มที่,ราวกับว่ามันจะตายในเวลาใดก็ได้ถ้ามันหยุดลง.

เสือขาวรู้สึกประหลาดใจ, มันคิดว่าแม้ว่าหมาป่ากลายพันธุ์จะอ่อนแอ,แต่มันก็บ้าอยู่บ้าง. อย่างไรก็ตาม,มันแค่ก้าวไปข้างหน้า,หมาป่ากลายพันธุ์ก็หนีไปอย่างบ้าคลั่ง,ขี้ขลาดอะไรขนาดนั้น!

เสือขาวสูดกลิ่นและสูญเสียความสนใจในไม่ช้า.มันขยายตัวและเดินกลับไปที่หมู่บ้านอย่างสง่างาม.

หลังจากได้ยินเสียงคำรามของเสือขาวแล้ว,เสือห้าตัวก็เดินออกจากฝูงชนและไล่ไปตามทางที่หมาป่าหายไป.เสือตัวอื่นๆค่อยๆเดินจากไป.