The Great Merchant in the Cataclysm - ตอนที่ 66

หลังจากดื่มยาว่องไวไปสิบขวด,หวังเหลียงรู้สึกว่าร่างกายของเขาเริ่มเบาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนและรวดเร็ว,ราวกับว่าความสามารถโดยธรรมชาติของเขาไม่ได้เป็นประเภทดินแต่เป็นประเภทลม.

ถึงอย่างนั้นก็ตาม,เขาไม่ได้แสดงความหยิ่งเพราะการจ้องมองของจางมู่ที่มองมาที่เขาสงบนิ่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน.เขาไม่เข้าใจเจตนาของจางมู่ที่มองมาที่เขาซึ่งยินดีจะขายยาเหล่านี้ให้กับเขา.เช่นเดียวกัน,เนื่องจากเขาได้กินหมดถึงจำนวนขีดจำกัดที่สามารถกินได้,มีแค่จางมู่เท่านั้นที่รู้ว่ามีเหลืออยู่แค่ไหน.

ดังนั้น,เขาจึงรีบปรับอารมณ์และขยับแว่นตาของเขา,กลับสู่ท่าทางปกติ.หลังจากนั้น,เขาพาจางมู่ไปยังคลังสินค้าที่เก็บคริสตัลไว้.

จางมู่ถอนหายใจด้วยอารมณ์ เมื่อเขามองไปที่คลังสินค้าตรงหน้าเขา.มันเป็นชั้นเดี่ยวหลายๆอันติดกับพนัง ก่อนที่พวกเขาจะเข้าร่วมกันจากกลุ่มย่อย.มันไม่ได้โทรมเกินไป,แต่แน่นอนว่ามันไม่ได้ใหญ่อะไร. มียามสี่คนอยู่บริเวณรอบ ๆ .จางมู่สังเกตท่าทางของพวกเขา;มันดูเหมือนหวังเหลียงหาคนที่รับผิดชอบได้.เขาต้องตระหนักว่าสต็อกของธัญพืชเป็นรากฐานในการดำเนินงานของทุกฐาน.

หลังจากที่ได้เห็นหวังเหลียง,ยามก็แยกทางกัน.

เมื่อจางมู่เข้าไปในห้องเก็บของ เขาก็รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายๆอย่างที่เขาเคยจินตนาการมาก่อน. แม้ว่าจะมีขนาดเล็ก,แต่สิ่งที่จำเป็นทั้งหมดอยู่ที่นั่น.มีสินค้าหลากหลายประเภทวางอยู่บนชั้นวางสินค้า,ทุกชิ้นจำแนกประเภทและจัดเรียงตามลำดับ.

อาหารถูกวางอยู่ข้างกระสอบข้าวที่สูงเสียดฟ้า.กล่องที่อยู่อีกมุมหนึ่งของคลังสินค้าเต็มไปด้วยเสื้อผ้าส่วนใหญ่,เป็นเครื่องแต่งกายมากกว่าเพื่อความสวยงาม.ความสวยของพวกมันนั้นไม่ฉูดฉาดและไม่ไร้ประโยชน์.

จางมู่เดาว่ากล่องขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงกลางของคลังเป็นคริสตัลหนึ่งพันอันที่หวังเหลียงพูด.

เมื่อวังเหลียงก้าวไปข้างหน้าและเปิดมัน,คริสตัลที่เปล่งประกายอยู่เต็มทั้งกล่อง,และมีคริสตัลหกเหลี่ยมระดับแรกอยู่ด้วย.

อย่างไรก็ตาม,สิ่งที่วางอยู่บนคริสตัลสีขาวนั้นดึงดูดความสนใจจางมู่มากขึ้น.

มันคือไส้สัตว์เดรัจฉานจำนวนมาก!

แต่ … มันเป็นไปได้อย่างไร?หวังเหลียงบอกว่าความแข็งแรงของฐานทัพของพวกเขาไม่แข็งแรงพอที่จะล่าสัตว์กลายพันธุ์.นอกจากนี้,สัตว์ที่กลายพันธุ์มักจะเกาะกลุ่มอยู่ด้วยกัน,ดังนั้น พวกเขาควรจะรู้สึกขอบคุณที่ไม่ถูกโจมตีแทน.

แล้วยังจะเหตุการณ์ที่สวนสัตว์ซึ่งมันไกลออกไป;สิ่งที่ได้รับนั้นแปลกเกินไป.จางมู่คิดไปสักครู่แล้วถามคำถามที่เขากำลังงง”เจ้าเอาไส้สัตว์เดรัจฉานมาจากไหน?นอกจากนี้,ยังมีบางสิ่งเกิดขึ้นที่สวนสัตว์หรือไม่.”

หลังจากคำถามของเขาแล้ว,หวังเหลียงก็เศร้าในทันที.”ท่านเพิ่งกลับมาที่เมืองหลัวหยางไม่ใช่หรือ?ท่านรู้ได้อย่างไรว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นที่สวนสัตว์?”

จางมู่ตอบอย่างใจเย็น. “ข้าเห็นสัตว์หายากหลายตัวที่ข้าเคยเห็นมาก่อนในสวนสัตว์บนทางหลวง เมื่อตอนเดินทางกลับมายังหลัวหยางเมื่อไม่นานมานี้.นอกเหนือจากสัตว์ในสวนสัตว์แล้ว,มันไม่ควรมีสัตว์ป่าใด ๆ,ดังนั้น ข้าคิดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นที่สวนสัตว์.”

“อ่า,มันก็ดูสมเหตุสมผล.พวกมันถูกขับออกจากสวนสัตว์,ดังนั้น จึงไม่น่าแปลกใจที่ได้เห็นพวกมันบนทางหลวง.”หวังเหลียงอธิบายและยิ้มอย่างสบายใจ.

จางมู่จับใจความสำคัญและรีบถามว่า:“พวกมันถูกขับไล่ออกจากสวนสัตว์?ใครจะมีความสามารถในการผลักดันให้สัตว์กลายพันธุ์ดุร้ายจำนวนมากออกไป?มันเป็นพ่อค้าย่อยรายที่สองหรือนักวิวัฒนาการคนอื่น?”

จางมู่คิดว่าเขาต้องระมัดระวังมากขึ้น ถ้าพ่อค้าย่อยคนที่สองนั้นเข้มแข็งมาก.ถ้ามันไม่ใช่ไม่ใช่เขา แต่เป็นคนอื่น …จางมู่ไม่เคยได้ยินอะไรเกี่ยวกับนักวิวัฒนาการคนอื่นที่แข็งแกร่งพอที่จะทำเช่นนั้นในชีวิตก่อนหน้านี้.

หวังเหลียงไม่รู้ว่าจางมู่กำลังคิดอะไรและเขาก็พูดอย่างไม่ใส่ใจ”ดังนั้น อาจพูดได้ว่าทั้งสองคำถามของท่านเกิดจากสาเหตุเดียวกัน.”

“พวกสัตว์นั้นปกติดีในตอนแรก,แต่วันที่สามของภัยพิบัติ,มีสัตว์กลายพันธุ์จำนวนมากก่อจราจล,และดังนั้น,คลื่นของสัตว์กลายพันธุ์ของหลากหลายสายพันธุ์พร้อมด้วยร่างกายขนาดใหญ่ที่น่ากลัวได้พรั่งพรูกันออกมา,ฆ่าทุกคนที่อยู่ในสายตาของพวกมัน,รวมทั้งพวกซอมบี้.

“คนที่มีส่วนเกี่ยวข้องที่แย่ที่สุดไม่ใช่พวกเรา แต่เป็นคนที่อยู่ใกล้สวนสัตว์มากที่สุดในตอนใต้.พวกเขา,รวมทั้งคนที่ซ่อนตัวอยู่ในบ้านของพวกเขา,ทุกคนล้วนสับสน ขณะที่สัตว์ที่กลายพันธุ์ได้ถาโถมออกมา.หลังจากที่คนของเราได้เห็น ดังนั้น,เราพร้อมที่จะละทิ้งฐานทัพนี้และหลบหนี.อย่างไรก็ตาม,ชายในชุดขนสีน้ำเงินปรากฏตัวออกมาจากที่ไหนไม่รู้และให้ก๊อกแห่งแสง.ก๊อกแห่งแสงนั้นระเบิดออกมาทันทีทำให้สัตว์ที่อยู่ตรงหน้ากลายเป็นฝุ่นผง.ส่วนที่เหลือของสัตว์กลายพันธุ์อาจจะกลัวเขาหรือบางสิ่งบางอย่างจึงหลบหนีไปจากเมืองหลัวหยางหลังจากนั้น.

“คนๆนั้นแข็งแกร่งมาก! เราเกือบจะหลบหนีก่อนที่เขาจะปรากฏตัว.ข้าอยากจะตามเขาไป,แต่คนๆนั้นก็หายตัวไปหลังจากนั้น.”

ตอนที่หวังเหลียงนึกถึงภาพนี้,อารมณ์ของเขาก็ลดลงอย่างมาก,และยังคงประสบกับผลกระทบจากความหวาดกลัว.หลังจากนั้น,เขามองจางมู่ด้วยความอยากรู้และพูดอย่างโง่เขลา: “ทำไมท่านดูแปลกใจ?พ่อค้าย่อยคนที่สองบอกข้าว่าเขาเป็นพ่อค้าแห่งยุคของเมืองหลัวหยาง,ท่านไม่เคยเห็นเขามาก่อนหรือ?ท่านไม่รู้หรือว่าเขาแข็งแกร่ง?เป็นเพราะเขาซ่อนมันอย่างดีต่อหน้าท่านหรือ?กำลังพูดกับพี่ชายมู่,อย่าบอกว่าข้าไม่ได้เตือนท่าน,แต่ท่านควรให้ทัศนคติที่ดี เมื่อท่านเห็นเขาอีกครั้ง.”

แน่นอนว่าจางมู่รู้ว่าพ่อค้าแห่งยุคนั้นมีความแข็งแกร่ง,เพียงแค่เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่พ่อค้าย่อยรายที่สอง,ไม่ได้รู้สึกตกใจมากนัก.นอกจากนี้,เขายังจำไม่ได้ว่าพ่อค้าแห่งยุคคนใดช่วยชีวิตมนุษย์ในชีวิตที่ผ่านมา.

จุดยืนของพ่อค้าแห่งยุคทั้งหมดเป็นกลาง.หากพวกเขาได้รับในด้านมนุษยชาติ,ของวิธีการมนุษย์เขาจะติดอยู่ในจุดที่ยากหรือไม่?

แต่ครั้งนี้,หมายเลข 37 ช่วยคนเหล่านี้! และนั้นทำให้จางมู่ตกใจจริงๆ.

การคาดเดาเพียงอย่างเดียวของเขาตอนนี้ คือว่าสิ่งที่มันเกิดขึ้นได้ข้ามเส้นและเกินความคาดหวังของเขา.มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง? มีพ่อค้าย่อยคนใดของเขาถูกฆ่าตายตรงหน้าร้านค้าแห่งยุคหรือ?

แม้ว่าจะเป็นเช่นนั้นก็ตาม,มันก็ยังเป็นไปไม่ได้;พวกเขาจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้มากในธุรกิจของพ่อค้าย่อย.

การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ใหญ่ขนาดไหน ที่ทำให้เขาช่วยเมืองนี้ แม้แต่หมายเลข 37 ก็ตัดสินใจเข้ามาแทรกแซง?

และ,เหตุการณ์สวนสัตว์เกิดขึ้นได้อย่างไร? แม้จะมีข้อสงสัยของเขา,จางมู่ก็ไม่มีทางรู้เลย.

เขาส่ายหัวและตัดสินใจทิ้งความคิดเช่นนั้น;มันไม่ได้มีจุดมุ่งหมายเพื่อคาดเดาถึงป่าอันตราย.เขาควรถามหมายเลข 37 เกี่ยวกับเรื่องนี้เมื่อเขาเดินทางไปเยี่ยมหมายเลข 37 อีกครั้งในอีกไม่กี่สัปดาห์ต่อจากนี้.

จางมู่เปลี่ยนดวงตาของเขาไปยังไส้สัตว์เดรัจฉานและเกิดไอเดียขึ้น.

“ขายไส้สัตว์เดรัจฉานเหล่านี้ให้ข้า” เขาจ้องมองที่หวังเหลียงด้วยรอยยิ้ม

“พวกมันมีค่ามากหรือ?”หวังเหลียง,เป็นคนที่รอดชีวิตจากสถานที่ทำงานที่แข่งขันกัน,เขาไม่ใช่คนใจร้อน,ดังนั้น,เขาจึงตระหนักว่าจางมู่สนใจสัตว์เหล่านี้มาก.

“ใช่,พวกมันมีค่ามาก”จางมู่พูดอย่างตรงไปตรงมา.

“ข้าสามารถขายท่านได้,แต่ท่านต้องบอกข้าว่าพวกมันมีค่ามากแค่ไหน.”

“โอเค.นักวิวัฒนาการที่มีธาตุคล้ายๆกันกับไส้สัตว์เดรัจฉานสามารถกินพวกมันเมื่อถึงจุดสูงสุดของเพดานความสามารถในปัจจุบัน เพื่อปรับแต่งความสามารถของพวกเขา.”จางมู่อธิบายให้เขาอย่างเอาใจใส่; มันเป็นความโปรดปรานในราคาเพียงเล็กน้อย.

“เจ้าต้องการอาหารหรืออาวุธ?” จางมู่ถาม,พร้อมรอยยิ้ม.

“อะไร? ท่านมีอาหารด้วยหรือไม่? ท่านมีอาหารเท่าไร? หลายร้อยกรัม? หลายร้อยกิโลกรัม? มันคุ้มค่ากับอาวุธหรือไม่? แม้ว่าท่านจะมีเยอะมากเราก็มีปากมากมายที่จะเลี้ยงในฐานขนาดใหญ่ของเรา “หวังเหลียงถามอย่างไม่ใส่ใจ.

“ถ้าข้าบอกว่า ข้ามีข้าวสิบตัน?”