The Great Merchant in the Cataclysm - ตอนที่ 63

อีกครึ่งวันถัดมา,จางมู่ก็เห็นป้ายที่คุ้นเคยเหนือประตูทางเข้า.เขารู้สึกกระวนกระวาย.

เกิดอะไรขึ้นที่เมืองหลัวหยาง?

สวนสัตว์ที่มีการกลายพันธุ์เป็นจำนวนมาก.ในตอนแรก,พวกมันอาจรวมตัวกันตามเผ่าพันธุ์ของพวกมัน.แต่ไม่นานหลังจากนั้น,พวกมันก็จะถูกล่อลวงด้วยความปรารถนาที่จะวิวัฒนาการและโจมตีกันและกัน.

ในสถานการณ์เช่นนี้,สัตว์กลายพันธุ์ไม่สนแม้กระทั่งคริสตัลในคอของซอมบี้,ไม่ต้องพูดถึงมนุษย์ธรรมดา.หลังจากทั้งหมด,มนุษย์เป็นเพียงอาหารที่ดีในบางมื้อของพวกมัน,แต่สัตว์จากสัตว์กลายพันธุ์อื่นๆ อาจช่วยให้มันวิวัฒนาการ!ดังนั้น ก่อนที่สัตว์กลายพันธุ์ที่อ่อนแอในสวนสัตว์ได้ถูกกินหมด,พวกมันอาจจะไม่ได้เดินออกจากที่นั่นด้วยตัวเอง.

อย่างไรก็ตาม,จางมู่แน่ใจว่าขนนั้นมาจากแร้ง!

มีเพียงสองอย่างคือ:การเปลี่ยนแปลงบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างสัตว์หรือมีคนไม่พอใจความสมดุลในสวนสัตว์.บางทีมันอาจเป็นฝูงซอมบี้หรือบางทีอาจเป็นพวกนักวิวัฒนาการ!

ข้อแรกไม่น่าจะเป็นไปได้มากนักเพราะเขาจำไม่ได้ว่าสัตว์ใด ๆได้รับการวิวัฒนาการเป็นพิเศษจากสวนสัตว์จากชีวิตในอดีตของเขา.บางทีอาจเป็นความเป็นไปได้ที่ว่า:ฝูงซอมบี้หรือพวกนักวิวัฒนาการได้บุกเข้าไปในสวนสัตว์.เนื่องจากสิ่งที่จางมู่ได้ทำในเมืองหลัวหยาง,ทำให้ประวัติศาสตร์เปลี่ยนไปและสิ่งต่างๆเริ่มมีเส้นทางที่แตกต่างออกไป.

จางมู่รู้สึกปวดหัวเนื่องจากความได้เปรียบของเขาที่มาจากอนาคตหายไป.

เขากระโดดลงมาจากด้านหลังของหมาป่าและเดินเข้าไปในเมือง.เขาไม่รู้สึกกลัวเพราะเขาเปลี่ยนไปเช่นกัน.ตอนนี้,แม้ว่าเขาจะถูกล้อมรอบไปด้วยซอมบี้,เขาสามารถฆ่าทิ้งได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายามมากนัก.

อาจมีสัตว์กลายพันธุ์แปลก ๆอยู่ในเมือง,แต่ดอกบัวเลือดปีศาจหมายถึงนรกกับพวกสัตว์ทั้งหลาย!ด้วยเหตุนี้,จางมู่จึงไม่สนใจพวกสัตว์มากนัก.

สิ่งเดียวที่เขากังวลคือคนในเมืองหลัวหยาง.ถ้ามีคนถูกฆ่าตายมากเกินไป แม้แต่การสร้างเมืองใหม่ก็คงยากที่จะบรรลุเป้าหมาย,ไม่ต้องพูดถึงการปกป้องศัตรูที่กำลังวิวัฒนาการในอนาคต.

จางมู่ไม่สนใจคนที่เป็นคนแปลกหน้ากับเขา.อย่างไรก็ตาม,เขายังคงเป็นมนุษย์.ความเป็นจริงนี้ถูกสลักไว้ในกระดูกของเขา. เนื่องจากเขาอาจเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถแก้ปัญหานี้ได้,เขาจะต้องรับผิดชอบ.

เขาไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็น “ผู้ช่วยชีวิต”.เขายังมีแผนของตัวเอง.ถ้าเมืองหลัวหยางไม่สามารถสร้างใหม่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้,แผนการของเขาก็จะไม่เกิดอะไรขึ้น.

ปัจจุบัน,สัตว์กลายพันธุ์ส่วนมากและซอมบี้ยังคงอยู่ในระดับแรก ดังนั้นจางมู่จึงมีความมั่นใจในการทำความสะอาดพวกมันทั้งหมด.เขาสามารถรวบรวมคริสตัล,ไส้สัตว์เดรัจฉานและช่วยให้คนอื่นสามารถอยู่รอดได้ในเวลาเดียวกัน.

…

จางมู่เดินเข้าไปในเมืองและตกใจในทันที.

เขาจำได้ว่าเป็นเขตที่อยู่อาศัยที่นี่มาก่อน, แต่มันได้ถูกแปลงเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในช่วงเวลาที่เขาไป.เครื่องกั้นไม้ปิดกั้นทางของเขา,มีคนมาหาเขาและถามว่า,”เฮ้,เจ้า.มาจากไหน?”

พวกเขาเป็นกำยำสองคน,แต่พวกเขาน่าจะเป็นสองคนธรรมดา,ไม่ใช่นักวิวัฒนาการ. ลิตเติ้ลแบล็คได้หดตัวและซ่อนตัวอยู่ในกระเป๋าของจางมู่,ดังนั้น พวกเขาจึงมองไปที่หมาป่ากลายพันธุ์ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยกังวลเรื่องการปรากฏตัวของมัน.

มัน … ไม่ควรเป็นแบบนี้!

ไม่น่ามีเพียงกำแพงแตก?เขาไม่น่ามาที่นี่และช่วยพวกเขาราวกับวีรบุรุษ?จางมู่ได้เตรียมพร้อมที่จะเห็นเมืองที่ถูกควบคุมโดยสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์,แต่ … คนในเมืองนี้ได้สร้างที่หลบภัยแล้ว? และมันดูสวยดี!

เมื่อจางมู่ตกอยู่ในความคิดของเขา,ชายสองคนก็ชี้มีดอยู่ในมือของเขาและต่อด้วยเสียงไม่พอใจว่า “เฮ้,เจ้าอ่ะ? ข้าถามคำถามเจ้า! “

ท่าทางของจางมู่ทำให้พวกเขารำคาญมาก.แม้ว่าพวกเขาจะเป็นคนธรรมดา,แต่หลังจากที่พวกเขากลายเป็นคนเฝ้าประตูฐานนี้แล้ว,ก็ไม่มีใครกล้าที่จะไม่สนใจพวกเขา.

คนธรรมดาจะมอบของขวัญให้พวกเขา ก่อนที่จะเข้ามาและนักวิวัฒนาการก็จะสุภาพกับพวกเขา.

จิตใจของจางมู่กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง เมื่อดวงตาของเขาจับความหนาวเย็นที่สะท้อนให้เห็นบนอาวุธ.เขาไม่สนใจพวกเขา,แต่ได้ศึกษาความคิดของพวกเขาด้วยมีด.

มีดมาตรฐานจากร้านค้าแห่งยุค.

มีร้านค้าย่อยอยู่ที่นี่แล้ว.น่าสนใจ.

จางมู่ยิ้ม.มันน่าจะเป็นคนที่เขาขโมยตำแหน่งพ่อค้าย่อยรายแรก.พ่อค้าคนนั้นน่าจะเป็นพ่อค้าย่อยรายที่สองของเมืองหลัวหยางในตอนนี้.

จางมู่ไม่รู้สึกผิด เพราะถ้าเขาไม่ทำเช่นนั้นเขาจะไม่แข็งแรงขึ้น.

ชายคนนั้นเป็นบุคคลที่ลึกลับในชีวิตที่ผ่านมาของเขา.ลักษณะตัวเล็กๆราวกับจางมู่ที่ไม่ได้มีสิทธิ์ แม้แต่จะพบเขา.

“เจ้ากำลังฟังอยู่ไหม?!”อย่าคิดว่าเจ้าจะมาไร้ยางอายในดินแดนของเรา!ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นนักวิวัฒนาการประเภทผู้ฝึก,แต่พวกเราก็เป็นด้วยเช่นกัน!อย่าแกล้งทำเป็นสำคัญ!”

ชายคนหนึ่งยกมีดขึ้นและวางมันลงใต้จมูกของจางมู่.

ถ้าจางมู่ไม่หยุดหมาป่าของเขา,มันจะตะครุบไปที่ชายคนนั้น.มันไม่เข้าใจว่าเจ้าของคิดอย่างไร,แต่ก็ยังคงหยุดนิ่งและแยกเขี้ยวของมันไว้เท่านั้น,ข่มขู่ชายคนนั้นด้วยเสียงต่ำ.

ถึงกระนั้น,ชายทั้งสองคนก็ไม่กลัว.

ทำไมพวกเขาถึงไม่กลัวพวกหมาป่า? ใครให้ความกล้าหาญกับพวกเขา?

จางมู่รู้สึกประหลาด.นักวิวัฒนาการประเภทผู้ฝึกอยู่ในฐานนี้,แต่ดูเหมือนว่าทั้งสองคนนี้ไม่ปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างจริงจัง.

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้อีกครั้ง,ก็ไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาไม่ได้คิดว่านักวิวัฒนาการประเภทผู้ฝึกนั้นแข็งแกร่ง.ในช่วงเวลานี้,ผู้ฝึกส่วนใหญ่,สามารถควบคุมสิ่งมีชีวิตเพียงตัวเดียวได้ตลอดเวลา.พวกเขาไม่ได้เป็นตัวแทนของภัยคุกคามในสายตาของคนอื่นมากนัก.

หันหน้าเข้าหาชายคนนั้น,จางมู่ไม่เกรงกลัว เขายื่นมือไปและพลักมีดออกไป.เขาหัวเราะเยาะ,”บอกผู้นำของเจ้าให้มาพบข้าและข้าไม่ชอบอาวุธชี้มาที่ข้า.”

“เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร?เจ้าต้องการที่จะไปกับเรา?แค่กับสุนัขตัวนี้?เจ้า…”ชายคนนั้นหยุดเพราะลำคอของเขาถูกจับ.ความสามารถทางกายภาพของจางมู่สูงยิ่งกว่าทั้งสองอย่างมาก.ภายใต้การจ้องมองที่รู้สึกกลัวของพวกเขา,จางมู่คว้าคอของผู้ชายสองคนยกขึ้นไปในอากาศ.

พวกเขาพยายามที่จะปลดปล่อยตัวเอง แต่ก็สิ้นเปลืองพลังงานเท่านั้น.ขณะที่ใบหน้าของพวกเขากลายเป็นสีซีดและขาของพวกเขาถูกเตะขึ้นไปในอากาศอย่างไม่น่าเชื่อ,จางมู่ก็โยนมันลงกับพื้น.

“เจ้าสามารถโทรหาผู้นำของเจ้าได้หรือไม่?”จางมู่กล่าวด้วยท่าทางไม่แยแส.หมาป่ากลายพันธุ์คำรามไปที่พวกเขา,จ้องไปที่พวกเขาอย่างกับเนื้อสัตว์.เมื่อเห็นดังนั้น,ชายคนหนึ่งจับนกหวีดที่แขวนอยู่บนคอของเขาและเป่าลมด้วยพลังทั้งหมดของเขา.

ขณะที่เสียงสะท้อนอยู่ในอากาศ,คนหลายคนออกมาจากอาคารและจ้องมองที่จางมู่ซึ่งแกล้งทำเป็นคนไร้เดียงสา.

ในหมู่พวกเขา,ชายคนหนึ่งลังเลเล็กน้อยเมื่อเห็นจางมู่,จางมู่ยังสังเกตเห็นเขา.เขายิ้มกว้างและพูดว่า,”หวังเหลียง? ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!”