The Great Merchant in the Cataclysm - ตอนที่ 52

ไม่ว่าพวกเขาจะจินตนาการอะไรมาก่อน,ครั้งหนึ่งหลินฮุ่ยและผู้ติดตามของเขา ได้เห็นซากศพของซอมบี้จำนวนมาก,โดยเฉพาะหัวของนักวิวัฒนาการจำนวนมาก,พวกเขากลัวมาก,ไม่มีใครกล้าที่จะตามจางมู่.

ในเวลาเดียวกัน ขณะที่พวกเขาพบการสังหารที่น่าสยดสยอง,ด้วยความช่วยเหลือของประสาทรับกลิ่นของลิตเติ้ลแบล็ค,จางมู่ได้พบกับซอมบี้กลุ่มที่สอง.

มองไปที่ฝูงซอมบี้ข้างหน้าเขา,จางมู่สงสัยว่าจะมีปัญหาไหม ถ้าเขาฆ่าซอมบี้แบบนี้เช่นเดียวกับที่เขาเคยทำมาก่อน.ซอมบี้จำนวนมากที่เขาฆ่า,นักวิวัฒนาการจำนวนมากและคนธรรมดาจะรอดชีวิตได้มากขึ้น,แต่ก็จะทำให้อนาคตไม่สามารถคาดเดาได้มากขึ้น.

หลังจากครุ่นคิดไปชั่วครู่,จางมู่ก็ส่ายหัวและยิ้ม.ไม่ว่าซอมบี้กี่ตัวที่เขาฆ่าในเมืองเหล่านี้,เมื่อเทียบกับทั่วโลก,มันก็เป็นเหมือนการลดลงของมหาสมุทร.

คิดแบบนี้เขารู้สึกโล่งใจ.เขาไม่ได้มีพลังเพียงพอที่จะสงสัยว่าพฤติกรรมของเขานั้นดีหรือไม่ดีสำหรับคนอื่น.สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือการเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเอง.

หลิวซั่วให้คำเตือนจางมู่จริงๆ,ซึ่งทำให้เขาตระหนักว่า,แม้ว่าเขาจะมีดอกบัวเลือดปีศาจและลิตเติ้ลแบล็ค เขาก็ยังคงเป็นเพียงแค่คนธรรมดาที่สามารถเรียกสองสิ่งที่กลายพันธุ์ได้.พวกมันมีเจ้านายที่แข็งแกร่งกว่าหลิวซั่วในโลกนี้และตอนนี้เขาเกือบจะถูกสังหารแล้ว.เขาไม่มีเหตุผลที่จะหยิ่ง.

ในสายตาของจางมู่,ซอมบี้ตรงหน้าเขาเป็นประกายคริสตัลที่สามารถนำมาใช้เพื่อแลกกับขวดยาระดับสองสำหรับการวิวัฒนาการเป็นระดับสองในคืนนี้.

“หยวนรุย,ติดตามข้าอย่างใกล้ชิด.คืนพลังงานของข้า เมื่อข้าต้องการ,เข้าใจ? “

จางมู่มองที่เธออย่างจริงจัง,ขณะที่ดอกบัวเลือดปีศาจได้เข้าสู่ช่วงพักที่เงียบสงบ,จางมู่จะมีปัญหาในการต่อสู้กับซอมบี้ 800 รอบโดยไม่ได้รับความช่วยเหลือ.

“ได้! ฉันเข้าใจ.ฉันจะอยู่ใกล้คุณ! “หยวนรุยตอบ

เมื่อเห็นเธอพยักหน้า,จางมู่จับมือเธอและเดินตรงไปยังฝูงซอมบี้.

หลังจากมองไปที่นาฬิกาข้อมือของเขา,จางมู่ยิ้มและพูดว่า, “เหลืออีก 7 ชั่วโมงครึ่ง.มันง่ายดาย.ลิตเติ้ลแบล็คขยายใหญ่และเริ่มทำงาน.”

หลังจากได้ยินอย่างนั้น,ลิตเติ้ลแบล๊คก็ขยายตัวขึ้นและพุ่งตัวลงบนพื้นอย่างหนัก,ยกฝุ่นเป็นจำนวนมาก.

มันเป็นสิ่งเร้าใจอย่างแน่นอน สำหรับหูของซอมบี้.เขาถือทั้งสองกริชของเขา,จางมู่เริ่มติ่นเต้นกับซอมบี้ที่วิ่งมาหาเขา.

เมื่อพวกมันเข้ามาใกล้พวกเขา,ลิตเติ้ลแบล็คก็วิ่งเข้าไปในฝูงชน.มันหยิบซอมบี้เข้าไปในปากของมันและคว้าอีกตัวด้วยกรงเล็บของมัน,ฆ่าพวกมันด้วยความเร็วสูง.

ลิตเติ้ลแบล็คไม่ใหญ่พอที่จะปิดกั้นถนนทั้งหมด.จางมู่ขอให้มันย้ายไปทางขวา เพื่อให้เขาสามารถรับมือกับศัตรูที่มาจากด้านซ้ายได้.

เมื่อเขาปลดปล่อยกริชของเขา,เขาพบว่ากรงเล็บของลิตเติ้ลสีดำคมกว่าดาบแทงค์ของเขา.พวกมันแทงผ่านกระดูกซอมบี้ได้อย่างง่ายดาย.

โจมตีไปอีกครั้ง,จางมู่ไม่มีเวลาที่จะพักผ่อน.ซอมบี้มากขึ้นๆเรื่อยๆ เริ่มโจมตีมาที่เขา เนื่องจากพวกมันไม่สามารถทำลายการป้องกันของจางมู่ได้.

เมื่อเวลาผ่านไป,จางมู่ก็รู้สึกกดดันมากขึ้น.เขาต้องแกว่งกริชของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ในขณะที่เหงื่อเริ่มไหลเต็มหน้าผากราวกับน้ำฝน. หยวนรุยรู้สึกกังวลเมื่อมองไปที่เขา.แต่เขาไม่ได้ขอให้เธอใช้ความสามารถของเธอ,เธอจึงซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเขา.

จางมู่และลิตเติ้ลแบล็คสร้างแนวป้องกันซึ่งสามารถหยุดซอมบี้ได้และค่อยๆเคลื่อนไปข้างหน้า.

ปราศจากดอกบัวเลือดปีศาจ,ความสามารถของจางมู่ก็ต่ำมากมันเหมือนกับเขากลับไปสู่ยุคไอน้ำ.จางมู่รู้สึกเหนื่อยหลังจากที่ฆ่าซอมบี้ไปประมาณ 150 ตัว.

เขาชะลอตัวลงและก้าวถอยหลัง “หยวนรุย,ช่วยข้า”

เมื่อหยวนรุยได้ยินเสียงเรียกของจางมู่,เธอหัวเราะและเดินเข้าไปใกล้จางมู่,เอามือของเธอวางไปบนหลังของจางมู่และเติมพลังลงในร่างของจางมู่.

ด้วยพลังของหยวนรุย,จางมู่รู้สึกฟื้นฟู,ราวกับว่าความเหน็ดเหนื่อยของเขาได้หายไป.

นอกจากนี้,ในขณะที่ร่างกายและจิตวิญญาณของเขาได้รับการฟื้นตัวสู่จุดสูงสุด,จางมูได้ใช้พลังอำนาจที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา และเพิ่มความเร็วอีกครั้งเพื่อกลับไปฟาดฟันฝูงซอมบี้พร้อมกับลิตเติ้ลแบล็ค.

อีก 15 นาทีต่อมา.จางมู่ตะโกนอีกครั้ง,“หยวนรุย,อีกครั้ง!”

ในขณะที่,เธอเดินมาและถ่ายโอนพลังงานเกือบทั้งหมดของเธอให้กับเขา.หลังจากนั้น,เธอก็หอบ เหนื่อยเป็นตายและพิงไปที่หลังของลิตเติ้ลแบล็ค.

ยังคงมีซอมบี้กว่าสองร้อยตัวเหลืออยู่.

ความละโมบของจางมู่ถูกปลุกเร้า.การเก็บคริสตัลเป็นความหลงใหลของเขาจริงๆ.

ครึ่งชั่วโมงต่อมา,พวกเขาก็หยุดลง.จางมู่และหยวนรุยให้การสนับสนุนซึ่งกันและกัน ในขณะที่พวกเขาเฝ้ามองลิตเติ้ลแบล็คกำลังหยิบคริสตัลออกจากร่างของซอมบี้อยู่อย่างกระปรี้กระเปร่า.ทั้งสองคนหมดแรงในขณะที่มันยังคงมีชีวิตชีวา.

“ข้าประเมินตัวเองสูงเกินไป.พวกเราควรเลือกซอมบี้ฝูงเล็กๆในครั้งต่อไป.เมื่อพลังงานของเจ้าถูกใช้หมดแล้วเราไม่สามารถทำเช่นนี้ได้อีกในวันนี้,”จางมู่พูดและยักไหล่.

หยวนรุยกระพริบตาและพูดด้วยอารมณ์ขัน,”ลุง,คุณอ่อนแอมากๆ.”

เมื่อหยวนรุยเห็นท่าทางที่เขินอายของจางมู่,เธอก็หลุดหัวเราะออกมา.