The Great Merchant in the Cataclysm - ตอนที่ 46

ตอนเที่ยง,หลังจากรับประทานอาหารกลางวันกับหยวนรุย,จางมู่เดินตรงไปยังทางที่ชี้ โดยแหวนพ่อค้า.สาขาของร้านค้าแห่งยุคในเมืองซีอานอยู่ตรงนี้.

มันถูกปกคลุมไปด้วยลำแสงในช่วงระยะเวลาการแก้จุดบกพร่อง,แต่หลังจากผ่านไปมากกว่าสามวัน,ร้านค้าแห่งยุคก็ยากที่จะมองเห็นคนธรรมดา.ในกรณีนี้,มันมีโอกาสมากที่มันจะไม่ถูกพบโดยใครมาเป็นเวลานาน.

อย่างไรก็ตาม,มันจะไม่เกิดขึ้นจริงเพราะร้านค้าแห่งยุคจะดึงดูดผู้คนอย่างสุ่ม.คนเหล่านั้นมีข้อได้เปรียบเพราะพวกเขาโชคดี.

การเป็นพ่อค้า,ยกเว้นความสามารถที่ยอดเยี่ยมและความสามารถในการวางแผน,โชคเป็นปัจจัยสำคัญที่สุด.

ในกรณีนี้,ในชีวิตที่ผ่านมาของจางมู่,พ่อค้าย่อยเกือบทั้งหมดคือนักวิวัฒนาการที่มีความสามารถ หลังจากตื่นขึ้นมาในช่วงแรกและได้พบร้านค้าแห่งยุคด้วยตัวเอง.ในชีวิตที่ผ่านมาของเขา,ในฐานะคนธรรมดาที่ถูกชักจูงจากพ่อค้าแห่งยุค,เขากลายเป็นพ่อค้ารายย่อยที่ห้าเนื่องจากโชคล้วนๆ.

พ่อค้าย่อยแห่งยุคในเมืองหลัวหยางต่างรวยมาก,แม้แต่จางมู่ในฐานะพ่อค้าธรรมดา,ก็มาถึงระดับที่ได้รับความเลื่อมใสจากผู้คนมากที่สุด.เมืองหลัวหยางเป็นดินแดนแห่งสมบัติที่มีพรสวรรค์อันยิ่งใหญ่หลายแห่งผุดขึ้นมา.

ในขณะที่หลินฮุ่ยให้ความเคารพต่อเขาอย่างมาก,จางมู่รักษาคำพูดของเขาและไม่ได้เอาอะไรมาจากสะพานฮุ่ยมิน. ในทางตรงกันข้าม,จางมู่มองลงมาถึงสินค้าที่นี่และในทางกลับกัน,เขาก็ไม่อยากมีปัญหา.หลังจากที่ทุกอย่างเกิดขึ้น,ทรัพยากรเหล่านี้ไม่ได้มีความสำคัญกับจางมู่,แต่พวกมันเป็นอาหารสะสมของหลินฮุ่ยและคนในครอบครัวของเขา มันขึ้นอยู่กับความอยู่รอด.

หลินฮุ่ยมีอำนาจและวิธีการที่ยอดเยี่ยม,แต่เขาก็เป็นคนดี.มากเกินไปที่จะอยู่รอดในโลกที่ทรยศนี้.

ในชีวิตที่ผ่านมาของเขา,เคยมีคนเช่นหลินฮุ่ยจำนวนมาก,แต่พวกเขาค่อยๆหายไป เมื่อพวกเขาทั้งหมดตาย.

นั่นเป็นเหตุผลที่จางมู่ไม่ได้จำหลินฮุ่ย.เป็นเรื่องปกติสำหรับคนเช่น หลินฮุ่ยจะจมเป็นฝุ่นในหน้าประวัติศาสตร์.

“คนดีจะตายไว ในขณะที่ปีศาจจะอยู่ตลอดไป” คำพูดเก่า ๆ นี้ยังคงมีเหตุผล.

จางมู่คิดอยู่สักพัก.เนื่องจากราคาซื้อขายจะยังคงเหมือนเดิมก่อนเที่ยงคืน,เขาอาจตกลงกันได้ในครึ่งชั่วโมงสุดท้าย.กล่าวได้ว่า,เขามีเวลาเก็บคริสตัลมากกว่าสิบชั่วโมงในเมืองซีอาน.ถ้าเขาโชคดี,เขาอาจจะล่าสัตว์กลายพันธุ์บางตัวได้.

คิดถึงเรื่องนี้,จางมู่ไม่ต้องการเสียเวลาอีกต่อไป,แม้แต่วินาทีเดียว. เขาดึงหยวนรุยที่นั่งอยู่บนพื้น,โยนลิตเติ้ลแบล็คออกมาจากไหล่ของเขาและพูดอย่างเร้าร้อนว่า,” “นำทางไป.ไปที่สถานที่ที่เราสามารถหาซอมบี้เป็นจำนวนมากได้.ข้าจะให้รางวัลแก่เจ้า.”

ลิตเติ้ลแบล็คหันกลับไปในอากาศและถามจางมู่ในใจด้วยท่าทางที่ง่วงนอน”รางวัลอะไร?ข้ารู้สึกว่าไม่มีอะไรที่สามารถสร้างแรงบันดาลใจให้ข้าตอนนี้. “

“จริงหรือ? ถ้าข้าบอกเจ้าว่ามันสามารถช่วยให้เจ้าถึงระดับสอง,เจ้าจะรู้สึกมีแรงจูงใจมากขึ้นไหม? “

ในคำสั่งที่ให้เจ้าลิตเติ้ลแบล็คมีสัมผัสของกลิ่น,จางมู่ได้ให้คำมั่นสัญญาโดยไม่ลังเลเลย.

จริงๆแล้ว,ลิตเติ้ลแบล็คไม่สนใจคริสตัลเลยเพราะมันติดอยู่ในคอขวด เมื่อมันดูดซับพลังงาน.อย่างไรก็ตาม,หลังจากได้ยินจางมู่พูด,กำลังใจมันขึ้นอย่างรวดเร็ว.มันหากลิ่นในอากาศอย่างระมัดระวังและกระพือปีกของมันบินออกไปในทิศทางนั้น.

จางมู่หัวเราะ.คำพูดเก่ากล่าวไว้ว่า,“กระดูกที่ดีจะถูกผูกไว้เพื่อดึงดูดสุนัขที่ดี”ลิตเติ้ลแบล็คไม่ได้หมดหวังจริงๆ.

ไม่อยากทำงาน? แล้วข้าจะให้เจ้าทำงานให้ข้าด้วยเงิน!

จางมูไม่ต้องการเสียเวลา,ดังนั้น เขาจึงได้ให้หยวนรุยขี่หลังและวิ่งตามหลังลิตเติ้ลแบล็คด้วยความเร็วเต็มพิกัด.

ลิตเติ้ลแบล็คได้รับแรงผลักดันจากโอกาสที่จะได้รับรางวัลอันยิ่งใหญ่และเดินทางมาถึงสถานที่ภายในสิบนาทีได้อย่างรวดเร็ว.

จางมู่วิ่งกวดลิตเติ้ลแบล็คได้ทันที.หลังจากวางหยวนรุยลงและหายใจเข้าออก,เขาก็ตกใจกับภาพอยู่ข้างหน้าเขา “มีมากมาย! ซอมบี้ในเมืองนี้อยู่ที่นี่ทั้งหมด? “

ลิตเติ้ลแบล็คถามด้วยน้ำเสียงบริสุทธิ์ใจ”เจ้าขอให้ข้าหาสถานที่ที่มีซอมบี้เยอะที่สุด.”

ซอมบี้อยู่กระจายไปทั่วทั้งสถานที่,ต่างผลักและดันกัน.

สถานที่แห่งนี้น่าจะอยู่ใกล้กับศูนย์กลางของเมือง,ที่ห้างสรรพสินค้าชุกชุม.บางทีที่นักวิวัฒนาการไม่กล้ามาที่นี่คงเป็นเพราะซอมบี้ที่มหาศาล.ไม่เห็นสัญญาณของการสู้รบใด ๆ.

ลิตเติ้ลแบล็คได้นำจางมู่และหยวนรุยมาที่ซอยเล็ก ๆ.กล่าวได้ว่า,จางมู่และหยวนรุยกำลังยืนอยู่ท่ามกลางศูนย์การค้าที่พลุกพล่าน.

ขณะที่จางมู่คิดถึงสิ่งที่เขาควรทำ,ลิตเติ้ลแบล็คก็หัวเราะในใจผ่านพันธจิตระหว่างพวกเขา.

ทันใดนั้น,จางมู่ก็มีลางสังหรณ์ไม่ดี.ตามที่คาดไว้,เสียงคำรามของลิตเติ้ลแบล็คก็กระหึมผ่านถนน ที่มีเพียงซอมบี้ไม่กี่ตัวที่อยู่ในสายตาของพวกเขา.

จางมู่กำลังจะตะโกนคำพูดที่ไม่เหมาะสม เมื่อลิตเติ้ลแบล็คกลายร่างใหญ่และบินขึ้นไปในอากาศ,จับหยวนรุยด้วยกรงเล็บและโยนเธอลงบนหลังของมัน.

หยวนรุยนั่งอยู่บนหลังของลิตเติ้ลแบล็ค โดยยังไม่หายจากการช็อค.ลิตเติ้ลแบล็คถ่อมตัวลงมาเล็กน้อยและบินขึ้นสูงไป,โฉบและเฝ้ามองซอมบี้ที่วิ่งไปหาจางมู่จากทุกทิศทุกทาง.

มันเป็นปรากฏการณ์ที่สวยงามที่ซอมบี้นับพันตัววิ่งด้วยความเร็วตรงไปหาจางมู่,มากขึ้นและมากขึ้นเรื่อยๆจากรอบๆ.

“ฮ่า ๆ,ขอบคุณสำหรับการที่ตบหัวข้าบ่อยๆ,ข้าจะออกจากสนามรบไปกับเจ้า!” ลิตเติ้ลแบล็คคิด.

จางมู่ไม่มีเวลาให้ความสนใจกับสิ่งที่ลิตเติ้ลแบล็คกำลังคิด.เขาไม่กลัวซอมบี้ระดับแรกที่อ่อนแอ,แต่เขาก็ไม่สามารถรับมือกับพวกมันจำนวนมากในเวลาเดียวกันได้.เขาไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากการอธิษฐานขอให้ดอกบัวเลือดปีศาจสามารถทนต่อแรงกระแทก ในขณะที่เขาพยายามเบียดผ่านฝูงซอมบี้.

สิ่งที่เขาควรทำตอนนี้ก็คืออดทนให้นานที่สุดเท่าที่เป็นไปได้!

เช่นเดียวกับที่จางมู่กำลังจะถูกโจมตีโดยซอมบี้พวกนี้,เถาวัลย์จำนวนมากที่แข็งแรงออกมาจากแขนซ้ายของจางมู่,สร้างเป็นโล่คุ้มกันอย่างหนัก.

“บู๊ม!”

ซอมบี้ถูกตีอย่างหนักไปที่มัน!

เห็นว่าขอบกั้นของโล่ที่ถูกสร้างโดยดอกบัวเลือดปีศาจหดตัว,จางมู่ก็กังวลใจ.

แต่เมื่อเถากำลังสัมผัสกับผิวหนังของจางมู่,มันก็ปิดลง.

ไม่น่าเชื่อทนดอกบัวเลือดปีศาจต่อผลกระทบจากซอมบี้นับพันตัว.

จางมู่มองไปที่ลิตเติ้ลแบล็คอย่างหวาดกลัว,ซึ่งมันก็น่ากลัวจริงๆ.

“เด็กไม่ดี,รอดูว่าข้าจะลงโทษเจ้าอย่างไร.”

หลังจากนั้น,จางมู่ก็เริ่มโจมตีกลับ!