The Great Merchant in the Cataclysm - ตอนที่ 45

จางมู่และหยวนรุยมองไปรอบๆ ขณะที่เดินไปบนถนนที่แห้งแล้ง.ป้ายที่ทรุดโทรมกระจายอยู่รอบๆ แสดงให้เห็นว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรือง.

“ในความทรงจำของข้า,ถนนฮุยมินนั้นมีชีวิตชีวามาก.ทำไมมันถึงรกร้างเช่นนี้?หยวนรุยมองไปรอบๆ,แต่ไม่เห็นแม้แต่วิญญาณในสายตา,มีแค่รอยเลือดตรงนี้และที่นั้น.

จางมู่ยิ้มอย่างเย็นชา”สถานที่ที่ร่ำรวยนี้ว่างเปล่า,แม้กระทั่งซอมบี้ก็ไม่เห็น.มีแค่ผู้หญิงโง่เช่นเจ้าที่ไม่รู้ว่าทำไม.”

หยวนรุยดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างและร้องว่า “ลุงหมายถึง!?”

จางมู่ดึงเธอไว้ข้างหลังเขาและกระซิบว่า,”ถูกแล้ว,ซอมบี้ทั้งหมดที่ได้รับการทำความสะอาดและมีความเป็นไปได้สองทาง.อย่างแรก,ซอมบี้ทุกตัวถูกกินโดยสัตว์กลายพันธุ์,”จางมู่หยุดกลางประโยคและรอยยิ้มเปล่งประกายที่เป็นสัญลักษณ์ของเขา ในขณะที่เขากระพริบตา,”หรือว่านักวิวัฒนาการที่แข็งแกร่งได้ปรากฏตัวขึ้น,ครอบครองสถานที่แห่งนี้และปัดกวาดซอมบี้ระดับแรกทั้งหมดในทีเดียว.”

หยวนรุยรู้สึกสับสนมาก.เธอมองไปรอบ ๆ อย่างไม่เข้าใจและถามด้วยน้ำเสียงต่ำว่า,”มีนักวิวัฒนาการอยู่ที่นี่จริงๆหรือ?เขามีพลังเท่าคุณหรือ?”

“มันยากที่จะบอกว่าใครเป็นผู้แข็งแกร่งมากขึ้น,แต่ก็ไม่ต้องสงสัยเลย,ด้วยเหตุที่มีคราบเลือดทั้งหมดนี้,เหตุผลที่สองมีความจริงเป็นไปได้สูงมาก.”

จางมู่มองไปที่มุมถนนและพูดอย่างช้า ๆ ว่า,“ใครจะรู้ได้ว่ามีเพียงสิบวันเท่านั้นและมีนักวิวัฒนาการที่ปัดกวาดฝูงซอมบี้ในเมืองซีอานได้.”

จางมู่ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนในชีวิตของเขา.นักวิวัฒนาการที่ซ่อนตัวอยู่ลึกๆ,หรือว่าเขาจะถูกไล่ตามทัน.

“นักวิวัฒนาการที่ฆ่าซอมบี้ทั้งหมดอยู่ที่ไหน.”

หยวนรุยกำลังจะพูดต่อ ขณะที่จางมู่โบกมือและขัดจังหวะเธอ.มองไปที่มุมถนนด้วยท่าทางจริงจังและพูดว่า,“ดูเหมือนว่าเราไม่จำเป็นต้องมองหาพวกเขา.พวกเขากำลังมา.”

เมื่อหยวนรุยมองตามสายตาของจางมู่,เธอก็ได้ยินเสียงเหยียบย่ำมาหาเธอจากระยะไกล.

ทันใดนั้น,กลุ่มคนก็รีบวิ่งออกจากมุมด้วยการข่มขู่จากอาวุธทุกประเภทที่มีอยู่ในมือ.พวกเขามีทั้งค้อน,มีด,ไม้เบสบอลหรือแม้กระทั่งประตูไม้.

แม้ว่าพวกเขาทั้งหมดจะดูรุงรัง,แต่ไม่มีใครเบื่อที่จะทำท่าทางปลดปล่อย.คนที่กวาดล้างซอมบี้ดูเหมือนจะเป็นผู้นำที่ดี.

หยวนรุยก้าวถอยหลังไป,แต่จางมู่จับแขนเธอและยืนอยู่ตรงหน้าเธอ.จางมู่กล่าวอย่างใจเย็นว่า “ไม่ต้องเป็นห่วง! ดูว่าข้าดูแลพวกเขาอย่างไร.”

ในไม่ช้า,จางมู่และหยวนรุยถูกล้อมรอบไปด้วยผู้คนนับสิบ.อย่างไรก็ตาม,จางมู่แสดงท่าทางเฉยเมย ในขณะที่เขารอให้ผู้นำของพวกเขาปรากฏตัวขึ้น.

พยายามที่จะทำให้ข้ากลัว?

พวกเจ้ายังไม่ถึงเกณฑ์!

เห็นว่าจางมู่ใจเย็น,ก็เกิดเสียงกระซิบในฝูงชน.ผู้รอดชีวิตที่พวกเขาเคยเผชิญหน้ามาก่อนก็กลัวที่จะเงียบและเข้าร่วมกับพวกเขาอย่างไม่แยแส,แต่พวกเขาไม่ได้เห็นความกลัวใด ๆ ในสายตาของจางมู่.

ทันใดนั้น,มวลชนแยกออกเป็นสองส่วน.ชายสูงใหญ่ที่มีผมสีน้ำตาลหยิกเดินขึ้นมา.เขาสูงกว่าจางมู่และมีเสียงที่ดังราวกับเสียงปรบมือ.

“เจ้าไม่ใช่ผู้รอดชีวิตจากซีอาน? เจ้ามาจากไหน? เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

เขาถามคำถามสามข้อ,ที่ดังกว่าก่อนหน้านี้,ทำให้หูของผู้คนเสียวแปลบ.แม้ผู้ใต้บังคับบัญชาไม่สามารถทนได้ ขณะที่จางมู่จ้องไปที่ชายคนนั้นและกล่าวว่า,“ข้ามาจากเมืองใกล้ ๆ และอยากพักอยู่ในเมืองสักพักหนึ่ง.”

เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่ปรากฏของจางมู่,ทำให้ชายคนนั้นไม่สามารถบอกได้ว่า จางมู่กำลังโกหกหรือไม่,ในแง่ของสำเนียงจางมู่ไม่ใช่คนท้องถิ่น.มันเป็นไปได้ว่าเขามาจากเมืองอื่น.

ผู้ชายคนนั้นคิดว่าจางมู่มาจากเมืองใกล้เคียง,แต่ที่จริงแล้ว “เมืองเล็ก ๆ ” คือเมืองหลัวหยาง.จางมู่ต้องโกหกเพราะถ้าคนอื่น ๆ รู้ว่ามันใช้เวลาแค่ 10 วันในการข้าม 500 กิโลเมตรและไปถึงเมืองซีอาน,ผู้คนจะไม่เชื่อหรือถือว่าเขาเป็นพวกปีศาจ.

จางมู่พยายามหลีกเลี่ยงการปะทะกับกองกำลังท้องถิ่น,ดังนั้น เขาจึงโกหก.

คิดไปชั่วขณะ,ชายคนนั้นก็พูดว่า, “เพื่อน,เจ้าควรรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับโลก.เจ้าบอกว่าคุณมาจากเมืองเล็ก ๆ?แล้วเจ้าจะต้องโชคดีที่ไม่ได้เจอกับปีศาจที่มีพลังอยู่ระหว่างทาง.มันจะดีกว่า ถ้ามาเข้าร่วมกับเรา.ในฐานะผู้รอดชีวิตเราสามารถดูแลกันได้ เจ้าคิดอย่างไร?”

ชายคนนั้นไม่สามารถมองเห็นทะลุถึงจางมู่,แต่เขาเข้าใจดีว่าคนที่ต้องเผชิญกับอันตรายอย่างไม่เกรงกลัวต้องมีความกล้าหาญหรือความมั่นใจอย่างยิ่ง.หลังจากทั้งหมด,เขาไม่คิดว่าจางมู่สามารถเอาชนะพวกเขา,ยิ่งไปกว่านั้น,เขาก็มั่นใจในพลังที่เขาเพิ่งได้รับ.

จางมู่เงยหน้าขึ้นและหัวเราะ,“ไม่,ขอบคุณ.ข้าจะไม่อยู่ที่นี่นาน,ดังนั้น ข้าจะไม่เข้าร่วมทีมของเจ้า. “

ผู้นำได้เพียงขมวดคิ้ว,แต่คนที่อยู่เบื้องหลังเขาไม่พอใจ.ชายคนหนึ่งชี้อาวุธของเขาที่จมูกของจางมู่,”โชคดีที่ผู้นำของเรา,พี่ชายหลิน,ยินดีที่จะยอมรับเจ้า. เจ้าไม่รู้อะไรเลยเพราะเจ้าจะไม่ได้เจอกับอันตราย.เจ้ารู้หรือไม่.”

“พี่ชายหลิน”โบกมือของเขาและหยุดชายคนนั้น.เขาจ้องมองใบหน้าที่ไม่แยแสของจางมู่อย่างระมัดระวังและพูดด้วยเสียงต่ำว่า,”เพื่อนของข้า,ข้าจะไม่บังคับเจ้าให้เข้าร่วมกับเรา มันขึ้นอยู่กับเจ้า,แต่ถนนฮุยมินอยู่ใต้การควบคุมของข้า,เจ้าไม่สามารถทำอะไรได้ที่นี่.หลังจากที่,พวกเราทุกคนเป็นคนที่ทำความสะอาดอันตรายในพื้นที่นี้และเราต้องการทรัพยากรที่นี่เพื่อความอยู่รอด.”

คนที่อยู่รอบตัวเขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง,แต่หลินฮุ่ยหยุดพวกเขา และผลักดันพวกเขาไปอีกฟากหนึ่งให้ทางแก่จางมู่และหยวนรุย.

“ขอบคุณ” จางมู่กล่าวกับหลินฮุ่ย เขายังดูใจเย็นและห่างไกล ขณะที่พวกเขาเดินออกจากวงล้อมของพวกเขา.

ชายที่สอบสวนจางมู่ก่อนหน้านี้ถามหลินฮุ่ยอย่างไม่สบายใจว่า “พี่หลิน,พี่ไปสุภาพกับเขาทำไม?เขาแกล้งทำเป็นคนใจเย็น! ถ้าพี่กลัวเขาด้วยความสามารถของพี่,พี่สามารถทำให้เขาตกใจได้อย่างง่ายดาย. “

หลินฮุ่ยตอบด้วยเสียงอันดัง,แต่เป็นเสียงอันหนักหน่วง “เขานำข้ารู้สึกถึงอันตรายเช่นเดียวกับ’ชายคนนั้น’.“

ได้ยินว่าหลินฮุ่ย,พูดอะไรฝูงชนก็อ้าปากค้าง, “พี่ชายหลิน,พี่หมายถึง’ชายคนนั้น’? “

หลินฮุ่ยพยักหน้าเล็กน้อยและฝูงชนก็กลัวเข้าสู่ความเงียบ.พวกเขาไม่กล้าบอกชื่อผู้ชายคนนั้นและกระซิบด้วยความหวาดกลัวในสายตา.