The Great Merchant in the Cataclysm - ตอนที่ 44

จางมู่นอนหลับสนิทและตื่นขึ้นมาตอนที่รู้สึกถึงพระอาทิตย์ที่แสนอบอุ่น.เขาค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ.

“วันนี้เป็นวันที่สี่แล้วหรือ?”เมื่อเห็นดวงอาทิตย์ขึ้น,จางมู่ก็บ่นงึมงำ

“ลุง,คุณตื่นแล้วหรือ?”

เสียงของหยวนรุยมาจากข้างหลังเขา.จางมู่หันหลังกลับไปและหยิบน้ำกับขนมปังที่เธอหยิบให้เขา.มันดูเหมือนเธอจะกินอาหารเช้าแล้ว.เขาคงหลับสนิทราวกับท่อนซุง.

จางมู่สัมผัสแขนซ้ายอย่างเบามือ.ทุกๆอย่างยังคงไม่น่าเชื่อ,แต่ดอกบัวเลือดปีศาจก็อยู่ในแขนของเขาและพันธะจิตของเขาที่เชื่อมถึงกันก็แสดงให้เห็นว่าทุกสิ่งทุกอย่างเป็นจริง.

“ข้ามีแค่ความสามารถในการวิวัฒนาการอันเดียวในตอนนี้หรือ?”จางมู่หัวเราะอยู่คนเดียวอยู่สักพักและหยุดคิดเรื่องนี้.หลังจากทั้งหมด,ความแข็งแรงภายนอกก็ยังมีความแข็งแกร่ง.ตราบเท่าที่มันสามารถใช้ได้โดยจางมู่,มันก็เป็นประโยชน์.ไม่สำคัญว่าจะเป็นแมวดำหรือแมวขาว,แมวตัวใดที่สามารถจับหนูได้ถือเป็นแมวที่ดี.

“เอ๊ะ?ลิตเติ้ลแบล็คอยู่ที่ไหน?หยวนรุย,เจ้าเห็นลิตเติ้ลแบล็คไหม?ข้าขอให้มันเฝ้าระวังในเวลากลางคืน.มันขี้เกียจอีกแล้วหรือ?”

เมื่อไม่เห็นลิตเติ้ลแบล็คอยู่รอบๆหรือบนไหล่ของหยวนรุย,จางมู่ก็โกรษ.เขาคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะลงโทษลิตเติ้ลแบล็ค เนื่องจากมันไม่รักษาสิ่งที่เขาพูดในใจ.อะไรจะเกิดขึ้นกับพวกเขา หากสิ่งที่เป็นอันตรายผ่านมา?

“ไม่, แต่คุณควรมองหาด้วยตัวเอง.ฉันพยายามที่จะละเลยมัน.”หยวนรุยชี้ไปในทางหนึ่งด้วยท่าทางน่ารังเกียจ.

จางมู่ตามไปทางที่หยวนรุยชี้และพบว่าลิตเติ้ลแบล็คกำลังอัดตัวเองอยู่หลังก้อนหิน.

จางมู่สามารถรู้สึกถึงความสุขได้ แม้จะอยู่ไกล.

เมื่อเขาเห็นได้ชัดว่าลิตเติ้ลแบล็คกำลังทำอะไรเขาก็พูดไม่ออก.ตามที่คาดไว้,แม้ว่าปัญญาของมันจะดีขึ้น,แต่งานอดิเรกของมันก็ยังคงเหมือนเดิม.ลิตเติ้ลแบล็คจับหัวของสัตว์กลายพันธุ์,ดูดสมองมันอย่างมีความสุข.

“ทำไมเจ้ามาแอบกินตรงนี้?”

จางมู่กอดอกและถามลิตเติ้ลแบล็คที่กำลังสนุกกับตัวเอง.

ที่จริง,ลิตเติ้ลแบล็ครู้ว่าจางมู่กำลังจะมา,แต่มันไม่ได้ตอบโต้อะไร.สำหรับสิ่งที่ทำได้,การกินเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด.อย่างไรก็ตาม,เมื่อจางมู่ถาม,มันก็ควรตอบ.ในขณะเดียวกัน,ก็มีเสียงสะท้อนในใจจางมู่.

“สัตว์กลายพันธุ์พวกนี้ ถูกดึงดูดโดยกลิ่นเลือดเมื่อคืน.ข้าไม่ได้ปลุกเจ้าและฆ่าพวกมันโดยตัวข้าเอง.ข้ากินไปสองตัวเมื่อคืน.ในตอนเช้า,ข้ารู้สึกหิวเลยกินตัวที่เหลือ.หยวนรุยเห็นและขับไล่ข้าจากเรื่องนี้.ดังนั้น ข้าไม่สามารถทำให้เธอหงุดหงิดได้,ข้าจึงหลีกเลี่ยงเธอและมาที่นี่.เจ้าคิดว่ามันเป็นเรื่องง่ายสำหรับข้าหรือ?”

จางมู่เข้าใจอย่างรวดเร็ว.ท่าทางของลิตเติ้ลแบล็คนั้นน่าขยะแขยง และทำให้หยวนรุยป่วย,ดังนั้น มันจึงมาอยู่ที่นี่.จางมู่ลูบไปที่หลังของลิตเติ้ลแบล็คและพูดว่า,”ขอบคุณสำหรับการทำงานหนัก,เจ้าทำได้ดีมาก.”

ลิตเติ้ลแบล็คมองไปที่จางมู่ด้วยความดูถูกและกินต่อ,”อย่าพูดมาก,ใช้การกระทำตอบแทนข้าแทน.เจ้าควรจะให้คริสตัลข้ากี่ร้อยอันและให้ข้ากินอาหารอร่อยๆ?ข้ากินเนื้อมากเกินไปและรู้สึกเบื่อหน่ายกับมัน.“

หลังจากได้ยินอย่างนั้น,จางมู่ตบหัวลิตเติ้ลแบล็คอย่างรวดเร็วและพูดว่า,”คริสตัลร้อยอันหรือ?มื้ออร่อยๆหรือ?สิ่งที่ชีวิตสะดวกสบาย! มันดูเหมือนว่าเจ้าได้ดูดพลังจากคิงคองกลายพันธุ์อย่างที่เจ้าเชื่อมั่นไปแล้วนะ.”

เมื่อพูดถึงคิงคองเมื่อวาน,จางมู่เริ่มมองเข้าไปในร่างของลิตเติ้ลแบล็คและพบว่ามีบางอย่างที่แตกต่างไป. กรงเล็บใหม่ของ ลิตเติ้ลแบล็คถูกเคลือบด้วยหินแกรนิตและกระดองของมันได้สูญเสียความมันวาว,กลายเป็นหยาบและทนทาน. อย่างไรก็ตาม,เส้นที่หน้าผากลิตเติ้ลแบล็คยังคงเป็นสีทองอยู่.

จางมู่ปล่อยให้ลิตเติ้ลแบล็คอยู่ลำพังและขอให้หยวนรุยช่วยเขาเก็บข้าวของสัมภาระ.

จางมู่นั่งลงบนพื้นและเริ่มวางแผนเส้นทางใหม่.

ตั้งแต่ที่จางมู่ได้บรรลุเป้าหมายเขาต้องวางแผนเส้นทางใหม่. เขาคิดอย่างรอบคอบถึงเส้นทางจากถ้ำหลงเหมิน ไปยังเมืองซีอาน,สร้างเส้นทางขึ้นในใจของเขาอย่างรวดเร็ว.

เมื่อจางมู่ได้รับดอกบัวเลือดปีศาจ,ลิตเติ้ลแบล็คถึงระดับสูงสุดในบรรดาสัตว์ที่กลายพันธุ์ระดับแรกและสิ่งมีชีวิตทั้งหมดได้รับความอ่อนแอ,ความปลอดภัยของพวกเขาได้รับการการันตี โดยไม่คำนึงถึงซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์ที่เขาพบ.ในกรณีนี้,จางมู่ตัดสินใจไปเส้นทางตรงเพราะเร็วที่เขาจะถึง.การทำธุรกรรมที่เร็วจะเกิดขึ้นและสร้างผลกำไรมากขึ้นที่เขาจะได้รับ.

เมื่อความคิดนี้หยั่งรากลงไป,จางมู่ก็ตะโกนไปที่ลิตเติ้ลแบล็ค,”หยุดกินได้แล้ว,ไปกันเถอะ.”

ลิตเติ้ลแบล็คเกือบจะยัดทั้งหมดลงไปในท้อง,ดังนั้น มันจึงโยนหัวกะโหลกที่อยู่ในเล็บโดยไม่ลังเลและบินตรงไปหาหยวนรุย,หมอบอยู่ใกล้ๆเธอด้วยความเชื่อง.

ลิตเติ้ลแบล็คได้เช็ดปากของมันลงบนพื้นหญ้า.ดังนั้น หยวนรุยจึงปล่อยให้มันอยู่ใกล้เธอ.แต่หยวนรุยยังคงเตือนด้วยเสียงต่ำว่า,”ถ้าเจ้ากินแบบนั้นอีกครั้ง,ฉันจะไม่เล่นกับเจ้า,แม้กระทั่งเจ้ากลายเป็นตัวเล็ก!”

ลิตเติ้ลแบล็คพยักหน้า,แต่ไม่มีใครรู้ว่ามันเก็บคำพูดของเธอไว้ในใจหรือไม่.

ระหว่างทางไปเมืองซีอาน,จางมู่ยังคงพยายามใช้พลังของดอกบัวเลือดปีศาจ.ในตอนแรก,หยวนรุยไม่อยากอยู่ใกล้กับลิตเติ้ลแบล็ค,แต่เมื่อพวกเขาถูกล้อมรอบไปด้วยซอมบี้หลายร้อยตัว,เธอรีบซ่อนตัวอยู่ข้างหลังมันและกล้าที่จะจับตามองการต่อสู้เท่านั้น.

ดอกบัวเลือดปีศาจได้ปกคลุมแขนซ้ายทั้งหมดของจางมู่,ขยายตัวขึ้น,โดยแยกเถาเพื่อปกป้องเขา.จางมู่ทำลายบุกผ่านการล้อมได้อย่างง่ายดายและซอมบี้ทุกตัวได้ถูกดูดแห้ง โดยดอกบัวเลือดปีศาจ.

แม้ว่าความคล่องตัวของซอมบี้จะไม่ลดลง แม้จะสูญเสียเลือดของพวกมันไปทั้งหมด,พวกมันทั้งหมดแยกเป็นสองส่วน เมื่อดอกบัวเลือดปีศาจสบัดไปที่มัน.ยิ่งเลวร้ายไปกว่านั้น,ซอมบี้บางตัวได้กระจายเป็นเสี่ยงๆ.

สิ่งที่สำคัญที่สุด คือดอกบัวเลือดปีศาจดูเหมือนจะไม่เคยเหนื่อย.เมื่อมันดูดเลือดมากขึ้น,จิตวิญญาณของมันก็สูงขึ้น.ในขณะที่ดอกบัวเลือดสีแดงกลายเป็นรุกมากขึ้น,จางมู่ได้ผ่านฝูงชนได้อย่างง่ายดาย ราวกับว่าเขากำลังเดินอยู่ในสนามหลังบ้านของตัวเอง.ซอมบี้กว่าร้อยตัวถูกปัดกวาดในทันที.

เมื่อผู้รอดชีวิตเห็นอำนาจที่แข็งแกร่งของจางมู่,บางคนก็กลัวที่จะเข้าใกล้เขามากขึ้น ในขณะที่บางคนขอร้องให้พาพวกเขาไปด้วย.แต่ไม่ว่าหยวนรุยจะร้องขอต่อจางมู่ในนามของพวกเขา,จางมู่ก็ปฏิเสธพวกเขาทั้งหมด.เมื่อมีคนข่มขู่พวกเขา ดอกบัวเลือดสีแดงถูกเรียกออกมาและคำเหล่านี้ถูกโยนออกไปอย่างเย็นชา “ถ้าเจ้าต้องการที่จะกลายเป็นอาหารของมัน,เจ้าก็อยู่ที่นี่ได้”

หลังจากนั้นจางมู่และหยวนรุยได้จากไป,ทิ้งคนที่กลัวไปข้างหลัง.

จางมู่ไม่เคยเป็นผู้ช่วยชีวิตและเขาไม่มีเวลาที่จะใช้จ่ายกับคนทั่วไปเหล่านี้.สำหรับเขา,เวลาคือเงินและชีวิตและเขาไม่กล้าที่จะเสียมัน.

ในวันที่สิบของการเดินทางของพวกเขา,หยวนรุยรู้สึกเหนื่อยที่เธอหลับไปบนหลังลิตเติ้ลแบล็ค ขณะที่จางมู่มองไปที่คำว่า “เมืองซีอาน” บนหอคอยประตู. เขาหายใจเข้าลึกด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าที่เหนื่อยล้า.

“สิบวัน.สุดท้ายข้าก็มาถึงเมืองซีอานแล้ว.“